Interwencja kryzysowa — jak wspierać bliską osobę w kryzysie

Najważniejsze to być obok, słuchać i zadbać o bezpieczeństwo, zamiast od razu rozwiązywać problem. Zacznij od spokojnego pytania, jak się czuje i czego potrzebuje. Słuchaj bez oceniania i bez porównywania z własnymi doświadczeniami. Pomóż w konkretnych sprawach, na przykład w jedzeniu, śnie czy załatwieniu pilnych spraw. Zachęcaj do kontaktu ze specjalistą, ale nie naciskaj. Jeśli pojawia się zagrożenie życia, nie zostawiaj tej osoby samej i wezwij pomoc pod 112.

Pomagają proste, wspierające zdania, na przykład „jestem z tobą”, „widzę, że jest ci bardzo ciężko” albo „nie musisz przez to przechodzić sama” czy „sam”. Warto mówić spokojnie, powoli i niewiele. Lepiej unikać zdań, które bagatelizują lub oceniają, takich jak „inni mają gorzej”, „weź się w garść” czy „nie przesadzaj”. Nie zasypuj też radami. Osoba w kryzysie najczęściej potrzebuje najpierw poczucia, że ktoś ją rozumie, a dopiero potem rozwiązań.

O myśli samobójcze warto zapytać wprost i spokojnie, na przykład „czy myślisz o tym, żeby odebrać sobie życie?”. Bezpośrednie pytanie nie podsuwa takiego pomysłu, a często przynosi ulgę, bo daje przestrzeń do rozmowy. Słuchaj bez oceniania i nie obiecuj zachowania tego w tajemnicy. Jeśli odpowiedź jest twierdząca, nie zostawiaj tej osoby samej. Dorośli w kryzysie mogą zadzwonić pod 116 123 lub 800 70 2222, dzieci i młodzież pod 116 111, a w nagłym zagrożeniu trzeba wezwać pomoc pod 112.

Natychmiastowej pomocy potrzebuje osoba, która mówi o samobójstwie lub ma plan odebrania sobie życia, zrobiła sobie krzywdę, jest zagrożona przemocą, traci kontakt z rzeczywistością albo nie jest w stanie zadbać o podstawowe potrzeby. W takiej sytuacji nie czekaj, tylko dzwoń pod 112 lub jedź na szpitalny oddział ratunkowy albo do izby przyjęć szpitala psychiatrycznego. Do czasu przyjazdu pomocy zostań z tą osobą i usuń z otoczenia niebezpieczne przedmioty.

Dzieci i nastolatki często pokazują kryzys ciałem i zachowaniem, a nie słowami. U młodszego dziecka mogą pojawić się bóle brzucha, problemy ze snem, lęk przed rozstaniem z rodzicem czy powrót do zachowań z wcześniejszego wieku. Nastolatek częściej się wycofuje, jest drażliwy, przestaje chodzić do szkoły lub sięga po ryzykowne zachowania. Ważna jest nagła zmiana w stosunku do tego, jak dziecko funkcjonowało wcześniej. Warto wtedy spokojnie porozmawiać i skonsultować się ze specjalistą.

Wspierając bliską osobę w kryzysie, warto pamiętać, że nie musisz i nie możesz zrobić wszystkiego sama czy sam. Ustal, w czym realnie możesz pomóc, i dziel się zadaniami z innymi bliskimi. Zadbaj o sen, jedzenie i chwile odpoczynku, bo zmęczony pomagający trudniej wspiera. Rozmawiaj o swoich emocjach z kimś zaufanym. Jeśli czujesz, że przerasta Cię sytuacja, poszukaj wsparcia psychologa także dla siebie. To nie jest egoizm, tylko warunek dalszego pomagania.

Praktyczne wsparcie w kryzysie omawia szkolenie CWP „Interwencja kryzysowa”, napisane z myślą o rodzicach i bliskich, a nie specjalistach. Kurs pokazuje, co robić w pierwszych minutach i godzinach, jak rozmawiać z osobą w ostrym kryzysie i kiedy szukać pomocy natychmiast. Omawia wspieranie dziecka, nastolatka, partnera i starszego rodzica, rozmowę o myślach samobójczych oraz dbanie o siebie. Nie zastępuje profesjonalnej pomocy, ale pomaga ją mądrze zorganizować.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.

Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.