Kontrakt diagnostyczny — co ustalamy w pierwszych dziesięciu minutach

Po co osobny kontrakt na diagnozę

Diagnoza i terapia to dwie różne usługi. Jeśli nie rozdzielimy ich jawnie, pacjent po trzecim spotkaniu zakłada, że jest w terapii, a my zakładamy, że kończymy proces diagnostyczny. Kontrakt diagnostyczny zamyka tę lukę w kilka minut.

Pięć elementów, które muszą paść

1. Cel — na jakie pytanie odpowiadamy. „Sprawdzamy, czy to, co pan opisuje, mieści się w obrazie zaburzenia lękowego, czy raczej wiąże się z sytuacją w pracy".
2. Zakres i liczba spotkań — zwykle dwa do trzech, po 50 minut, z zaznaczeniem, że liczba może wzrosnąć, jeśli pojawi się potrzeba badania testowego.
3. Forma wyniku — rozmowa podsumowująca zawsze; dokument pisemny tylko wtedy, gdy jest do czegoś potrzebny i gdy wiemy, do czego.
4. Zasady poufności i jej granice — kto zobaczy dokument, co dzieje się przy bezpośrednim zagrożeniu życia, jak długo przechowujemy dokumentację.
5. Rola pacjenta — że może nie odpowiadać na pytanie, ale że luka w danych przekłada się na ostrożniejszy wniosek.

Przykład kliniczny

Pacjentka, 34 lata, zgłasza się „po diagnozę", bo pracodawca prosi o zaświadczenie. Bez kontraktu diagnosta wchodzi w wywiad kliniczny i po trzech spotkaniach staje przed żądaniem dokumentu, którego nie chce wystawić. Z kontraktem to pytanie pada w dziesiątej minucie: do czego dokument ma służyć, kto go przeczyta, co się stanie, jeśli wniosek będzie inny niż oczekiwany.

Checklista

• Czy pacjent umie własnymi słowami powtórzyć cel badania?
• Czy wiadomo, kto jest odbiorcą wyniku?
• Czy zgoda na badanie i na dokumentację jest odnotowana?
• Czy ustalono, co się dzieje, gdy hipoteza wykracza poza kompetencje gabinetu?