Spokojny, praktyczny przewodnik dla rodzica lub opiekuna dziecka w wieku od około dziewięciu do osiemnastu lat, które może chorować na anoreksję albo już jest w leczeniu: jak rozpoznać pierwsze sygnały, dotrzeć do lekarzy, współpracować z zespołem leczącym, prowadzić posiłki w domu, rozmawiać ze szkołą i zadbać o całą rodzinę.
Anoreksja u dziecka i nastolatka to poważna choroba, którą się leczy, a rodzice są w tym leczeniu bardzo ważni. Jeśli martwisz się, że Twoje dziecko je coraz mniej, dużo ćwiczy, zamyka się w sobie i mówi „nic mi nie jest”, albo lekarz już rozpoznał anoreksję u nastolatki czy nastolatka, ten kurs pokaże Ci, jak pomóc dziecku z anoreksją krok po kroku: od pierwszych sygnałów i pierwszej rozmowy, przez wizyty u lekarzy, po spokojne prowadzenie posiłków w domu razem z zespołem leczącym.
Kurs wyjaśnia, skąd bierze się choroba, bez szukania winnych, i czym anoreksja różni się u dziewczyn i chłopców. Osobno omawiamy, dlaczego chłopców często trudniej przekonać do leczenia i jak z nimi rozmawiać. Opisujemy, kto jest kim w leczeniu, gdzie szukać pomocy na NFZ i prywatnie, kiedy potrzebny jest szpital, co z lekami i jak wygląda rola rodziców, którzy na jakiś czas przejmują odpowiedzialność za posiłki, a potem stopniowo oddają ją dziecku.
Dużo miejsca poświęcamy codzienności: temu, co robić przed posiłkiem, przy stole i po nim, jak motywować bez nagród i szantażu, jak stawiać granice bez kar, jak odpowiadać na „chcę być na diecie” i jak mówić w domu o jedzeniu i ciele. Są też lekcje o psychice dziecka, o szkole i jej obowiązkach, o rozmowie z wychowawcą, gdy dziecko nie je obiadów, o rówieśnikach, ruchu i internecie, a na końcu o rodzeństwie, o Twoich siłach i o tym, jak przygotować się na ewentualny nawrót.
Każda lekcja zaczyna się sceną z życia różnych rodzin, wyjaśnia, co się może dziać, proponuje konkretne kroki, podaje gotowe zdania do dziecka, drugiego rodzica, rodzeństwa, szkoły, lekarza, dziadków i trenera, a kończy się jednym małym zadaniem. Do kursu dołączyliśmy dwanaście kart do wydruku.
Kurs nie jest terapią ani leczeniem i nie zastępuje opieki lekarza ani zespołu leczącego. Nie podaje żadnych liczb medycznych ani planów żywieniowych, a we wszystkich sprawach zdrowia odsyła do lekarza. Wyraźnie opisuje, kiedy potrzebna jest pilna pomoc tego samego dnia.
Pierwsze objawy anoreksji u dziecka często są subtelne i narastają powoli. Dziecko je coraz mniej, wyklucza kolejne produkty, unika wspólnych posiłków i ma sztywne zasady dotyczące jedzenia. Często więcej ćwiczy, marznie, szybciej się męczy, staje się drażliwe albo wycofane i dużo myśli o ciele. Pojedynczy sygnał nie przesądza o chorobie, ale kilka zmian trwających tygodniami to powód, żeby pójść z dzieckiem do pediatry albo lekarza rodzinnego.
Tak, chłopcy też chorują na anoreksję, choć często rozpoznaje się ją u nich później. U chłopców choroba bywa ukryta za sportem: skupieniem na mięśniach, „czystym jedzeniu”, odżywkach i treningach, których nie potrafią odpuścić. Wielu z nich wstydzi się, bo uważa anoreksję za chorobę dziewczyn. Dlatego warto reagować na sygnały tak samo jak u córki, rozmawiać o zdrowiu i sile, a nie o diagnozie, i iść do lekarza.
Nie musisz przekonać dziecka, żeby działać. Zaprzeczanie to częsta część choroby, a decyzja o wizycie u lekarza należy do dorosłych. Rozmawiaj w spokojnej chwili, nie przy jedzeniu. Powiedz, co widzisz i że się martwisz, bez wyliczania przewinień i bez komentarzy o wyglądzie. Nie wchodź w spór o fakty. Powtarzaj spokojnie, że idziecie do lekarza, i daj dziecku wybór w drobnych sprawach, na przykład terminu wizyty.
Najlepiej zacząć od pediatry albo lekarza rodzinnego, który zbada dziecko, zleci badania i oceni, czy potrzebna jest pilna pomoc. Leczenie anoreksji prowadzi zwykle zespół: psychiatra dziecięcy, psycholog lub psychoterapeuta i dietetyk współpracujący z lekarzem. Do psychiatry dziecięcego na NFZ nie potrzeba skierowania. Przy omdleniach, bólu w klatce piersiowej, kołataniu serca, odmowie picia albo splątaniu jedź do lekarza tego samego dnia albo dzwoń pod 112.
Większość dzieci i nastolatków z anoreksją leczy się w domu, pod opieką poradni i z dużym udziałem rodziców. Szpital albo oddział dzienny są potrzebne, gdy stan zdrowia jest zagrażający, dziecko bardzo szybko chudnie, przestaje pić, leczenie w domu nie przynosi poprawy albo pojawiają się myśli samobójcze. Decyzję zawsze podejmuje lekarz. Szpital nie jest karą ani porażką rodziców, tylko sposobem na zapewnienie dziecku bezpieczeństwa.
Ustal plan posiłków razem z lekarzem i dietetykiem, a decyzje podejmuj przed posiłkiem, nie przy stole. Na początku leczenia zwykle to rodzic przygotowuje i nakłada jedzenie. Przy stole bądź spokojny, rozmawiaj o czymś innym niż jedzenie i wygląd, nie negocjuj i nie komentuj porcji. Krótko zachęcaj, gdy dziecko się zatrzymuje. Po posiłku zostań z dzieckiem, bo wtedy często jest mu najtrudniej, i zaproponuj spokojne zajęcie.
Umów spotkanie z wychowawcą, pedagogiem i pielęgniarką szkolną. Powiedz tyle, ile szkoła potrzebuje: że dziecko jest pod opieką lekarzy z powodu zaburzenia odżywiania i jakie są zalecenia. Poproś o dyskretne wsparcie przy posiłku, jeśli zaleca je zespół leczący, o spokojniejsze miejsce do jedzenia, o brak komentarzy o wyglądzie i o informację, czy dziecko zjadło. Szkoła nie może zmuszać do jedzenia. Szczegóły ustal z dyrekcją.
Nie, anoreksja nie jest winą rodziców. Powstaje z połączenia wielu czynników: wrażliwości i charakteru dziecka, biologii, dojrzewania, stresu i kultury diet. Nie powoduje jej konkretny styl wychowania ani „zła” matka czy ojciec. Rodzice nie są przyczyną choroby, ale są bardzo ważną częścią leczenia. Zamiast szukać winnego, lepiej skupić się na tym, co możesz zrobić dziś, a z poczuciem winy porozmawiać z psychologiem dla siebie.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
64 lekcje w 16 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna: pliki otwierają się przy lekcji, w planie Rodzic.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
Nie. Certyfikaty są dostępne wyłącznie w płatnym planie (Student, Rodzic, Specjalista albo plan dla placówek). Nie obejmuje ich bezpłatny 7-dniowy okres próbny ani darmowe konto. W okresie próbnym możesz uczyć się i kończyć szkolenia, postęp się zapisuje, a certyfikat z każdego ukończonego szkolenia pobierzesz od razu po pierwszej płatności, ze strony szkolenia w strefie kursanta.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Tak. Pierwsza lekcja każdego szkolenia jest otwarta bez logowania, a cały blog jest dostępny bez opłat. Konta założone przed 1 września 2026 zachowują darmowy dostęp do trzech pełnych szkoleń, bez certyfikatów. Nowe konta zaczynają od 7-dniowego bezpłatnego okresu próbnego wybranego planu.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Praktyczny przewodnik dla rodzica: czym różnią się spektrum autyzmu i ADHD u dziecka, dlaczego z zewnątrz bywają do siebie podobne, jak wyglądają w różnym wieku i co realnie zrobić, gdy podejrzewasz jeden z tych profili.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Wizyta domowa, ocena ryzyka w terenie i współpraca z MOPS, kuratorem i szkołą — od pierwszego kontaktu po zamknięcie sprawy.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Przewodnik dla rodziców dziewcząt w okresie dojrzewania: co w zmianach nastolatki jest zupełnie normalne, jak rozumieć jej ciało, mózg, emocje i bunt, kiedy trudność jest tylko fazą, a kiedy staje się sygnałem, który warto skonsultować ze specjalistą — i jak rozmawiać, stawiać granice oraz odbudowywać bliskość.
Bulimia często nie zmienia wagi i długo pozostaje sekretem. Jak rozpoznać sygnały u córki i u syna, zacząć rozmowę bez wstydu i od czego zacząć leczenie.
12 min czytaniaCórka je kolację „później, u siebie”, syn trenuje coraz więcej i je „czysto”? Jak rozpoznać pierwsze sygnały anoreksji u dziewczyn i chłopców, jak przeprowadzić pierwszą rozmowę i od czego zacząć leczenie.
10 min czytaniaDziecko znów moczy się w nocy, wybucha złością i w kółko odgrywa tę samą scenę, a zapytane mówi „nic”. Na co patrzeć, o co pytać opiekuna, jak rozmawiać bez pytań naprowadzających i co zrobić, gdy dziecko zacznie mówić.
W abonamencie
7 dni za darmo
