Gdy umiera dziadek albo babcia, rodzic często sam jest w żałobie, a jednocześnie musi zdecydować, jak powiedzieć dziecku o śmierci dziadka, czy zabrać je na pogrzeb i jak rozpoznać, co jest zwykłą żałobą u dziecka, a co sygnałem, że potrzebna jest pomoc. Najkrótsza odpowiedź brzmi: powiedz prawdę prostymi słowami, przygotuj dziecko do tego, co je czeka, daj mu wybór tam, gdzie to możliwe, i zostań obok. Śmierć babci albo dziadka to dla wielu dzieci pierwsza tak bliska strata, a sposób, w jaki dorośli przeprowadzą je przez ten czas, zostaje z nimi na długo. Ten kurs pokazuje krok po kroku, jak to zrobić z dzieckiem w wieku od trzech do szesnastu lat.
Zaczynamy od tego, czym żałoba dziecka różni się od żałoby dorosłego i co dziecko traci razem z dziadkiem lub babcią: osobę, rytuały, miejsce i poczucie bezpieczeństwa. Potem idziemy tak, jak toczy się życie rodziny: przez czas ciężkiej choroby i odwiedzin w szpitalu lub hospicjum, pierwszą rozmowę o śmierci, także nagłej albo w trudnych okolicznościach, pierwsze dni w domu, pogrzeb i inne formy pożegnania. Osobne moduły dotyczą trudnych pytań dzieci, tego, jak żałoba wygląda w zachowaniu, oraz nastolatków, którzy przeżywają stratę po cichu.
Dużo miejsca poświęcamy rodzicowi, który opłakuje własną mamę albo tatę, a dzieci potrzebują go na co dzień. Piszemy o płaczu przy dziecku, o babci lub dziadku, który został sam, i o tym, jak prosić o pomoc. Omawiamy też inne straty, takie jak śmierć cioci, przyjaciela rodziny, zwierzęcia czy kolegi, rytuały pamięci, pierwsze święta i rocznice oraz cały pierwszy rok po stracie.
Każda lekcja zaczyna się sceną z życia i zawiera gotowe zdania osobno dla dziecka w wieku 3-7 lat, 8-12 lat i dla nastolatka. Szanujemy różne przekonania rodzin, wierzących i niewierzących. Kurs nie jest terapią i nie zastępuje psychologa dziecięcego, ale jasno opisuje, kiedy i gdzie szukać pomocy. Dołączyliśmy dziesięć kart do wydruku, między innymi gotowe zdania do pierwszej rozmowy, kartę dla wychowawcy, plan pożegnania i kalendarz trudnych dni.