Opiekun osoby starszej
Demencja u rodzica – jak się opiekować i nie stracić siebie
Praktyczny przewodnik dla rodziny: codzienna opieka, bezpieczeństwo, trudne zachowania, rozmowa z rodzicem i dbanie o siebie, z gotowymi zdaniami na trudne chwile.
Warsztatowe szkolenie dla psychologa: jak zamienić aktywizację i terapię zajęciową seniora z zapełniania czasu w przemyślaną interwencję — od oceny funkcji poznawczych i doboru zadań, przez repertuar aktywizacji poznawczej, sensorycznej, społecznej i ruchowej, po pracę z placówką i rodziną, sytuacje trudne, etykę i indywidualny plan aktywizacyjny.

Aktywizacja seniora zbyt często sprowadza się do zapełniania czasu: dziesięcioro osób maluje ten sam obrazek według wzoru i nikt nie pyta, po co. To szkolenie jest o czymś przeciwnym — o aktywizacji i terapii zajęciowej jako interwencji, którą psycholog projektuje z rozumieniem: dla kogo, przeciw czemu, z jakim celem i skąd wiemy, że działa, a nie szkodzi. Nie jest to poradnik prowadzenia warsztatów plastycznych, lecz narzędziownik dla psychologa pracującego z seniorem oraz jego otoczeniem — placówką, rodziną, opiekunem i terapeutą zajęciowym.
Kurs prowadzi Cię przez pięć obszarów. Najpierw budujemy podstawy i ocenę: czym różni się aktywizacja od terapii zajęciowej i gdzie leży rola psychologa, jak ocenić funkcje poznawcze pod dobór aktywności, jak dopasować zadania do poziomu sprawności — od osoby w pełni samodzielnej po zaawansowaną demencję — i jak odróżniać oraz łączyć cele terapeutyczne z zajęciowymi. Drugi obszar to repertuar interwencji i ich zastosowanie kliniczne: trening funkcji poznawczych dobierany pod konkretny deficyt, aktywizacja sensoryczna i manualna przy otępieniu, aktywizacja społeczna przeciw izolacji i depresji, muzykoterapia i reminiscencja rozumiane przez mechanizm działania oraz ruch i aktywność fizyczna a funkcje poznawcze. Trzeci obszar to praca z placówką i rodziną: merytoryczna (nie marketingowa) ocena programu aktywizacyjnego, współpraca z terapeutą zajęciowym i opiekunem, rozmowa z rodziną o realistycznych oczekiwaniach oraz dokumentowanie i mierzenie efektów, które trudno zmierzyć. Ostatni obszar to sytuacje trudne i synteza: senior odmawiający udziału, aktywizacja przy zaawansowanej demencji i jej granice, zmęczenie i przebodźcowanie (kiedy mniej znaczy więcej), etyka aktywizacji „na siłę” wobec autonomii seniora oraz budowanie indywidualnego planu aktywizacyjnego krok po kroku.
Każdy z 18 modułów kończy się praktycznym ćwiczeniem dla psychologa — arkuszem oceny, checklistą, kartą prowadzenia zajęć, scenariuszem sesji lub szkieletem planu — do przećwiczenia lub adaptacji we własnej pracy. Treść jest warsztatowa i osadzona w przykładach z praktyki klinicznej, nie w ogólnikach. Do najbardziej pasujących lekcji dołączone są gotowe materiały do pobrania (arkusze i checklisty).
Szkolenie ma charakter edukacyjny i poszerza warsztat pracy. Nie zastępuje superwizji, diagnozy medycznej, kwalifikacji terapeuty zajęciowego ani indywidualnego szkolenia certyfikującego. Dostępne online, z imiennym certyfikatem ukończenia i liczbą godzin dydaktycznych.
Aktywizacja poznawcza seniora to zaplanowane działania, które angażują pamięć, uwagę, język, orientację i myślenie, aby wspierać funkcjonowanie poznawcze, samodzielność i jakość życia. Mogą to być ćwiczenia pamięciowe, rozmowy, gry, reminiscencja, zajęcia manualne czy muzyka. Dobrze prowadzona aktywizacja ma jasno określony cel terapeutyczny, a nie tylko wypełnia czas. Zadania powinny być dopasowane do możliwości osoby, tak by były wyzwaniem, ale nie źródłem frustracji.
Aktywizacja to szersze pojęcie obejmujące różne formy angażowania seniora w aktywność poznawczą, społeczną, ruchową czy sensoryczną. Terapia zajęciowa w ścisłym znaczeniu to działania prowadzone przez terapeutę zajęciowego, ukierunkowane na przywracanie lub podtrzymywanie konkretnych umiejętności codziennego funkcjonowania. Psycholog w tym zespole zwykle odpowiada za ocenę funkcji poznawczych i emocjonalnych, dobór celów, pracę z motywacją i współpracę z rodziną. Warto jasno ustalić, kto za co odpowiada.
Ćwiczenia pamięci nie zatrzymują ani nie cofają demencji, ale odpowiednio dobrana stymulacja poznawcza może wspierać codzienne funkcjonowanie, nastrój i kontakt z otoczeniem. Najlepiej sprawdzają się zajęcia angażujące kilka funkcji jednocześnie, oparte na znanych osobie tematach i dopasowane do etapu choroby. Zbyt trudne zadania mogą wywoływać frustrację i wstyd. W zaawansowanej demencji ważniejsze od treningu pamięci stają się aktywności sensoryczne, muzyka i kontakt emocjonalny.
Terapia reminiscencyjna polega na przywoływaniu i omawianiu wspomnień z przeszłości, często z pomocą zdjęć, przedmiotów, muzyki czy zapachów. Pomaga seniorom podtrzymać poczucie tożsamości, wzmacnia kontakt z innymi i może poprawiać nastrój. Działa, bo pamięć odległa często pozostaje zachowana dłużej niż pamięć bieżących zdarzeń. Prowadzący powinien być uważny na wspomnienia trudne lub bolesne i reagować na nie z empatią, zamiast je pomijać.
Aktywność społeczna chroni zdrowie psychiczne seniora, bo zmniejsza izolację i samotność, które są ważnymi czynnikami ryzyka depresji i pogorszenia funkcji poznawczych. Wspólne zajęcia, rozmowy, praca w grupie czy kontakt z rodziną dają poczucie przynależności, sensu i bycia potrzebnym. Ważne jest, by kontakty były dobrowolne i dopasowane do temperamentu seniora, bo nie każdy dobrze czuje się w dużej grupie. Dla części osób lepsze są spotkania w małych grupach lub indywidualne.
Gdy senior odmawia udziału w zajęciach, warto potraktować odmowę jako komunikat i spróbować zrozumieć jej przyczynę. Może nią być brak zainteresowania, zajęcia zbyt dziecinne lub zbyt trudne, zmęczenie, ból, lęk przed porażką, obniżony nastrój albo potrzeba prywatności. Pomaga rozmowa, poznanie historii życia i zainteresowań seniora oraz zaproponowanie wyboru. Zmuszanie do udziału narusza autonomię i zwykle pogłębia opór, dlatego szacunek dla decyzji jest ważnym elementem pracy.
Efekty aktywizacji ocenia się, porównując stan seniora przed rozpoczęciem zajęć i w ich trakcie w obszarach wynikających z celu, na przykład nastroju, zaangażowania, samodzielności w codziennych czynnościach czy kontaktów z innymi. Pomagają proste arkusze obserwacji, notatki z zajęć, informacje od personelu i rodziny oraz powtarzana ocena funkcji poznawczych. W demencji realistycznym celem bywa podtrzymanie funkcjonowania i dobrostanu, a nie poprawa wyników.
Psycholog może uczyć się aktywizacji seniorów na materiale, który łączy ocenę funkcji poznawczych z doborem zadań i planowaniem celów. Szkolenie CWP „Aktywizacja poznawcza i terapia zajęciowa seniora – rola psychologa” omawia trening funkcji poznawczych, aktywizację sensoryczną, społeczną i ruchową, muzykoterapię i reminiscencję, współpracę z placówką i rodziną, pracę z odmową, etykę oraz budowanie indywidualnego planu aktywizacyjnego.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
54 lekcje w 18 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna — pliki otwierają się przy lekcji, w planie Specjalista.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.
Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.
Opiekun osoby starszej
Praktyczny przewodnik dla rodziny: codzienna opieka, bezpieczeństwo, trudne zachowania, rozmowa z rodzicem i dbanie o siebie, z gotowymi zdaniami na trudne chwile.
Opiekun osoby starszej
Jak prowadzić proces decyzyjny z osobą starszą i jej rodziną — od pierwszego kontaktu po monitorowanie adaptacji.
Opiekun osoby starszej
Warsztatowe szkolenie dla psychologa i psychoterapeuty: jak towarzyszyć opiekunowi osoby z otępieniem — od rozumienia przebiegu choroby i technik komunikacji, przez pracę z żałobą antycypacyjną, poczuciem winy i dylematem bezpieczeństwo–autonomia, po decyzje rodzinne o opiece i higienę własną terapeuty.
Senior z otępieniem krzyczy przy myciu, odpycha opiekuna, odmawia leków. Pokazujemy, jak szukać przyczyn takiego zachowania, jak deeskalować trudną sytuację i jak razem z opiekunami zapobiegać kolejnym.
7 min czytaniaWychowawczyni dzwoni, że w szatni znaleziono "coś", rodzic pyta wprost, czy to jeszcze faza, czy już uzależnienie — a Ty masz jeden wywiad, żeby to ocenić. Jak rozpoznać, kiedy eksperymentowanie nastolatka przechodzi w problem kliniczny, i jak prowadzić dalej diagnozę i terapię.
10 min czytaniaKrzyżówka i gra w karty wyglądają podobnie z zewnątrz, ale jedna może być przypadkowym wypełniaczem dnia, a druga precyzyjnie dobraną interwencją poznawczą. Co psycholog wnosi do aktywizacji seniora, czego nie wniesie sam dobry pomysł na zajęcia.
W abonamencie
7 dni za darmo