Praktyczny kurs dla rodzica: regulacja emocji, stawianie granic i odbudowa relacji, gdy dziecko ma ADHD.
Ten kurs powstał z innej perspektywy niż większość materiałów o ADHD u dzieci. Nie uczy, czym jest ADHD ani jak wygląda diagnoza — tym zajmuje się osobny, kompleksowy kurs „ADHD u dziecka — kompleksowy kurs dla rodzica”. Ten program stawia w centrum rodzica: jego układ nerwowy, jego granice, jego emocje i jego związek, które codziennie ponoszą koszt życia z dzieckiem o intensywnej, trudnej do przewidzenia reaktywności emocjonalnej.
Punktem wyjścia jest sytuacja bardzo konkretna: rodzic, który zna już diagnozę, przeczytał już podstawy, a mimo to każdego dnia mierzy się z wybuchem, którego klasyczne metody wychowawcze — liczenie do trzech, tabelka nagród, kara — nie są w stanie zatrzymać. Kurs pokazuje, dlaczego tak się dzieje, i uczy alternatywnych, opartych na strukturze i regulacji narzędzi. Ale przede wszystkim uczy rodzica dbać o siebie — bo regulacja dziecka zaczyna się od regulacji dorosłego, który jest z nim w pokoju.
Program prowadzi rodzica przez dwanaście modułów: od neurobiologii wybuchu i własnej reakcji na niego, przez konkretne techniki stawiania granic w domu i na zewnątrz, przez pracę z trudnymi emocjami — złością, wstydem, poczuciem winy i żałobą po wyobrażonym dziecku — po wpływ tej sytuacji na związek, ryzyko wypalenia rodzicielskiego, potrzeby rodzeństwa i dostępne formy wsparcia. Kurs kończy się praktycznym modułem o budowaniu przewidywalności w ciągu dnia oraz krótkim dodatkiem przypominającym podstawy ADHD u dziecka, z odesłaniem do pełnego kursu na ten temat. Całość zamykają załączniki do codziennego użytku: karty deeskalacji, checklisty granic i dziennik emocji rodzica.
Wychowanie dziecka z ADHD jest wyczerpujące, bo wymaga stałej czujności, wielu powtórzeń i reagowania na częste, intensywne emocje. Układ nerwowy rodzica przez długi czas pozostaje w gotowości, a trudne momenty nie dają czasu na regenerację. Do tego dochodzą ocena otoczenia, kontakty ze szkołą, napięcia w związku i poczucie, że zwykłe metody wychowawcze nie działają. Zmęczenie nie świadczy o tym, że jesteś złym rodzicem. To sygnał, że potrzebujesz wsparcia także dla siebie.
Złość na dziecko z ADHD jest naturalna i nie trzeba się jej wstydzić, ale warto nauczyć się ją rozpoznawać, zanim przejmie kontrolę. Zwróć uwagę na sygnały z ciała, takie jak napięcie, przyspieszony oddech czy zaciśnięte zęby. Wtedy zrób krótką pauzę: kilka wolnych oddechów, łyk wody albo wyjście na chwilę z pokoju. Po trudnej sytuacji pomyśl, co ją wywołało i czego potrzebujesz. Regularny odpoczynek i rozmowa z bliskimi zmniejszają napięcie.
Granice u dziecka z ADHD działają najlepiej, gdy są jasne, przewidywalne, krótkie i stosowane spokojnie. Kary odroczone w czasie, rozbudowane systemy punktowe czy liczenie do trzech często nie działają, bo dziecku trudno łączyć odległe skutki z czynem. Lepiej sprawdzają się natychmiastowe, logiczne konsekwencje, uprzedzanie o zasadach przed trudną sytuacją i docenianie dobrych zachowań. Zasady warto ograniczyć do najważniejszych i konsekwentnie ich trzymać.
Żałoba po wyobrażonym dziecku to smutek, który może pojawić się, gdy rodzic uświadamia sobie, że życie z dzieckiem wygląda inaczej, niż sobie wyobrażał. To naturalna reakcja, zwłaszcza po diagnozie, i nie oznacza, że kochasz dziecko mniej. Mogą jej towarzyszyć złość, wstyd, poczucie winy czy zazdrość wobec innych rodzin. Warto dać sobie prawo do tych uczuć i o nich rozmawiać. Z czasem łatwiej zobaczyć dziecko takim, jakie jest, z jego mocnymi stronami.
ADHD dziecka często obciąża związek rodziców, bo pojawiają się spory o metody wychowawcze, nierówny podział obowiązków i brak czasu dla siebie jako pary. Jeden rodzic może być bardziej surowy, drugi bardziej łagodny, co prowadzi do wzajemnych pretensji. Pomaga spokojna rozmowa w czasie bez napięcia, ustalenie wspólnych kilku zasad i sprawiedliwy podział zadań. Warto też planować choć krótki czas tylko dla siebie. Terapia par może być dobrym wsparciem, a nie oznaką porażki.
Wypalenie rodzicielskie to stan głębokiego wyczerpania związanego z rolą rodzica, który nie mija po zwykłym odpoczynku. Objawia się ciągłym zmęczeniem, poczuciem, że nie masz już nic do dania, emocjonalnym dystansem wobec dziecka, drażliwością i utratą radości z rodzicielstwa. Często towarzyszą mu wstyd i poczucie winy. Jeśli rozpoznajesz te objawy, warto poszukać wsparcia psychologa. W kryzysie emocjonalnym możesz całodobowo zadzwonić pod 116 123 lub 800 70 2222, a w nagłym zagrożeniu pod 112.
Granice wobec krytykującej rodziny najlepiej stawiać spokojnie, krótko i bez tłumaczenia się ze wszystkiego. Możesz powiedzieć: „Wiem, że się martwisz, ale robimy to w ten sposób, bo tak zalecają specjaliści”. Warto krótko wyjaśnić bliskim, czym jest ADHD, jeśli są otwarci. Gdy krytyka pojawia się przy dziecku, przerwij rozmowę i wróć do niej na osobności. Ocena otoczenia bardzo obciąża, dlatego warto szukać ludzi, którzy wspierają, na przykład w grupach rodziców.
Wsparcie dla rodzica, a nie tylko wiedzę o dziecku, daje szkolenie CWP „Rodzic dziecka z ADHD”, część serii o ADHD dla rodziców. Kurs uczy samoregulacji w trudnych chwilach, stawiania granic, gdy klasyczne metody zawodzą, i ochrony siebie przed oceną otoczenia. Omawia emocje rodzica, wpływ ADHD na związek i wypalenie rodzicielskie oraz formy pomocy, takie jak terapia indywidualna, terapia par i grupy wsparcia. Szkolenie nie zastępuje terapii, ale pomaga nie stracić siebie.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
32 lekcje w 12 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna — pliki otwierają się przy lekcji, w planie Specjalista.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.
Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Praktyczny przewodnik dla rodzica: czym różnią się spektrum autyzmu i ADHD u dziecka, dlaczego z zewnątrz bywają do siebie podobne, jak wyglądają w różnym wieku i co realnie zrobić, gdy podejrzewasz jeden z tych profili.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Wizyta domowa, ocena ryzyka w terenie i współpraca z MOPS, kuratorem i szkołą — od pierwszego kontaktu po zamknięcie sprawy.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Przewodnik dla rodziców dziewcząt w okresie dojrzewania: co w zmianach nastolatki jest zupełnie normalne, jak rozumieć jej ciało, mózg, emocje i bunt, kiedy trudność jest tylko fazą, a kiedy staje się sygnałem, który warto skonsultować ze specjalistą — i jak rozmawiać, stawiać granice oraz odbudowywać bliskość.
W domu rodziny widać rzeczy, których nie zobaczysz w gabinecie, ale łatwo też o pochopne wnioski. Pokazujemy, na co patrzeć, jak odróżnić biedę od zaniedbania, jak zapisywać obserwacje i kiedy reagować natychmiast.
7 min czytaniaPierwsza wizyta dziecka decyduje, czy rodzic zaufa specjaliście, a dziecko poczuje się na tyle bezpiecznie, żeby cokolwiek pokazać. Rozpisujemy ją krok po kroku: od telefonu rodzica po podsumowanie i plan dalszej pracy.
7 min czytaniaDziecko wraca ze szkoły ciche, nie chce mówić o kolegach, a w poniedziałek rano boli je brzuch. Podpowiadamy, jak rozmawiać, jak działać ze szkołą i jak pomóc dziecku odbudować poczucie bezpieczeństwa.
W abonamencie
7 dni za darmo
