Dziesiąty i ostatni kurs z serii ADHD dla rodziców: jak naprawdę działa motywacja w mózgu dziecka z ADHD, dlaczego odkłada nawet to, co lubi, jak zbudować system nagród, który nie wypali się po dwóch tygodniach, jak dzielić zadania na kroki, które faktycznie dają się zacząć, i jak stopniowo przekazywać dziecku sprawczość, zamiast motywować je na nowo każdego dnia od zera.
Ten kurs jest dla rodzica, który zna to zdanie, wypowiedziane przez własne dziecko albo pomyślane o nim: „nic mi się nie chce”. Dla rodzica, który widzi, że dziecko potrafi się zaangażować, potrafi być wytrwałe, kiedy coś naprawdę je wciąga — a przy obowiązkach, nauce, prostych codziennych zadaniach jakby brakowało mu paliwa. Dla rodzica, który próbował już tabelek z naklejkami, punktów, nagród, próśb i gróźb, i widział, jak każdy z tych sposobów działał świetnie przez chwilę, a potem gasł.
To dziesiąty i ostatni kurs z serii poświęconej ADHD u dzieci, którą Agnieszka poprowadziła przez ostatnie tygodnie. Dziewięć wcześniejszych kursów obejmowało m.in. komunikację, ekran, naukę w domu, emocje, rutyny, poczucie wartości czy relacje z rodzeństwem — ten kurs domyka serię tematem, który przewijał się w tle wielu z nich, ale nigdy nie został omówiony osobno: mechaniką samej motywacji i wykonawstwa. Nie chodzi tu o to, jak mówić do dziecka (to temat innego kursu) ani o ekran (to temat jeszcze innego) — chodzi wyłącznie o to, co dzieje się między „wiem, że powinienem” a „robię”, i co rodzic może realnie zrobić, żeby ta droga była krótsza i mniej wyboista.
Kurs prowadzi przez pięć filarów: mechanizm nagrody w mózgu z ADHD i różnicę między motywacją płynącą z zewnątrz a tą płynącą od środka; prokrastynację, czyli to, dlaczego dziecko odkłada nawet zadania, które lubi, i jak odróżnić prawdziwą barierę neurologiczną od zwykłego oporu; konkretne systemy motywacyjne, które nie wypalają się po dwóch tygodniach jak większość domowych tabelek; technikę dzielenia zadań na małe kroki, dzięki której duże, paraliżujące polecenie zamienia się w coś, co da się faktycznie zacząć; i wreszcie budowanie samodzielności — stopniowe przechodzenie od tego, że rodzic jest „silnikiem” każdego zadania, do tego, że dziecko zaczyna działać z własnej inicjatywy.
Ton kursu jest empatyczny, bezpośredni i mocno praktyczny — dla rodzica, nie dla specjalisty. Każda z dwudziestu jeden lekcji zaczyna się od konkretnej sceny z życia rodziny, tłumaczy mechanizm stojący za nią prostym językiem i pokazuje, co można zrobić inaczej. Na końcu kursu czekają cztery gotowe materiały do wydrukowania i użycia od zaraz — szablon tabeli motywacyjnej, karta do dzielenia zadań na kroki, checklista „zanim uznasz, że dziecko się nie stara” i karta gotowych zdań wzmacniających samodzielność.
Dziecko z ADHD, które mówi „nic mi się nie chce”, zwykle nie jest leniwe, tylko inaczej reaguje na nagrodę. Jego mózg silniej reaguje na bodźce natychmiastowe, ciekawe i nowe, a słabiej na zadania, których efekt jest odległy, takie jak lekcje czy sprzątanie. Dlatego gra komputerowa przyciąga bez wysiłku, a zwykły obowiązek wydaje się nie do ruszenia. Zrozumienie tego mechanizmu pomaga zmienić podejście z „postaraj się bardziej” na szukanie sposobów, które ułatwiają start.
Odkładanie zadań u dziecka z ADHD wynika najczęściej z trudności z rozpoczęciem, a nie z braku chęci. Zadanie, które wydaje się duże, nudne lub niejasne, wywołuje napięcie, a mózg szuka szybszej nagrody. Zdarza się, że dziecko odkłada nawet to, co lubi, bo nie wie, od czego zacząć, albo boi się porażki. Pomaga dzielenie zadania na małe kroki, jasny pierwszy ruch i krótki czas pracy z przerwą. Warto odróżnić „nie chce mi się” od prawdziwej bariery.
Dziecko z ADHD najlepiej motywują szybkie, konkretne nagrody, krótkie zadania i poczucie, że da się je zacząć. Zamiast ogólnego „odrób lekcje” zaproponuj pierwszy mały krok, na przykład „otwórz zeszyt i napisz datę”. Pomaga też wspólne zaczynanie, element zabawy czy rywalizacji z zegarem oraz nagradzanie wysiłku, a nie tylko efektu. Warto łączyć mniej lubiane zadania z przyjemnymi, na przykład ulubioną muzyką. Motywacja rośnie, gdy dziecko doświadcza małych sukcesów.
Tabele z naklejkami mogą działać u dzieci z ADHD, ale często wypalają się po kilku tygodniach, bo tracą urok nowości. Żeby system motywacyjny działał dłużej, powinien być prosty, z niewielką liczbą jasnych celów, szybką nagrodą i regularnymi zmianami, które odświeżają zainteresowanie. Warto ustalać go wspólnie z dzieckiem i nagradzać postęp, a nie perfekcję. Dobrze działa też łączenie punktów z drobnymi przywilejami, na przykład wyborem kolacji czy wspólnej gry.
Zadania dla dziecka z ADHD warto dzielić na bardzo małe, konkretne kroki, które da się łatwo zacząć. Polecenie „posprzątaj pokój” może paraliżować, a „włóż klocki do pudełka” jest jasne i wykonalne. Po każdym kroku dziecko może dostać krótką informację zwrotną lub pochwałę, co podtrzymuje energię. Pomagają też listy obrazkowe, minutnik i odhaczanie wykonanych etapów. Z czasem dziecko uczy się samo rozbijać większe zadania na części.
Samodzielności dziecka z ADHD uczy się stopniowo, zmniejszając pomoc krok po kroku, a nie wycofując ją nagle. Na początku możesz siedzieć obok i pomagać zacząć, potem tylko przypominać, a w końcu sprawdzać efekt. Pomagają stałe rutyny, plany wizualne, listy kontrolne i przypomnienia w telefonie. Chwal za każdy przejaw inicjatywy, nawet niewielki. To naturalne, że dziecko z ADHD potrzebuje wsparcia dłużej niż rówieśnicy, a postępy przychodzą powoli.
Brak motywacji powinien niepokoić, gdy dziecko traci zainteresowanie także tym, co wcześniej lubiło, jest przez dłuższy czas smutne, drażliwe, wycofane albo mówi, że jest do niczego. Takie sygnały mogą wskazywać na obniżony nastrój, lęk czy przeciążenie, a nie tylko na trudności typowe dla ADHD. Warto wtedy porozmawiać z psychologiem lub psychiatrą dziecięcym, który zna historię dziecka. Jeśli dziecko mówi o zrobieniu sobie krzywdy, zadzwoń pod 800 12 12 12 lub 116 111, a w nagłym zagrożeniu pod 112.
Motywacji u dziecka z ADHD poświęcone jest szkolenie CWP „ADHD i motywacja”, część serii o ADHD dla rodziców. Kurs wyjaśnia, jak działa układ nagrody, skąd bierze się prokrastynacja i jak odróżnić brak chęci od prawdziwej bariery. Pokazuje, jak zbudować system motywacyjny, który się nie wypala, jak dzielić zadania na małe kroki i jak stopniowo przechodzić od motywowania do samodzielności. Zawiera też przykład całego dnia i najczęstsze pułapki rodziców.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
21 lekcji w 6 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna — pliki otwierają się przy lekcji, w planie Specjalista.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.
Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Praktyczny przewodnik dla rodzica: czym różnią się spektrum autyzmu i ADHD u dziecka, dlaczego z zewnątrz bywają do siebie podobne, jak wyglądają w różnym wieku i co realnie zrobić, gdy podejrzewasz jeden z tych profili.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Wizyta domowa, ocena ryzyka w terenie i współpraca z MOPS, kuratorem i szkołą — od pierwszego kontaktu po zamknięcie sprawy.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Przewodnik dla rodziców dziewcząt w okresie dojrzewania: co w zmianach nastolatki jest zupełnie normalne, jak rozumieć jej ciało, mózg, emocje i bunt, kiedy trudność jest tylko fazą, a kiedy staje się sygnałem, który warto skonsultować ze specjalistą — i jak rozmawiać, stawiać granice oraz odbudowywać bliskość.
„Gdybym był grzeczniejszy, tata by nie odszedł”. Takie zdanie potrafi złamać serce. Wyjaśniamy, skąd u dziecka bierze się poczucie winy po rozstaniu rodziców i jak krok po kroku zdejmować z niego ten ciężar.
7 min czytaniaPrzyszło pismo z sądu, termin badania za kilka tygodni, a Ty zastanawiasz się, jak powiedzieć o tym dziecku, żeby się nie bało i nie czuło, że musi wybierać. Podpowiadamy, co mówić, czego unikać i jak zadbać o dziecko przed badaniem i po nim.
7 min czytaniaPytasz „co się stało?”, a dziecko wzrusza ramionami albo wybucha chwilę później. Wyjaśniamy, dlaczego dzieciom w spektrum trudno nazwać emocje i jak krok po kroku budować z nimi słownik uczuć.
W abonamencie
7 dni za darmo
