Przejdź do treści
CENTRUM WIEDZY PSYCHOLOGICZNEJ
Partner pracoholik: jak żyć z kimś, kto nie potrafi przestać pracować, chronić dzieci i nie zgubić siebie

Lekcja demonstracyjna · bez logowania

Pracoholizm w związku: dla kogo jest ten kurs i co z niego wyniesiesz

18 minModuł: Pracoholizm a ciężka praca: po czym poznać, że to już uzależnienie

Piątek, 21:40, kolacja stygnie trzeci raz

Alicja odgrzewa makaron po raz trzeci tego wieczoru. Jej mąż Mateusz jest lekarzem, w tym tygodniu miał dwa dyżury, a dziś wrócił o 20:15, zjadł dwa kęsy i poszedł „tylko odpisać na jedną wiadomość”. Siedmioletnia córka czeka w piżamie na obiecaną bajkę. Alicja wie, że praca męża jest ważna i że ktoś w szpitalu naprawdę go potrzebuje. Wie też, że od trzech lat nie byli razem na urlopie bez laptopa, że Mateusz budzi się o czwartej i sprawdza pocztę, a kiedy w niedzielę nie ma nic do zrobienia, chodzi po mieszkaniu rozdrażniony i szuka zajęcia. Wieczorem Alicja wpisuje w wyszukiwarkę „pracoholizm objawy” i od razu czuje się winna, jakby donosiła na własnego męża.

Jeśli w tej scenie jest coś z Twojego domu, ten kurs jest dla Ciebie. Pracoholizm to stan, w którym praca przestaje być wyborem i staje się przymusem. Osoba uzależniona od pracy myśli o niej prawie bez przerwy, nie umie przestać nawet wtedy, gdy chce, czuje niepokój, kiedy nie pracuje, i pracuje dalej, chociaż płaci za to zdrowiem, snem i bliskimi. Najczęściej mówi przy tym, że wszystko jest w porządku albo że „to tylko taki okres”.

Dla kogo jest ten kurs?

Kurs jest dla dorosłej osoby, której żona, mąż, partnerka albo partner nie potrafi przestać pracować. Nie ma znaczenia, czy to pracoholik w garniturze, właścicielka firmy, rolnik, pielęgniarka na dwóch etatach czy informatyk, który pracuje z domu i nigdy nie wychodzi z pracy, bo ona jest w pokoju obok. Nie ma też znaczenia płeć. W kursie spotkasz żony, które czekają na męża z kolacją, i mężów, których żona odpisuje na maile o północy, a oni wstydzą się przyznać, że czują się samotni przy „takiej ambitnej kobiecie”. Spotkasz pary z małymi dziećmi, z nastolatkami, pary bez dzieci i rodziny patchworkowe.

Kurs jest też dla Ciebie, jeśli:

  • słyszysz od partnera „robię to dla was” albo „od przyszłego miesiąca zwolnię”, a przyszły miesiąc nie przychodzi,
  • rodzina i znajomi mówią Ci, że masz szczęście, bo „tak dobrze zarabia”, a Ty czujesz się sama albo sam,
  • dzieci pytają, dlaczego tata albo mama znowu nie przyjdzie na przedstawienie,
  • zauważasz, że po pracy pojawia się coraz więcej alkoholu „na rozluźnienie”, kawy, napojów energetycznych albo tabletek na sen,
  • masz poczucie, że prowadzisz dom sama albo sam, a jednocześnie wstydzisz się narzekać.

Kim jestem i jak pracujemy w tym kursie

Jestem psychoterapeutką uzależnień i par. Od ponad dwudziestu lat pracuję z osobami uzależnionymi od pracy i z ich bliskimi, współpracuję z psychiatrami i psychologami dziecięcymi. W gabinecie bardzo często pierwsza pojawia się żona, mąż albo partnerka osoby, która pracuje po czternaście godzin. Ona sama przychodzi później, jeśli w ogóle. Zwykle zaczyna od słów: „Może ja przesadzam, ale…”. Ten kurs zbiera to, co w takich rozmowach powtarza się najczęściej: jak rozpoznać wzorzec, jak o nim mówić bez awantury, jak chronić dzieci, gdzie szukać pomocy i jak nie zgubić po drodze siebie.

Nie będziemy diagnozować Twojego partnera. Tego nie zrobi żaden kurs, a i specjalista potrzebuje do tego spotkania z nim samym. Nauczysz się za to widzieć, co się dzieje w Twoim domu, nazywać to spokojnie i reagować tak, żeby było lepiej Tobie i dzieciom. Masz wpływ na swoje zachowanie, nie na decyzje partnera. To brzmi skromnie, ale w praktyce oznacza bardzo dużo: inną rozmowę, inne zasady w domu, inną opiekę nad sobą, a często także pierwszy ruch, po którym partner sam zaczyna się zastanawiać.

Ważne zastrzeżenia, zanim zaczniesz

Ten kurs nie zastępuje psychoterapii, porady lekarskiej ani prawnej. Jeśli coś w nim budzi w Tobie silny niepokój o zdrowie partnera, o dzieci albo o siebie, potraktuj to jako sygnał, żeby porozmawiać z psychologiem, lekarzem albo prawnikiem.

Są sytuacje, w których nie czekasz na kolejną lekcję. Jeśli partner ma ból w klatce piersiowej, duszność albo traci przytomność, dzwoń pod 112. Jeśli mówi o śmierci albo o odebraniu sobie życia, też działaj od razu: w nagłej sytuacji 112, a dorosła osoba w kryzysie może zadzwonić pod 116 123 albo 800 70 2222 (całodobowo). Te same numery są dla Ciebie, jeśli to Ty nie dajesz już rady. Dziecko w kryzysie może zadzwonić pod 116 111, a jeśli martwisz się o dziecko, zadzwoń pod 800 12 12 12. Gdy w domu pojawia się przemoc, możesz zadzwonić do Niebieskiej Linii pod 800 120 002, a w zagrożeniu pod 112.

Po ukończeniu kursu otrzymasz certyfikat ukończenia CWP z liczbą godzin. Kurs nie jest akredytowany, nie daje kwalifikacji ani uprawnień. Jest dla Ciebie i Twojej rodziny.

Jak korzystać z kursu, żeby naprawdę coś zmienić

Kurs ma 22 moduły po trzy lekcje. Każdy moduł ma historię jednej rodziny z komentarzem i kończy się ćwiczeniem dla Ciebie, z przykładową odpowiedzią innej osoby. Do kursu dołączone są karty do druku: pytania do refleksji, dzienniczek tygodnia, mapa uczuć, sygnały ostrzegawcze zdrowia, plan rozmowy, umowa o czasie rodzinnym, karta pomocy i kilka innych.

Najwięcej daje tempo jednego, dwóch modułów w tygodniu. Między lekcjami coś się dzieje w Twoim domu i warto to zauważyć, zanim przeczytasz więcej. Prowadź zeszyt albo notatkę w telefonie. Wpisuj sytuacje, zdania partnera, swoje reakcje. Po kilku tygodniach zobaczysz wzorzec, którego dziś nie widać, bo każdy dzień wygląda jak wyjątek.

Alicja: Ale ja nie chcę z niego robić chorego. On po prostu ciężko pracuje.

Terapeutka: Nikt tu nie robi z niego chorego. Patrzymy na to, co się dzieje w waszym domu i jak Ty się z tym czujesz. To wystarczy, żeby zacząć.

Ta krótka wymiana z pierwszej konsultacji Alicji pokazuje coś, co spotkasz w wielu lekcjach: osoba bliska często boi się nazwać problem, bo nazwanie brzmi jak oskarżenie. Tymczasem spokojne opisanie faktów niczego nie przesądza. Pozwala za to przestać żyć w mgle.

Małe zadanie na pierwsze dni

Przez najbliższe trzy dni zapisuj wieczorem trzy rzeczy: o której partner skończył pracę naprawdę, a nie formalnie (ostatni mail, ostatni telefon, laptop zamknięty), co robiliście razem tego dnia przez co najmniej pół godziny bez pracy w tle i jak Ty się czujesz, jednym słowem. Na razie niczego z tego nie wyciągaj i zachowaj notatki dla siebie. To zadanie ma Ci dać fakty zamiast ogólnego wrażenia „on zawsze pracuje”.

Jeśli chcesz, możesz powiedzieć partnerowi wprost, że przechodzisz kurs: „Zapisałam się na kurs o tym, jak dbać o rodzinę, kiedy jest dużo pracy. Robię to dla siebie, nie przeciwko Tobie”. Mąż może powiedzieć to samo: „Zapisałem się na kurs, bo chcę lepiej rozumieć, co się u nas dzieje”. Nie musisz tego mówić. Wiele osób woli najpierw poukładać sobie wszystko w głowie.

Co dostaniesz w kolejnych modułach

W następnych lekcjach tego modułu zobaczysz, czym pracoholizm różni się od ciężkiej pracy, zaangażowania i okresowego przeciążenia, i przejdziesz przez pytania do refleksji z pierwszej karty. Potem omówimy, skąd bierze się uzależnienie od pracy, jak wygląda w domu i co przeżywasz Ty. Dalej przyjdzie czas na dzieci, na uzależnienia, które często idą w parze z pracoholizmem, na zdrowie partnera i sygnały, przy których trzeba działać od razu. Nauczysz się rozmawiać bez kłótni, stawiać granice w domu, szukać pomocy dla partnera i dla siebie, przetrwać święta z rodziną, która chwali za ambicję, i mówić dzieciom w różnym wieku tak, żeby nie czuły, że to ich wina. Na końcu dostaniesz plan czterech tygodni małych zmian dla całej rodziny. Zacznij od kolejnej lekcji, to tam rozbieramy na części pierwsze zdanie „przecież on po prostu dużo pracuje”.

Dalsza część szkolenia

Pozostałe 65 lekcji w abonamencie

Całe szkolenie otwiera plan Rodzic, od 99 zł / mies. przy płatności rocznej. Certyfikat z liczbą godzin dydaktycznych wystawiamy po ukończeniu wszystkich lekcji.

Certyfikat potwierdza udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest certyfikatem psychoterapeuty żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Materiały mają charakter edukacyjny i nie zastępują superwizji ani leczenia.