Przejdź do treści
CENTRUM WIEDZY PSYCHOLOGICZNEJ
Psychoterapia psychodynamiczna od podstaw: teoria, pojęcia i nurty na egzamin i do praktyki

Lekcja demonstracyjna · bez logowania

Dla kogo jest ten kurs, czego nie obiecuje i jak się z niego uczyć

16 minModuł: Najważniejsze szkoły: psychoanaliza, psychologia ego, relacje z obiektem, psychologia self i podejście relacyjne

Wtorek, za dwadzieścia dziewiąta, korytarz przed salą egzaminacyjną. Amelia, studentka trzeciego roku, ściska notatki z psychologii klinicznej i powtarza półgłosem: „id, ego, superego, obrony, przeniesienie”. Koleżanka obok pyta, czym psychoterapia psychodynamiczna różni się od psychoanalizy. Amelia otwiera usta i orientuje się, że zna każde słowo z tej listy osobno, a na pytanie o związek między nimi nie ma odpowiedzi. Wchodzi na egzamin z poczuciem, że zna słownik, ale nie zna gramatyki.

Ten kurs jest napisany właśnie dla takich osób. Układa pojęcia psychodynamiczne w całość, tak że po lekturze odpowiesz na pytania „po co to wszystko” i „jak to wygląda w gabinecie”. Samą definicję potrafi wyrecytować każdy, kto ją zakuł.

Czym jest psychoterapia psychodynamiczna?

Psychoterapia psychodynamiczna to rodzina podejść, które zakładają, że część tego, co człowiek czuje, myśli i robi, wynika z procesów poza jego bieżącą świadomością, że wczesne doświadczenia z ważnymi osobami kształtują sposób przeżywania bliskości w dorosłym życiu i że relacja z terapeutą jest miejscem, w którym te wzorce się ujawniają i można je zmienić. Słowo „rodzina” jest tu dosłowne. Nie istnieje jeden podręcznik protokołu, który wszyscy psychoterapeuci psychodynamiczni realizują sesja po sesji. Są podejścia długie i krótkie, rzadsze i częstsze, bardziej skupione na konflikcie wewnętrznym albo na relacjach, i każde z nich ma własne słownictwo.

Dlatego na egzaminie trudno o jedną prostą odpowiedź, a dobry student zaczyna od zdania, że pytanie dotyczy rodziny podejść, i dopiero potem wybiera, o którym członku rodziny mówi.

Dla kogo jest ten kurs?

Dla studentów psychologii od drugiego do piątego roku, którzy przygotowują się do egzaminu z psychologii osobowości, psychologii klinicznej albo psychoterapii i chcą zrozumieć, a nie zakuć. Dla osób, które na zajęciach słyszą od wykładowców „to klasyczne przeniesienie” i chcą wiedzieć, co dokładnie widać w takiej sytuacji. Dla tych, którzy zastanawiają się, czy szkoła psychoterapii psychodynamicznej jest dla nich, i chcą najpierw poznać teorię, zanim zainwestują lata nauki i pieniądze.

Jeśli Twoim celem jest wybór szkoły psychoterapii, koszty szkolenia albo rynek pracy, ten kurs tego nie rozstrzyga. Te tematy opisuje kurs kariery, o którym będzie mowa w module dziewiątym, a tu wchodzimy głębiej w samą teorię.

Czego ten kurs nie obiecuje?

Kurs nie jest akredytowany, nie daje uprawnień ani kwalifikacji zawodowych, nie zastępuje zajęć, podręcznika, szkolenia psychoterapeutycznego ani superwizji. Po jego ukończeniu otrzymasz certyfikat ukończenia CWP z liczbą godzin nauki, który potwierdza udział w szkoleniu, a nie przygotowanie do prowadzenia terapii. Kurs nie uczy samodzielnego prowadzenia psychoterapii psychodynamicznej: do tego potrzebne jest kilkuletnie szkolenie, własna psychoterapia i regularna superwizja. Kurs nie jest poradą prawną ani medyczną. Gdy w przykładach pojawia się kryzys, podajemy numery, pod które dzwoni się w takiej sytuacji, ale to nie jest instrukcja leczenia.

Sceny z gabinetu są wymyślone, imiona nie należą do prawdziwych osób, a rozmowy skrócone tak, żeby było widać mechanizm. W prawdziwej terapii wygląda to wolniej, ciszej i mniej porządnie.

Dlaczego w tym kursie nie ma nazwisk?

W podręcznikach i na egzaminie szkoły są opisywane nazwiskami twórców, więc możesz usłyszeć pytanie w stylu „omów koncepcję autora X”. W tym kursie uczymy pojęć i nurtów, dlatego mówimy „twórca psychoanalizy”, „autorzy psychologii ego”, „brytyjska szkoła relacji z obiektem”, „twórca psychologii self” albo „autor teorii przywiązania”. Nazwiska twórców dopiszesz sobie z podręcznika swojej uczelni, najlepiej na marginesie obok odpowiedniego pojęcia, bo wykładowca będzie czytał Twoją pracę właśnie z tymi nazwiskami w głowie.

Jest też drugi powód: pojęcie wyuczone razem z nazwiskiem często zostaje etykietką, a to samo pojęcie wyuczone razem z przykładem da się zastosować.

Jak się uczyć z tego kursu?

Moduły idą od szkół i modelu osobowości przez obrony, rozwój i relacje do przeniesienia, przebiegu sesji, badań i ścieżki szkolenia. Ostatni moduł to powtórka. Każda lekcja ma tę samą logikę: pojęcie, przykład z życia studenta albo z gabinetu, komentarz, typowa pomyłka egzaminacyjna i gotowe sformułowanie, które możesz powiedzieć albo napisać. W każdym module jest studium przypadku do analizy własnymi słowami, a na końcu modułu sekcja „Sprawdź się” z pytaniami i odpowiedziami.

Praktyczny sposób pracy: przeczytaj lekcję, zamknij ją i odpowiedz na głos na własne pytanie z nagłówka, a dopiero potem sprawdź odpowiedź w tekście. Mówienie na głos jest tu ważne, bo egzamin ustny sprawdza, czy umiesz ułożyć zdanie, a nie czy rozpoznajesz tekst.

Na egzaminie możesz powiedzieć: „Psychoterapia psychodynamiczna to rodzina podejść, które łączy założenie o procesach nieświadomych, znaczeniu wczesnych relacji i pracy z relacją terapeutyczną. Różnią się akcentami, na przykład konfliktem wewnętrznym, relacjami z obiektem albo poczuciem własnej wartości”. To zdanie wystarcza na początek i pokazuje, że wiesz, o czym mówisz.

Typowe pomyłki na starcie

Najczęstsza: utożsamianie psychoterapii psychodynamicznej z klasyczną psychoanalizą w wersji z kozetką, czterema sesjami w tygodniu i dziesięcioma latami pracy. Psychoanaliza jest jedną z form, nie całością. Druga pomyłka to traktowanie całego nurtu jak historii z początku XX wieku. Współczesne podejścia psychodynamiczne korzystają z badań nad przywiązaniem, rozwojem i badaniami nad przebiegiem terapii, a część pierwotnych założeń porzuciły. Kolejna pomyłka dotyczy języka: „nieświadome” w tym nurcie oznacza to, czego człowiek w danej chwili nie dostrzega, choć wpływa to na jego zachowanie. Nic mrocznego ani tajemniczego.

Zadanie na start

Weź kartkę i zapisz w trzech zdaniach, co dziś wiesz o psychoterapii psychodynamicznej, nie zaglądając do notatek. Zapisz też jedno pytanie, na które chcesz znaleźć odpowiedź do końca kursu. Wróć do kartki po module dziesiątym. Różnica między pierwszą a drugą wersją pokaże Ci, co naprawdę wskoczyło na miejsce.

Amelia z początku lekcji zrobiła tak po kolejnej sesji egzaminacyjnej. W pierwszej wersji miała „coś z dzieciństwem i nieświadomością”. W trzeciej: „teorię, która wyjaśnia, dlaczego ktoś powtarza w relacjach ten sam scenariusz, i terapię, która tego scenariusza dotyka przez relację z terapeutą”. To są dwie różne odpowiedzi i obie są prawdziwe, tylko druga zdaje egzamin.

Dalsza część szkolenia

Pozostałe 39 lekcji w abonamencie

Dostęp do całego szkolenia i pozostałych materiałów biblioteki wynika z subskrypcji. Plan Student można uzupełnić o pojedyncze szkolenia ze Specjalisty (29 zł, powyżej 20 godz. 39 zł). Certyfikat z liczbą godzin dydaktycznych wystawiamy po ukończeniu wszystkich lekcji.

Certyfikat potwierdza udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest certyfikatem psychoterapeuty żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Materiały mają charakter edukacyjny i nie zastępują superwizji ani leczenia.