OZSS: opiniowanie w sprawach rodzinnych

Rodzica można przygotować do badania, wyjaśniając jego przebieg i cel, ale bez instruowania, co ma mówić i jak się zachowywać. Warto omówić, że badanie dotyczy dobra dziecka, a nie wygranej w sporze, że potrzebne są szczerość i skupienie na potrzebach dziecka oraz że krytykowanie drugiego rodzica zwykle działa na niekorzyść. Pomaga też praca nad regulacją emocji związanych z oceną. Psycholog prowadzący nie powinien przekazywać rodzicowi gotowych odpowiedzi na testy ani ćwiczyć z nim „właściwej” autoprezentacji.

Dziecku najlepiej prosto i spokojnie powiedzieć, że spotka się z osobami, które pomagają dorosłym podjąć dobre decyzje dla dzieci, i że nie ma złych odpowiedzi. Nie wolno uczyć dziecka, co ma mówić, ani obarczać go wyborem między rodzicami. Dziecko nie powinno czuć, że od jego słów zależy wynik sprawy. Pomaga zapewnienie, że oboje rodzice je kochają i nie będą się gniewać za jego odpowiedzi. Po badaniu warto nie wypytywać dziecka o przebieg rozmowy.

Podstawowym kryterium wniosków OZSS jest dobro dziecka, a nie racje rodziców. Zespół ocenia więzi dziecka z każdym z rodziców, kompetencje wychowawcze, zdolność do zaspokajania potrzeb dziecka, gotowość do wspierania jego relacji z drugim rodzicem oraz ewentualne czynniki ryzyka, takie jak przemoc czy uzależnienie. Uwzględnia też wiek, potrzeby rozwojowe i zdanie dziecka, jeśli jest ono w stanie je wyrazić. Rekomendacje powinny wynikać z zebranych danych i być wyjaśnione w opinii.

Tak, strony postępowania mogą zgłaszać zastrzeżenia do opinii, wnioskować o opinię uzupełniającą, przesłuchanie biegłych lub w uzasadnionych przypadkach o nową opinię. Zastrzeżenia mają największą wagę, gdy dotyczą merytorycznych braków: pominięcia istotnych danych, nieadekwatnych metod, wniosków niewynikających z badania lub braku odpowiedzi na pytanie sądu. Samo niezadowolenie z wyniku nie jest wystarczającą podstawą. Psycholog wspierający rodzica powinien pomóc mu oddzielić emocje od argumentów, nie wchodząc w rolę strony sporu.

Przy podejrzeniu alienacji rodzicielskiej zespół analizuje, czy odrzucenie rodzica przez dziecko wynika z zachowań drugiego rodzica, z realnych doświadczeń dziecka, na przykład przemocy, czy z konfliktu lojalnościowego. Ważne jest ostrożne różnicowanie, bo niechęć dziecka może mieć różne przyczyny. Biegli opisują obserwowane zachowania, narrację dziecka i sposób, w jaki rodzice mówią o sobie nawzajem, zamiast przyklejać etykiety. Wnioski dotyczą tego, co służy relacjom dziecka z obojgiem rodziców i jego bezpieczeństwu.

Psycholog prowadzący może wspierać rodzica i dziecko emocjonalnie, pomagać radzić sobie ze stresem postępowania i skupiać uwagę na potrzebach dziecka. Powinien jednak utrzymać granicę między wsparciem klienta a udziałem w sporze. Nie sporządza opinii o kompetencjach drugiego rodzica, którego nie badał, i nie wydaje zaświadczeń sugerujących rozstrzygnięcie sprawy. Zapytany przez sąd, opisuje wyłącznie własną pracę i obserwacje. Przy sygnałach przemocy warto wskazać 800 70 2222, a dziecku 116 111.

Wiedzę o opiniowaniu w sprawach rodzinnych warto zdobywać zarówno od strony pracy w zespole, jak i od strony psychologa spoza niego. Szkolenie CWP „OZSS: opiniowanie w sprawach rodzinnych” pokazuje przebieg badania zespołowego, rozmowę z dzieckiem i obserwację relacji rodzic–dziecko, formułowanie wniosków o kontaktach i miejscu pobytu dziecka, opisywanie ryzyka przemocy oraz alienację rodzicielską. Omawia też przygotowanie rodziny do badania, zastrzeżenia do opinii i wystąpienie przed sądem.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.

Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.