Poranek, który zna wielu rodziców
Jest siódma dwadzieścia. Skarpetki leżą na podłodze, bo „gryzą”. Bluzka z nową metką wylądowała w kącie, a pięciolatek siedzi w piżamie pod stołem i zatyka uszy, bo w kuchni pracuje czajnik. W tym samym czasie jego starsza siostra skacze po kanapie i wpada na każdego, kto stanie jej na drodze. Ty patrzysz na zegar i myślisz, że inni rodzice jakoś wychodzą z domu na czas. Jeśli w Twoim domu dzień często rozbija się o dźwięki, ubrania, jedzenie, mycie głowy albo o dziecko, które nie może usiedzieć ani minuty, ten kurs jest dla Ciebie.
Dieta sensoryczna to plan zwykłych, codziennych zabaw i czynności dobranych do tego, jak Twoje dziecko odbiera bodźce. Nie ma nic wspólnego z jedzeniem, choć jedzenia też dotyczy jeden moduł. Chodzi o to, żeby w ciągu dnia dziecko dostawało tyle ruchu, nacisku, ciszy albo dotyku, ile potrzebuje, i żeby trudne sytuacje, takie jak ubieranie czy kąpiel, nie zaczynały się od przeciążenia.
Piszę jako psycholożka dziecięca, która od ponad dwudziestu lat rozmawia w poradni i w gabinecie z rodzicami dzieci reagujących na świat mocniej albo słabiej niż rówieśnicy. Przez te lata pracowałam ramię w ramię z terapeutkami integracji sensorycznej. Najczęściej słyszałam od rodziców dwa zdania: „wszyscy mówią, że go rozpieszczam” i „próbowaliśmy, ale nic nie działa dłużej niż tydzień”. Na pierwsze odpowiada moduł dziesiąty, w którym są gotowe zdania dla dziadków i przedszkola. Na drugie odpowiada sposób pracy z całego kursu: mało zabaw, dobranych do dziecka i wplecionych w stałe pory dnia.
Dla kogo jest ten kurs?
Dla rodziców i opiekunów dzieci w wieku od około dwóch do dziesięciu lat. Przyda się, gdy dziecko:
- zatyka uszy przy odkurzaczu, suszarce, w sklepie albo na urodzinach,
- nie zniesie metek, szwów w skarpetkach, nowych spodni albo czapki,
- krzyczy przy myciu głowy, czesaniu i obcinaniu paznokci,
- je kilka produktów i odsuwa talerz, gdy coś „dziwnie wygląda”,
- ciągle skacze, wspina się, kręci, wpada na ludzi i meble,
- gryzie rękawy, ołówki i zabawki albo nie zauważa, że jest brudne,
- po przedszkolu albo po zakupach rozsypuje się tak, że trudno do niego dotrzeć.
Kurs jest dla rodzin z diagnozą i bez niej. Część dzieci, o których mowa w lekcjach, ma rozpoznany autyzm albo ADHD, część urodziła się przedwcześnie, a część po prostu tak ma i nikt nie wie dlaczego. Przyda się też babci, która odbiera wnuka z przedszkola, rodzinie zastępczej i rodzicom, którzy po rozstaniu prowadzą dwa domy i chcą mieć w obu te same ułatwienia.
Czego ten kurs nie zrobi
Kurs nie zastępuje porady lekarskiej, diagnozy ani konsultacji z psychologiem czy terapeutą integracji sensorycznej. Nie postawisz dzięki niemu diagnozy i nie musisz tego robić. Dostaniesz za to sposób patrzenia na dziecko, gotowe zabawy i zdania, które pomogą Wam przejść przez dzień spokojniej, oraz listę sygnałów, z którymi trzeba iść do lekarza, a nie szukać kolejnej zabawy.
Nie obiecuję, że po miesiącu dziecko przestanie zatykać uszy albo zje brokuła. Obiecuję tylko tyle, że zobaczysz, co Twojemu dziecku pomaga, a co mu przeszkadza, i że dostaniesz plan, który mieści się w zwykłym mieszkaniu i zwykłym tygodniu. Do większości zabaw potrzebujesz koca, poduszek, kosza na pranie, taśmy malarskiej i kilku produktów z kuchni.
Po ukończeniu kursu otrzymasz certyfikat ukończenia CWP z liczbą godzin. Kurs nie jest akredytowany i nie daje kwalifikacji ani uprawnień. Certyfikat potwierdza, że przeszłaś lub przeszedłeś przez lekcje.
Co dostajesz w dwunastu modułach
Najpierw wyjaśniam, czym jest dieta sensoryczna, jak działają zmysły i czego nie da się nią załatwić. Potem uczysz się obserwacji: przez dwa tygodnie prowadzisz dzienniczek bodźców i na jego podstawie wybierasz pierwszy cel. Dalej idą moduły o konkretnych porach i sytuacjach dnia: poranek z ubieraniem i myciem zębów, ruch w mieszkaniu bez remontu, kąpiel z czesaniem i paznokciami, jedzenie, wyjścia do sklepu, na urodziny i święta, wieczorne wyciszenie. W module dziewiątym urządzasz kącik wyciszenia i układasz plan na przeciążenie. Dziesiąty pomaga dogadać się z dziadkami, rodzeństwem i przedszkolem. Jedenasty mówi, kiedy to coś więcej i do kogo iść. Dwunasty składa wszystko w plan dnia na cztery tygodnie.
W każdym module jest dłuższa historia jednej rodziny z komentarzem, a ostatnia lekcja modułu kończy się ćwiczeniem dla Ciebie z przykładowymi odpowiedziami innego rodzica. Do kursu dołączonych jest osiem kart do druku.
Jak korzystać z kursu, żeby nie utonąć w pomysłach
Rodzice dzieci z wrażliwością sensoryczną zwykle mają za dużo pomysłów, a za mało czasu. Dlatego proponuję trzy zasady na cały kurs.
Pierwsza: zmieniaj jedną rzecz naraz i sprawdzaj ją przez co najmniej tydzień. Jeśli jednego dnia kupisz nowe skarpetki, zmienisz pastę do zębów i wprowadzisz poranną zabawę z kocem, nie będziesz wiedzieć, co pomogło.
Druga: patrz na dziecko. Ta sama zabawa jedno dziecko uspokoi, a drugie nakręci, więc każdą propozycję z kursu traktuj jak próbę, którą sprawdzasz na swoim dziecku.
Trzecia: zabawa jest dobrowolna. Jeśli dziecko mówi „stop”, zatrzymujesz się. Przerywasz też, gdy blednie, czerwienieje, robi mu się niedobrze, płacze albo nakręca się coraz bardziej.
Rozmowa, od której zaczęła się zmiana
Bogna, mama czteroletniego Feliksa, przyszła na pierwszą konsultację z zeszytem pełnym porad z internetu. Feliks od rana do wieczora szukał ruchu, a w sklepie kładł się na podłodze.
Bogna: Mam tu czterdzieści ćwiczeń. Robiłam je wszystkie przez tydzień i jest gorzej.
Psycholożka: Które z nich Feliks lubi najbardziej?
Bogna: Chyba pchanie pralki... to znaczy kosza z praniem. I leżenie pod stosem poduszek, sam o to prosi.
Psycholożka: To od nich zacznijmy. Dwie zabawy, zawsze o tej samej porze. Resztę zeszytu odłóżmy na półkę.
Po trzech tygodniach Bogna opowiadała, że poranki nadal bywają trudne, ale wyjście do przedszkola zajmuje mniej czasu, a Feliks sam przynosi poduszki, kiedy czuje, że „ma za dużo energii”. Bogna wybrała dwie rzeczy, które dziecko samo pokazało, i wplotła je w stały rytm dnia. Tak będziemy pracować przez cały kurs. Przy poduszkach pilnowała jednego: głowa i ręce Feliksa zostają na wierzchu, a kiedy mówi „dość”, poduszki od razu znikają.
Kiedy nie czekać
Kurs jest o codzienności, a nie o kryzysach. Jeśli dziecko traci umiejętności, które już miało, przestaje mówić, ma napady, przestaje jeść albo rani się, idź do lekarza. W nagłej sytuacji dzwoń pod 112. Dziecko może samo zadzwonić pod 116 111, a Ty, jeśli martwisz się o dziecko, pod 800 12 12 12. Gdy to Ty jesteś w kryzysie, zadzwoń pod 116 123 albo 800 70 2222 (całodobowo).
Możesz powiedzieć sobie na start: „Nie muszę zrobić wszystkiego. Wystarczy, że zacznę od jednej rzeczy i będę patrzeć, co się dzieje”. To zdanie wróci w kursie jeszcze kilka razy, bo jest prawdziwe.
Dalsza część szkolenia
Pozostałe 35 lekcji w abonamencie
Całe szkolenie otwiera plan Rodzic, od 99 zł / mies. przy płatności rocznej. Certyfikat z liczbą godzin dydaktycznych wystawiamy po ukończeniu wszystkich lekcji.
Certyfikat potwierdza udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest certyfikatem psychoterapeuty żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Materiały mają charakter edukacyjny i nie zastępują superwizji ani leczenia.