Psycholog w ochronie zdrowia pracuje z ciałem, rokowaniem i czasem, na który nikt nie ma wpływu. To zupełnie inny kontekst niż gabinet prywatny — i wymaga innego zestawu narzędzi.
Czego dotyczy ten obszar. Adaptacja do choroby przewlekłej i onkologicznej, praca z bólem, przygotowanie do zabiegu, adherencja i zmiana zachowań zdrowotnych, żałoba i strata, wypalenie zawodowe personelu, a od strony neuropsychologii — profil funkcji poznawczych, przesiew w kierunku otępienia, następstwa udaru i urazu czaszkowo-mózgowego oraz podstawy rehabilitacji poznawczej.
Dla kogo. Dla psychologów w szpitalach, hospicjach, poradniach specjalistycznych i ośrodkach rehabilitacji, a także dla praktyków gabinetowych, do których trafiają pacjenci somatyczni i osoby w żałobie.
Jakie kompetencje rozwija. Prowadzenie krótkich, celowanych konsultacji przy łóżku pacjenta, rozmowę o rokowaniu i o śmierci, rozróżnianie objawów depresyjnych od zmian poznawczych, orientację w podstawowych narzędziach przesiewowych oraz współpracę z lekarzem i zespołem terapeutycznym.
Jak wygląda ścieżka nauki. Od psychologicznych następstw choroby, przez pracę ze stratą, po neuropsychologiczne podstawy oceny funkcji poznawczych. To jedna z najsłabiej pokrytych szkoleniowo dziedzin w Polsce — materiał budujemy tu szczególnie systematycznie.
