Kurs powtórkowy dla studenta I roku psychologii, porządkujący materiał z psychologii rozwoju człowieka przed egzaminem — od podstaw teoretycznych i metod badawczych, przez rozwój prenatalny, teorie Piageta, Wygotskiego i przywiązania, adolescencję i teorię Eriksona, po dorosłość, starzenie się poznawcze oraz śmierć i żałobę w perspektywie rozwojowej.
Ten kurs powstał z myślą o studencie pierwszego roku psychologii przygotowującym się do egzaminu z psychologii rozwoju człowieka — jednego z podstawowych, obowiązkowych przedmiotów pierwszego roku, obejmującego cały cykl życia od poczęcia po starość. Kurs porządkuje ten obszerny materiał w przystępny, konkretny sposób, z przykładami i stałym odniesieniem do tego, dlaczego dana teoria czy wynik badawczy ma znaczenie dla przyszłego psychologa, a nie tylko dla zaliczenia.
Zaczynamy od podstaw: czym jest rozwój psychiczny, jakie spory teoretyczne (natura kontra wychowanie, ciągłość kontra etapowość) organizują całą dyscyplinę, oraz jak psychologowie w ogóle badają rozwój (metody podłużne i poprzeczne, specyfika badania dzieci). Następnie przechodzimy przez rozwój prenatalny i noworodkowy, obie wielkie teorie rozwoju poznawczego — Piageta i Wygotskiego — wraz z ich krytyką, oraz teorię przywiązania Bowlby'ego i Ainsworth.
Kolejne bloki obejmują rozwój społeczno-emocjonalny wczesnego dzieciństwa, okres szkolny, gwałtowne zmiany biologiczne adolescencji oraz pełną, ośmiostadialną teorię psychospołeczną Erika Eriksona, będącą punktem odniesienia dla trzech kolejnych bloków poświęconych wczesnej, średniej i późnej dorosłości — od zadań rozwojowych i intymności, przez generatywność i (obalany empirycznie) mit kryzysu wieku średniego, po integralność, mądrość i zmiany poznawcze starości.
Dalsza część kursu obejmuje przekrojowe obszary rozwoju: moralny (Kohlberg i krytyka Gilligan), językowy (spór Chomsky-Skinner), style wychowawcze (typologia Baumrind), tożsamość płciową, poznawcze funkcje zabawy, relacje rówieśnicze na różnych etapach (przyjaźń, odrzucenie, cyberprzemoc) oraz rodzinę (rodzeństwo, rozwód rodziców). Kurs kończy się blokiem poświęconym starzeniu się poznawczym (w tym koncepcji rezerwy poznawczej) oraz — w duchu podejścia obejmującego całe życie — rzeczowym, akademickim przeglądem rozumienia śmierci na różnych etapach rozwoju i współczesnych modeli żałoby, w tym krytyczną analizą popularnego modelu Kübler-Ross.
Każdy moduł kończy się krótkim sprawdzianem w stylu egzaminacyjnym, a do kursu dołączony jest komplet materiałów do samodzielnej nauki: fiszki z kluczowymi pojęciami i nazwiskami, tabela zestawiająca stadia Piageta i stadia Eriksona, uproszczona oś czasu rozwoju człowieka od okresu prenatalnego po późną dorosłość oraz zbiorczy zestaw pytań powtórkowych do całego kursu.
Psychologia rozwoju człowieka bada zmiany w funkcjonowaniu psychicznym od okresu prenatalnego do późnej starości. Obejmuje rozwój poznawczy, emocjonalny, społeczny, moralny i językowy oraz to, jak na te zmiany wpływają biologia, relacje i kultura. Ważnymi pytaniami tej dziedziny są spory o rolę natury i wychowania, ciągłość lub stadialność rozwoju oraz stabilność cech w czasie. Wiedza z psychologii rozwoju jest podstawą pracy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi.
Według Piageta rozwój poznawczy przebiega w czterech stadiach: sensoryczno-motorycznym, przedoperacyjnym, operacji konkretnych i operacji formalnych. W stadium sensoryczno-motorycznym dziecko poznaje świat przez zmysły i działanie, w przedoperacyjnym rozwija myślenie symboliczne, w stadium operacji konkretnych zaczyna logicznie rozumować o konkretnych obiektach, a w stadium operacji formalnych myśli abstrakcyjnie. Współczesne badania wskazują, że Piaget niedoszacował kompetencji małych dzieci.
Strefa najbliższego rozwoju to obszar między tym, co dziecko potrafi zrobić samodzielnie, a tym, co może osiągnąć z pomocą bardziej kompetentnej osoby. Pojęcie to wprowadził Wygotski, który podkreślał społeczny i kulturowy charakter rozwoju. Wsparcie dorosłego, nazywane rusztowaniem, powinno być dopasowane do poziomu dziecka i stopniowo wycofywane. Koncepcja ta ma duże znaczenie w edukacji, bo pokazuje, że nauka najlepiej przebiega nieco powyżej obecnych możliwości dziecka.
U dzieci wyróżnia się zwykle przywiązanie bezpieczne oraz pozabezpieczne: lękowo-unikające, lękowo-ambiwalentne i zdezorganizowane. Opisano je na podstawie procedury „obcej sytuacji”, w której obserwuje się reakcje dziecka na rozstanie i powrót opiekuna. Dziecko bezpiecznie przywiązane traktuje opiekuna jako bezpieczną bazę do eksploracji i łatwo się przy nim uspokaja. Styl przywiązania wiąże się z wrażliwością opiekuna na sygnały dziecka i wpływa na dalszy rozwój społeczno-emocjonalny.
Teoria Eriksona opisuje rozwój jako osiem stadiów w ciągu całego życia, w których człowiek mierzy się z kolejnymi kryzysami psychospołecznymi. Są to m.in. ufność a nieufność w niemowlęctwie, tożsamość a pomieszanie ról w adolescencji, intymność a izolacja we wczesnej dorosłości, generatywność a stagnacja w wieku średnim oraz integralność a rozpacz w starości. Sposób rozwiązania wcześniejszych kryzysów wpływa na kolejne etapy, choć nie przesądza o nich ostatecznie.
Kryzys wieku średniego w popularnym rozumieniu, jako gwałtowny i powszechny przełom, nie znajduje mocnego potwierdzenia w badaniach. Wiek średni wiąże się raczej z bilansowaniem życia, zmianami ról rodzinnych i zawodowych oraz rosnącą świadomością przemijania, które nie muszą prowadzić do kryzysu. Część osób przeżywa w tym okresie trudności, ale często wynikają one z konkretnych wydarzeń, takich jak choroba czy rozwód, a nie z samego wieku. W teorii Eriksona to czas zadania generatywności.
W starości zwykle słabnie inteligencja płynna, czyli szybkość przetwarzania i rozwiązywanie nowych problemów, a inteligencja skrystalizowana, oparta na wiedzy i doświadczeniu, pozostaje długo stabilna lub nawet rośnie. Spowolnienie tempa przetwarzania jest jedną z najbardziej charakterystycznych zmian. Tempo tych zmian jest bardzo zróżnicowane indywidualnie. Czynnikami chroniącymi są m.in. rezerwa poznawcza budowana przez edukację, aktywność umysłową, ruch i kontakty społeczne.
Do egzaminu z psychologii rozwoju najlepiej przygotować się, łącząc główne teorie z kolejnymi etapami życia, od okresu prenatalnego do starości. Kurs CWP „Psychologia rozwoju człowieka dla studenta psychologii – od dzieciństwa do późnej dorosłości” porządkuje ten materiał: metody badań, teorie Piageta, Wygotskiego, przywiązania i Eriksona, rozwój moralny i językowy, style wychowawcze, relacje rówieśnicze oraz zmiany w dorosłości i starości. Jest pomyślany jako kurs powtórkowy.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
132 lekcje w 44 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna — pliki otwierają się przy lekcji, w planie Specjalista.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.
Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.
Materiały akademickie dla studenta
Kurs dla studenta psychologii porządkujący wiedzę o samoocenie i obrazie siebie — od klasycznych teorii (James, Rosenberg, Coopersmith) przez rozwój w ciągu całego życia, związek ze zdrowiem psychicznym, aż po narzędzia pomiaru, krytykę popularnych uproszczeń i praktyczne techniki interwencji terapeutycznej.
Materiały akademickie dla studenta
Przegląd trzydziestu kilku najważniejszych klasycznych badań i eksperymentów w historii psychologii — od Milgrama i Zimbardo, przez Piageta i Pawłowa, po H.M. i Genie — z kontekstem historycznym, metodą, wynikami, rzetelną krytyką metodologiczną i etyczną oraz znaczeniem każdego badania dla psychologii dzisiaj.
Materiały akademickie dla studenta
Kurs dla studenta I roku psychologii, prowadzący krok po kroku przez cały proces pisania pierwszej pracy zaliczeniowej — od wyboru tematu i formułowania tezy, przez konspekt, wstęp, budowanie argumentacji i zakończenie, po redakcję, odpowiedzialne korzystanie z AI, obronę pracy i praktyczne odpowiedzi na najczęstsze wątpliwości pierwszorocznych.
Tajemnica zawodowa dotyczy studenta psychologii wcześniej, niż się wydaje: na praktykach, w pracy dyplomowej i w rozmowach ze znajomymi. Wyjaśniamy, co obejmuje, gdzie ma granice i jak o tym mówić na egzaminie.
7 min czytaniaDzwonek i ślinienie się psa czy szczur naciskający dźwignię? Wyjaśniamy różnicę między warunkowaniem klasycznym a sprawczym, rozprawiamy się z pułapką „wzmocnienia negatywnego” i podpowiadamy, jak to zapamiętać na egzamin.
13 min czytaniaSześć umiejętności, bez których żadna wiedza teoretyczna się nie obroni: jak zaprojektować badanie, policzyć wyniki, przeczytać cudzy artykuł naukowy, napisać własną pracę i poprawnie ją zacytować w stylu APA.
W abonamencie
7 dni za darmo
