PopularnyDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
ADHD u dzieci i nastolatków – diagnoza różnicowa i wsparcie
Od wywiadu i skal przesiewowych po realny plan współpracy z rodzicem i szkołą.
Dlaczego obraz kliniczny wymyka się kryteriom pisanym na podstawie badań chłopców.

Dziewczęta w spektrum autyzmu trafiają do diagnozy średnio o kilka lat później niż chłopcy, a często dopiero w okresie dojrzewania — z rozpoznaniem zaburzeń lękowych, depresji albo zaburzeń odżywiania.
Szkolenie pokazuje mechanizm kamuflażu społecznego: kopiowanie zachowań rówieśniczek, scenariusze rozmów przygotowane wcześniej, intensywne zainteresowania mieszczące się w normie kulturowej. Kamuflaż działa — do momentu, w którym koszt jego utrzymania przekracza zasoby i pojawia się wypalenie autystyczne.
Druga część to praktyka: co zmienić w wywiadzie, jak pytać o doświadczenia sensoryczne i o relacje rówieśnicze, jak prowadzić trening umiejętności społecznych, który nie uczy głębszego maskowania, oraz jak rozmawiać z nastolatką i z jej rodzicami o rozpoznaniu.
Szkolenie o spektrum autyzmu u dziewcząt i kobiet (maskowanie i późna diagnoza) dla psychologów i diagnostów. Szkolenie dostępne online, z certyfikatem do dokumentacji rozwoju zawodowego.
Publikujemy wyłącznie opinie podpisane imieniem i rolą autora. Jak weryfikujemy opinie. Zobacz opinie o wszystkich szkoleniach.
Jestem pozytywnie zaskoczona zakresem kursu. Spodziewałam się raczej podstawowego wprowadzenia, a materiał okazał się znacznie bardziej rozbudowany. Dobrze sprawdził się jako uzupełnienie wiedzy ze studiów. Na plus również możliwość wracania do poszczególnych tematów.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
87 lekcji w 18 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Autyzm u dziewczynek często jest mniej widoczny niż u chłopców, bo wiele z nich skutecznie maskuje trudności. Dziewczynki kopiują zachowania rówieśniczek, przygotowują wcześniej scenariusze rozmów, a ich intensywne zainteresowania, na przykład zwierzęta czy książki, nie budzą niepokoju. Trudności ujawniają się w jakości relacji, zmęczeniu po kontaktach społecznych, nadwrażliwości sensorycznej, potrzebie przewidywalności i wybuchach lub wycofaniu po powrocie do domu. Obraz kliniczny często wymyka się klasycznym kryteriom.
Maskowanie, nazywane też kamuflażem społecznym, to świadome lub automatyczne ukrywanie cech autystycznych, by dopasować się do otoczenia. Może obejmować wymuszanie kontaktu wzrokowego, naśladowanie mimiki i gestów, tłumienie stimmingu oraz odgrywanie wyuczonych scenariuszy rozmów. Maskowanie pozwala funkcjonować w grupie, ale jest bardzo wyczerpujące i wiąże się z wysokim kosztem psychicznym. Z czasem może prowadzić do lęku, depresji, utraty poczucia tożsamości i wypalenia autystycznego.
Autyzm u dziewcząt bywa rozpoznawany późno, bo kryteria diagnostyczne i narzędzia rozwijano głównie na podstawie obserwacji chłopców, a dziewczęta częściej skutecznie maskują trudności. W gabinecie mogą wyglądać na dobrze funkcjonujące, nawiązywać kontakt wzrokowy i mieć przyjaciółki. Często najpierw otrzymują rozpoznanie zaburzeń lękowych, depresji, zaburzeń odżywiania lub cech osobowości borderline. Sygnałem do pogłębionej diagnozy bywa załamanie kompensacji w okresie dojrzewania, gdy wymagania społeczne gwałtownie rosną.
Wypalenie autystyczne to stan głębokiego wyczerpania, który pojawia się, gdy przez dłuższy czas wymagania otoczenia i koszt maskowania przekraczają zasoby osoby w spektrum. Obejmuje zmęczenie fizyczne i psychiczne, spadek tolerancji bodźców, utratę wcześniej opanowanych umiejętności, wycofanie społeczne i trudności z codziennymi czynnościami. Bywa mylone z depresją, choć może z nią współwystępować. Pomaga odciążenie, ograniczenie wymagań, czas na regenerację i zmniejszenie potrzeby maskowania, a nie zwiększanie presji.
W lęku społecznym nastolatka rozumie reguły społeczne, ale boi się negatywnej oceny, a w autyzmie trudność dotyczy też samego intuicyjnego odczytywania sytuacji społecznych. Pomocne jest pytanie o rozwój od wczesnego dzieciństwa, o zachowanie w swobodnych sytuacjach z bliskimi, o doświadczenia sensoryczne, potrzebę rutyny i intensywne zainteresowania. Oba stany często współwystępują, bo lata maskowania i doświadczeń odrzucenia same wywołują lęk. Rozróżnienie wymaga danych z wielu źródeł i czasem diagnozy w zespole.
Po diagnozie najważniejsze jest pomóc dziewczynie zrozumieć siebie bez poczucia, że coś jest z nią „nie tak”. Warto omówić z nią i z rodzicami, co diagnoza oznacza, jakie są jej mocne strony i potrzeby. Pomocne są plan odciążenia, rozpoznawanie sygnałów przeciążenia, dostosowania w szkole oraz trening umiejętności społecznych, który nie uczy jeszcze głębszego maskowania, lecz pomaga świadomie wybierać, kiedy się dopasować. Ważne jest też wsparcie w pracy z lękiem i obrazem siebie.
Tak, wiele kobiet otrzymuje rozpoznanie spektrum autyzmu dopiero w dorosłości, często po latach leczenia lęku, depresji czy wypalenia. Impulsem bywa diagnoza własnego dziecka, lektura o maskowaniu lub przeciążenie w pracy i relacjach. Diagnoza dorosłej kobiety opiera się na szczegółowym wywiadzie o historii życia, danych od bliskich i ocenie obecnego funkcjonowania. Dla wielu kobiet rozpoznanie przynosi ulgę i nowe rozumienie siebie, ale może też wywołać żałobę po latach bez wsparcia.
Diagnozy autyzmu u dziewcząt warto uczyć się ze świadomością, że standardowa obserwacja w gabinecie często pokazuje najbardziej skompensowaną wersję pacjentki. Szkolenie CWP „Spektrum autyzmu u dziewcząt: maskowanie i późne rozpoznanie” omawia mechanizm kamuflażu społecznego i jego koszty, wypalenie autystyczne, zmiany w wywiadzie, różnicowanie z lękiem społecznym, zaburzeniami odżywiania i cechami osobowości, ograniczenia narzędzi diagnostycznych oraz wsparcie po rozpoznaniu, w szkole i w dorosłości.
Autyzm u dziewcząt najczęściej maskują trzy rzeczy: kamuflaż społeczny, czyli wyuczone naśladowanie rówieśniczek i przygotowane scenariusze rozmów, zainteresowania mieszczące się w normie kulturowej oraz wcześniejsze rozpoznania, które opisują skutek zamiast mechanizmu, takie jak zaburzenia lękowe, depresja, zaburzenia odżywiania czy cechy osobowości borderline. Obraz bywa też przesłonięty przez ADHD, wybitne zdolności lub niepełnosprawność intelektualną. W szkoleniu każdy z tych obszarów ma osobne lekcje różnicujące, quiz z uzasadnieniem odpowiedzi i studia przypadków.
Pytania warto zadawać wprost i dosłownie, pojedynczo i bez metafor, na przykład zamiast o czarne myśli zapytać, czy myśli o tym, żeby się zabić. Spokojny ton i brak płaczu nie świadczą o niskim ryzyku, a odpowiedź w porządku bywa wyuczonym skryptem. Pomaga forma pisemna lub skala, dopytanie o znaczenie słów takich jak zniknąć oraz pytania o zmiany w rutynie. Plan bezpieczeństwa powinien być na piśmie, ze strategiami sensorycznymi i kontaktem w formie, z której pacjentka naprawdę skorzysta, na przykład czatem zamiast telefonu.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
Nie. Certyfikaty są dostępne wyłącznie w płatnym planie (Student, Rodzic, Specjalista albo plan dla placówek). Nie obejmuje ich bezpłatny okres próbny ani darmowe konto. W okresie próbnym możesz uczyć się i kończyć szkolenia, postęp się zapisuje, a certyfikat z każdego ukończonego szkolenia pobierzesz od razu po pierwszej płatności, ze strony szkolenia w strefie kursanta.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Tak. Dział Pedagog i psycholog szkolny zbiera szkolenia do pracy w szkole i przedszkolu: uczeń z ADHD i w spektrum autyzmu, agresja i trudne zachowania, uczeń w kryzysie, WOPFU i IPET, trudna rozmowa z rodzicem, ochrona małoletnich, program wychowawczo-profilaktyczny. Znajdziesz go na stronie głównej, w menu jako Pedagog szkolny i pod adresem cwp.edu.pl/kategorie/pedagog-i-psycholog-szkolny. Szkolenia są w planie Specjalista. Na blogu jest osobna zakładka Pedagog szkolny z tekstami do pracy z uczniem i klasą.
PopularnyDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
Od wywiadu i skal przesiewowych po realny plan współpracy z rodzicem i szkołą.
NowośćDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
Szkolenie online dla psychologów dziecięcych, psychoterapeutów dzieci i młodzieży oraz psychologów z poradni i szkół o tym, jak rozpoznać tiki, odróżnić je od innych ruchów, wychwycić czerwone flagi, poprowadzić psychoedukację rodziny i terapię behawioralną CBIT oraz wesprzeć dziecko w szkole.
NowośćDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
Szkolenie online dla psychologów dziecięcych, psychoterapeutów dzieci i młodzieży, psychologów z poradni psychologiczno-pedagogicznych i psychologów szkolnych o tym, jak rozpoznać problem ze snem dziecka, wychwycić czerwone flagi, poprowadzić wywiad i dzienniczek, dobrać metodę behawioralną do rodziny i pracować z bezsennością nastolatka.
Pracoholizm oczami osoby bliskiej: po czym poznać uzależnienie od pracy, jak wpływa na partnera i dzieci, jakie uzależnienia mu towarzyszą, jak rozmawiać, stawiać granice i gdzie szukać pomocy.
11 min czytaniaTiki u dzieci z perspektywy gabinetu: przeczucie tiku, diagnoza zespołu Tourette'a, czerwone flagi do lekarza, różnicowanie z natręctwami, terapia CBIT, szkoła i tiki czynnościowe u nastolatków.
11 min czytaniaZaburzenia snu u dzieci i nastolatków z perspektywy gabinetu: czerwone flagi, wywiad, dzienniczek snu, lęki nocne a koszmary, terapia behawioralna bezsenności i plan pracy z rodziną.