Dziecko nadpobudliwe — jak pomóc mu się wyciszyć i nauczyć samokontroli

Zwykła energia dziecka pozwala mu się zatrzymać, gdy sytuacja tego wymaga, a nadpobudliwość sprawia, że zatrzymanie się jest naprawdę trudne. Energiczne dziecko biega na placu zabaw, ale potrafi usiąść do posiłku czy bajki. Dziecko nadpobudliwe wierci się niemal wszędzie, przerywa, działa zanim pomyśli i często samo nie wie, dlaczego tak zrobiło. Ważne jest też to, czy trudności widać w kilku miejscach, na przykład w domu i w szkole, oraz jak bardzo utrudniają codzienne życie.

Najskuteczniej wycisza spokojny dorosły, mniej bodźców i ruch, a nie polecenie „uspokój się”. Ścisz otoczenie, zgaś część świateł, mów wolniej i krócej. Wiele dzieci szybciej się uspokaja, gdy mogą coś zrobić z ciałem: mocno się przytulić, ścisnąć poduszkę, pociągnąć coś ciężkiego albo wspólnie zrobić kilka wolnych oddechów. Takie sposoby warto ćwiczyć w spokojnych chwilach, bo w trakcie silnych emocji dziecko korzysta tylko z tego, co już dobrze zna.

Liczenie do dziesięciu wymaga zatrzymania się, a właśnie to jest dla impulsywnego dziecka najtrudniejsze. Zanim przypomni sobie o liczeniu, reakcja już się wydarzyła. Lepiej sprawdzają się proste, fizyczne sygnały ćwiczone wcześniej w zabawie, na przykład gra w „stop i start”, zamrażanie się na hasło czy umówiony gest rodzica. Pomaga też zmiana otoczenia zamiast wymagania od dziecka, żeby samo się opanowało. Zdolność zatrzymywania się rośnie powoli, trening po treningu.

Wybuch zwykle poprzedzają drobne sygnały: coraz głośniejszy głos, szybsze ruchy, marudzenie, zaczepianie rodzeństwa, trudność z odpowiedzią na proste pytanie czy napięcie w ciele. U każdego dziecka wyglądają trochę inaczej, dlatego warto przez kilka dni notować, co dzieje się tuż przed trudnymi momentami. Gdy znasz te sygnały, możesz zareagować wcześniej: dać przerwę, przekąskę, ruch albo zmniejszyć liczbę bodźców, zanim emocje przejmą kontrolę.

Pomagają krótkie bloki pracy, przerwy na ruch i jeden jasny cel na raz. Zamiast godziny przy biurku lepiej zaplanować kilka odcinków po kilkanaście minut, a między nimi minutę skakania czy przejście po pokoju. Uprzątnij biurko, wyłącz telewizor i odłóż telefon, żeby ograniczyć rozpraszacze. Chwal za wysiłek i każdy skończony fragment, nie tylko za wynik. Jeśli lekcje co wieczór kończą się łzami, warto porozmawiać z nauczycielem o dostosowaniu ilości zadań.

Warto skonsultować się ze specjalistą, gdy nadpobudliwość wyraźnie utrudnia dziecku naukę, relacje lub codzienne funkcjonowanie i nie mija mimo Twoich starań. Sygnałem są też częste wybuchy, sygnały ze szkoły lub przedszkola, kłopoty z przyjaźniami, problemy ze snem czy spadek wiary dziecka w siebie. Pierwszym krokiem może być psycholog dziecięcy albo poradnia psychologiczno-pedagogiczna. Konsultacja nie oznacza od razu diagnozy, a często daje rodzicowi jasność i ulgę.

Praktyczne sposoby na wyciszanie i naukę samokontroli znajdziesz w szkoleniu CWP „Dziecko nadpobudliwe”, przygotowanym przez psychologów z myślą o rodzicach. Kurs krok po kroku omawia reagowanie w pierwszych sekundach wybuchu, rozpoznawanie sygnałów przeciążenia, budowanie przewidywalnego dnia, odrabianie lekcji bez walki oraz współpracę ze szkołą. Każda lekcja zawiera wskazówkę do wypróbowania w domu. Szkolenie nie zastępuje konsultacji ze specjalistą, ale pomaga lepiej zrozumieć dziecko i spokojniej przechodzić przez trudne chwile.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.

Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.