Kurs dla mamy albo taty dziecka w wieku 3-9 lat, które bije, gryzie, nie słucha, kłamie, przeklina, zazdrości rodzeństwu albo dostaje uwagi w przedszkolu i szkole. Pokazuje, co może stać za zachowaniem dziecka, jak reagować spokojnie w trudnej chwili i po niej, jak stawiać granice bez kar i krzyku i jak współpracować z przedszkolem, szkołą i rodziną.
Trudne zachowania u dziecka, takie jak bicie, gryzienie, krzyk, niesłuchanie, kłamstwa czy brzydkie słowa, zwykle biorą się z połączenia trzech rzeczy: potrzeby, której dziecko nie umie inaczej pokazać, umiejętności, której jeszcze nie ma, i sytuacji, która jest za trudna na jego dzisiejsze siły. Przedszkolak i młodszy uczeń często wie, jaka jest zasada, ale nie umie jeszcze zaczekać, przegrać, przerwać zabawy albo powiedzieć o złości słowami. Ten kurs pomaga zobaczyć, czego Twojemu dziecku brakuje w trudnej chwili, i uczyć go tego krok po kroku, bez kar i bez krzyku.
Zaczynamy od tego, co w wieku 3-9 lat mieści się w rozwoju, w tym od buntu czterolatka i pięciolatka, i od sygnałów, przy których warto przyjrzeć się zachowaniu uważniej. W kolejnych modułach patrzymy na zachowanie jako komunikat i uczymy się obserwować sytuacje przed, w trakcie i po. Osobno piszemy o ciele dziecka, czyli o śnie, głodzie, ruchu, ekranach i nadmiarze bodźców, oraz o zmianach w rodzinie: nowym rodzeństwie, przeprowadzce, rozstaniu rodziców, chorobie i śmierci bliskiej osoby.
Dużą część kursu poświęcamy reakcji rodzica: temu, dlaczego zachowanie dziecka tak mocno nas porusza, jak zatrzymać się w pierwszych sekundach, zanim krzykniesz, i jak naprawić relację po krzyku. Pokazujemy, jak ustalić kilka jasnych zasad i przewidywalny dzień, dlaczego konsekwencje zamiast kar uczą więcej i jak wygląda czas na uspokojenie razem z dzieckiem. Są też moduły o tym, co robić, gdy dziecko bije i gryzie, gdy nie słucha przy porannym wyjściu, ubieraniu i kończeniu ekranu, gdy kłamie, bierze cudze rzeczy, przeklina albo nie umie przegrywać, gdy zazdrości rodzeństwu albo wraca do zachowań malucha.
Kolejne moduły dotyczą przedszkola i szkoły: jak przyjąć uwagi w przedszkolu, jak rozmawiać z wychowawczynią i nauczycielką, jak ułożyć wspólny plan dom i przedszkole i o jaką pomoc psychologiczno-pedagogiczną możesz poprosić. Piszemy o dziadkach, opiekunce i drugim rodzicu, o dwóch domach po rozstaniu, o tym, kiedy i do kogo iść ze zmartwieniem o dziecko, oraz o Tobie: o planie na trudny dzień, o zmęczeniu i o sytuacjach, w których pomoc jest pilna.
Każda lekcja zaczyna się sceną z życia innej rodziny, z mamami i ojcami, dziewczynkami i chłopcami w wieku przedszkolnym i szkolnym, i zawiera gotowe zdania do dziecka, drugiego rodzica, dziadków, wychowawczyni i do siebie. Do kursu dołączyliśmy dziesięć materiałów do druku, między innymi dziennik zachowań, plan na pierwsze sekundy, zanim krzykniesz, przykłady konsekwencji zamiast kar, plan obrazkowy na poranek i krótką instrukcję dla dziadków i opiekunki.
Kurs nie jest terapią, nie służy do stawiania diagnozy i nie zastępuje pomocy psychologa dziecięcego ani lekarza.
Trudne zachowania u dziecka zwykle biorą się z potrzeby, której dziecko nie umie inaczej pokazać, z umiejętności, której jeszcze nie ma, i z sytuacji, która jest za trudna na jego siły. Zmęczenie, głód, nadmiar bodźców, zmiany w rodzinie czy przedszkole mocno na nie wpływają. Dziecko w wieku 3-9 lat często zna zasadę, ale nie umie jeszcze zaczekać, przegrać albo powiedzieć o złości słowami. Rodzic może tego uczyć krok po kroku.
Wiele trudnych zachowań u przedszkolaka mieści się w rozwoju: częste „nie”, kłótnie o ubrania, płacz po odmowie, popychanie czy brzydkie słowa przyniesione z przedszkola. Zwykle przychodzą falami i słabną, gdy dorośli spokojnie i przewidywalnie reagują. Uwagi wymaga zachowanie, które trwa miesiącami i się nasila mimo zmian, utrudnia dziecku zabawę z rówieśnikami albo krzywdzi innych lub samo dziecko. Wtedy warto porozmawiać z psychologiem dziecięcym.
Gdy dziecko bije albo gryzie w przedszkolu, porozmawiaj z wychowawczynią o tym, kiedy to się dzieje i co jest przed, i ustalcie wspólne krótkie zdanie i sposób reagowania. W chwili zdarzenia dorosły zatrzymuje dziecko, najpierw zajmuje się tym, które oberwało, a potem pomaga uspokoić się dziecku, które uderzyło. Nie oddajemy bicia ani gryzienia. W domu ćwiczcie w zabawie słowa i ruchy na złość.
Dziecko najczęściej nie słucha, bo zabawa jest w tej chwili ważniejsza, polecenie nie dotarło albo poleceń jest za dużo naraz. Pomaga podejście do dziecka, złapanie kontaktu i jedno krótkie polecenie zamiast wołania z innego pokoju. Zapowiadaj zmiany kilka minut wcześniej i zamiast powtarzać dziesięć razy, pomóż dziecku wykonać polecenie. Jeśli dziecko często nie słyszy także w spokojnych sytuacjach, sprawdź słuch u pediatry.
Na złe zachowanie dziecka najlepiej reagować krótko i spokojnie: zatrzymać to, co krzywdzi, nazwać zasadę i zastosować wcześniej zapowiedzianą konsekwencję logiczną, która jest krótka i związana z zachowaniem. Pomaga przygotowany wcześniej plan na pierwsze sekundy, zanim krzykniesz. Kary cielesne, zawstydzanie i straszenie nie uczą, co robić zamiast, a kary cielesne są w Polsce zakazane przez prawo. Po krzyku wróć do dziecka i napraw relację.
Uwagi z przedszkola albo szkoły potraktuj jako informację o tym, co jest dla dziecka trudne w grupie, i poproś nauczycielkę o krótką rozmowę z konkretnymi przykładami. Nie karz dziecka w domu za to, co już się wydarzyło w placówce. Porozmawiaj z nim spokojnie przy wspólnej czynności. Ustalcie z wychowawczynią wspólny plan dom i przedszkole albo szkoła. Możesz też poprosić o pomoc psychologiczno-pedagogiczną, która jest dobrowolna i nieodpłatna.
Do psychologa dziecięcego warto iść, gdy zachowanie trwa długo i się nasila mimo zmian w domu, albo utrudnia dziecku przedszkole, szkołę i przyjaźnie, albo pojawia się regres, wycofanie i smutek po trudnym zdarzeniu, albo dziecko krzywdzi siebie lub zwierzęta. Przy nagłej zmianie zachowania z bólem albo złym samopoczuciem najpierw idź do pediatry. Gdy dziecko mówi, że ktoś je krzywdzi, albo grozi niebezpieczeństwo, szukaj pomocy od razu, w zagrożeniu pod 112.
Tak, większość sposobów z kursu przydaje się także rodzicom dzieci z ADHD albo w spektrum autyzmu: przewidywalny dzień, krótkie polecenia z bliska, konsekwencje zamiast kar, czas na uspokojenie razem i dbanie o relację. Kurs nie służy jednak do stawiania diagnozy i nie zastępuje pomocy specjalisty. Jeśli podejrzewasz ADHD albo autyzm, umów konsultację u pediatry albo psychologa dziecięcego, a o decyzjach dotyczących leczenia rozmawiaj z lekarzem.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
64 lekcje w 16 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna: pliki otwierają się przy lekcji, w planie Rodzic.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
Nie. Certyfikaty są dostępne wyłącznie w płatnym planie (Student, Rodzic, Specjalista albo plan dla placówek). Nie obejmuje ich bezpłatny okres próbny ani darmowe konto. W okresie próbnym możesz uczyć się i kończyć szkolenia, postęp się zapisuje, a certyfikat z każdego ukończonego szkolenia pobierzesz od razu po pierwszej płatności, ze strony szkolenia w strefie kursanta.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Tak. Pierwsza lekcja każdego szkolenia jest otwarta bez logowania, a cały blog jest dostępny bez opłat. Konta założone przed 1 września 2026 zachowują darmowy dostęp do trzech pełnych szkoleń, bez certyfikatów. Nowe konta zaczynają od bezpłatnego okresu próbnego wybranego planu (7 dni, w planie Rodzic 5 dni).
Terapia par, rodzin i seksuologia
Praktyczny przewodnik dla rodzica: czym różnią się spektrum autyzmu i ADHD u dziecka, dlaczego z zewnątrz bywają do siebie podobne, jak wyglądają w różnym wieku i co realnie zrobić, gdy podejrzewasz jeden z tych profili.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Wizyta domowa, ocena ryzyka w terenie i współpraca z MOPS, kuratorem i szkołą — od pierwszego kontaktu po zamknięcie sprawy.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Jak przygotować dziecko i nastolatka na pierwszy dzień w szkole oraz na zmianę szkoły z powodu przeprowadzki, konfliktu czy wyboru lepszej placówki, jak wspierać adaptację, budowanie nowych relacji i współpracę z nową kadrą, a także rozpoznawać, kiedy potrzebna jest pomoc specjalisty.
Bicie, gryzienie, niesłuchanie i poranki pełne krzyku u przedszkolaka albo młodszego ucznia. Co może stać za takim zachowaniem, jak reagować bez kar i krzyku, co zrobić po telefonie z przedszkola i kiedy iść do specjalisty.
12 min czytaniaKlient z silną samokrytyką mówi, że ćwiczenia współczucia to „głaskanie po głowie”. Jak rozmawiać o lęku przed współczuciem, czemu służy jego krytyk, jak budować współczujące ja i jak dawkować ćwiczenia przy panice, traumie i dysocjacji.
12 min czytaniaKlientka mówi „jestem DDA”, a pod koniec sesji dodaje, że partner pije coraz więcej. Jak użyć tej nazwy bez etykietowania, o co zapytać na pierwszej konsultacji i jak pracować z bliskim osoby pijącej bez obwiniania.
W abonamencie
Okres próbny za darmo
