Warsztatowe szkolenie dla psychologa i psychoterapeuty: jak towarzyszyć opiekunowi osoby z otępieniem — od rozumienia przebiegu choroby i technik komunikacji, przez pracę z żałobą antycypacyjną, poczuciem winy i dylematem bezpieczeństwo–autonomia, po decyzje rodzinne o opiece i higienę własną terapeuty.
Opiekun osoby z demencją trafia do gabinetu z ciężarem, który wygląda inaczej niż każde inne obciążenie opiekuńcze: jego bliski „jest i go nie ma”, choroba trwa latami bez końca, a relacja, którą znał, rozpada się na jego oczach, choć obiekt tej relacji wciąż żyje. To szkolenie jest w całości poświęcone temu klientowi. Nie uczy medycyny otępień — uczy, jak psycholog może rozumieć chorobę na tyle, by trafnie towarzyszyć rodzinie, i jak prowadzić opiekuna przez to, czego żadna diagnoza za niego nie przejdzie.
Kurs prowadzi Cię przez pięć obszarów. Najpierw budujemy rozumienie demencji z perspektywy pracy z rodziną: rodzaje otępień i ich różnicujący przebieg, fazy choroby widziane oczami opiekuna, trudne zachowania (agresja, błądzenie, powtarzanie, zaprzeczanie chorobie), techniki komunikacji, których psycholog może nauczyć opiekuna, i praca z rodziną w pierwszych tygodniach po diagnozie. Drugi obszar to codzienna praca z opiekunem: specyfika obciążenia przy demencji, utrata dawnej relacji (ambiguous loss), poczucie winy i etyka „kłamstw opiekuńczych”, konflikt bezpieczeństwo–autonomia i wypalenie w chorobie o nieprzewidywalnym przebiegu. Trzeci obszar to żałoba i strata: żałoba antycypacyjna, praca z opiekunem, który „już się pożegnał”, zmiana ról rodzinnych i żałoba po śmierci osoby z zaawansowanym otępieniem. Czwarty to dynamika rodzinna i decyzje: dom opieki, konflikty wokół diagnozy, rozmowa z dziećmi w rodzinie, prowadzenie grupy wsparcia. Ostatni obszar to wsparcie systemowe i praktyka gabinetu: orientacja w rodzajach pomocy dostępnych w Polsce oraz przeciwprzeniesienie i higiena pracy terapeuty.
Każdy z 20 modułów kończy się praktycznym ćwiczeniem dla psychologa — szkieletem wywiadu, checklistą, przykładowym dialogiem terapeuta–opiekun z komentarzem — do przećwiczenia lub adaptacji we własnej pracy. Treść jest warsztatowa i osadzona w przykładach z pracy klinicznej, nie w ogólnikach.
Szkolenie ma charakter edukacyjny i poszerza warsztat pracy. Nie zastępuje superwizji, diagnozy medycznej ani indywidualnego szkolenia certyfikującego, a informacje o świadczeniach systemowych warto weryfikować lokalnie i na bieżąco, bo oferta wsparcia zmienia się w czasie. Dostępne online, z imiennym certyfikatem ukończenia i liczbą godzin dydaktycznych.
Opiekunowi osoby z demencją pomaga przede wszystkim zrozumienie choroby, nauka konkretnych sposobów komunikacji i wsparcie w radzeniu sobie z emocjami, takimi jak żal, złość i poczucie winy. Ważne jest też planowanie opieki na kolejne etapy choroby, dzielenie się obowiązkami w rodzinie i korzystanie z pomocy zewnętrznej. Psycholog może pomóc opiekunowi zadbać o własne zdrowie i granice, zanim dojdzie do wyczerpania. Wsparcie powinno zmieniać się wraz z postępem choroby.
Z osobą z demencją najlepiej rozmawiać spokojnie, krótkimi zdaniami, zadając jedno pytanie naraz i dając czas na odpowiedź. Warto utrzymywać kontakt wzrokowy, mówić do osoby po imieniu i zwracać uwagę na jej emocje, a nie tylko na treść wypowiedzi. Nie pomaga poprawianie, sprzeczanie się czy sprawdzanie pamięci pytaniami typu „pamiętasz?”. Gdy osoba jest zdezorientowana, lepiej odpowiedzieć na jej uczucia i delikatnie przekierować uwagę.
Strata niejednoznaczna to sytuacja, w której bliska osoba jest fizycznie obecna, ale psychicznie coraz bardziej nieobecna, bo demencja zmienia jej pamięć, osobowość i sposób bycia w relacji. Opiekunowie mówią często, że bliski „jest i go nie ma”. Brak wyraźnego momentu straty utrudnia przeżycie żałoby i wywołuje poczucie zawieszenia. Psycholog może pomóc nazwać to doświadczenie i znaleźć sposoby na podtrzymanie więzi z tym, co w bliskim wciąż jest obecne.
Żałoba antycypacyjna to opłakiwanie bliskiej osoby jeszcze za jej życia, w miarę jak choroba odbiera kolejne jej cechy i wspólne możliwości. U opiekunów osób z demencją może trwać latami i przeplatać się z codziennym zaangażowaniem w opiekę. Towarzyszą jej smutek, złość, lęk, a czasem wstydliwe pragnienie, by to się już skończyło. Takie myśli są częste i nie świadczą o braku miłości. Pomocne jest wsparcie, które pozwala o nich mówić bez oceniania.
Tzw. kłamstwa opiekuńcze, czyli nieprzekazywanie bolesnej prawdy lub wchodzenie w rzeczywistość osoby z demencją, są częstym dylematem etycznym opiekunów. Czasem przypominanie po raz kolejny o śmierci bliskiej osoby wywołuje za każdym razem nową rozpacz, dlatego lepiej odpowiedzieć na emocje, np. tęsknotę, niż korygować fakty. Warto kierować się dobrem i poczuciem bezpieczeństwa osoby chorej oraz szacunkiem dla jej godności. Psycholog pomaga opiekunowi przepracować poczucie winy związane z takimi decyzjami.
Pogodzenie bezpieczeństwa z autonomią polega na szukaniu rozwiązań, które zmniejszają realne ryzyko, zostawiając jednocześnie jak najwięcej wyboru i godności osobie z demencją. Przykładem może być zabezpieczenie kuchenki zamiast zakazu gotowania czy lokalizator zamiast zamykania drzwi. Nie da się całkowicie wyeliminować ryzyka bez odebrania osobie niezależności. Decyzje warto podejmować stopniowo, rozmawiając o nich w rodzinie i dostosowując je do etapu choroby.
Z dziećmi o demencji dziadka lub babci warto rozmawiać prosto i prawdziwie, dopasowując słowa do ich wieku, np. „Babcia ma chorobę, przez którą zapomina i czasem się myli”. Dziecko powinno wiedzieć, że zachowanie chorej osoby nie jest jego winą i że choroba nie jest zaraźliwa. Pomaga pokazanie, jak dziecko może spędzać czas z dziadkiem lub babcią, na przykład przy muzyce czy zdjęciach. Warto też pytać o jego emocje i odpowiadać na pytania.
Psycholog może uczyć się pracy z opiekunami osób z demencją na materiale, który łączy wiedzę o przebiegu choroby z pracą z emocjami i decyzjami rodziny. Szkolenie CWP „Opieka nad bliskim z demencją – praca z opiekunem w praktyce psychologa” omawia rodzaje otępień, komunikację z osobą chorą, stratę niejednoznaczną, żałobę antycypacyjną, poczucie winy, dylemat bezpieczeństwa i autonomii, decyzję o domu opieki, konflikty rodzinne, grupy wsparcia i higienę pracy terapeuty.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
60 lekcji w 20 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna — pliki otwierają się przy lekcji, w planie Specjalista.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.
Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.
Opiekun osoby starszej
Praktyczny przewodnik dla rodziny: codzienna opieka, bezpieczeństwo, trudne zachowania, rozmowa z rodzicem i dbanie o siebie, z gotowymi zdaniami na trudne chwile.
Opiekun osoby starszej
Jak prowadzić proces decyzyjny z osobą starszą i jej rodziną — od pierwszego kontaktu po monitorowanie adaptacji.
Opiekun osoby starszej
Warsztatowe szkolenie dla psychologa: jak zamienić aktywizację i terapię zajęciową seniora z zapełniania czasu w przemyślaną interwencję — od oceny funkcji poznawczych i doboru zadań, przez repertuar aktywizacji poznawczej, sensorycznej, społecznej i ruchowej, po pracę z placówką i rodziną, sytuacje trudne, etykę i indywidualny plan aktywizacyjny.
Senior z otępieniem krzyczy przy myciu, odpycha opiekuna, odmawia leków. Pokazujemy, jak szukać przyczyn takiego zachowania, jak deeskalować trudną sytuację i jak razem z opiekunami zapobiegać kolejnym.
13 min czytaniaOpiekun osoby z demencją opłakuje kogoś, kto wciąż żyje, i codziennie na nowo mierzy się z decyzjami, których nie da się rozstrzygnąć raz na zawsze. Co psycholog powinien wiedzieć, żeby mu w tym realnie pomóc.
13 min czytaniaOpiekun rodzinny rzadko sam zgłosi, że nie daje rady — częściej to psycholog musi rozpoznać moment, w którym zwykłe wyczerpanie przechodzi w stan wymagający szybkiej interwencji. Jak to rozróżnić i co wtedy zrobić.
W abonamencie
7 dni za darmo
