CWPCentrum Wiedzy Psychologicznej
Wszystkie tematy

Przewodnik dla specjalistów

Zaburzenia odżywiania w gabinecie: rozpoznanie, terapia i praca z rodziną

Zaburzenia odżywiania rzadko są zgłaszane wprost, dlatego pierwszym zadaniem psychologa jest rutynowe, spokojne pytanie o jedzenie, ciało i wagę oraz skierowanie pacjenta do lekarza, który zawsze ocenia stan somatyczny. W anoreksji kluczowe są sojusz i praca z ambiwalencją, w bulimii i napadach objadania się przerwanie błędnego koła głodzenia, napadu i kompensacji, a u nastolatków współpraca z rodzicami jako sojusznikami leczenia. Przy sygnałach alarmowych, takich jak omdlenie czy ból w klatce piersiowej, liczy się pomoc tego samego dnia, a przy bezpośrednim zagrożeniu 112.

Ten przewodnik zbiera w jednym miejscu teksty CWP o zaburzeniach odżywiania i układa je w kolejności, w jakiej zwykle przebiega praca: od rozpoznania u pacjenta, który o jedzeniu nie mówi, przez pierwszą rozmowę i współpracę z lekarzem, po terapię bulimii i napadów objadania się oraz pracę z rodziną nastolatka.

Każdy tekst odpowiada na jedno konkretne pytanie, więc można czytać po kolei albo od razu przejść do tego, które dotyczy Twojego pacjenta. Wszystkie opisują pracę psychologiczną, a stan somatyczny zawsze pozostawiają lekarzowi.

Część 1

Rozpoznanie i pierwsza rozmowa

Jak wyłapać sygnały u pacjenta, który przychodzi z innym problemem, jak zapytać bez zawstydzania i kiedy kierować do lekarza.

  1. Jak rozpoznać zaburzenia odżywiania u pacjenta, który nie mówi o jedzeniu?

    Pacjent przychodzi z bezsennością, lękiem albo stresem, a o jedzeniu milczy. Jakie sygnały wyłapać w wywiadzie, jak zapytać bez zawstydzania i jak zareagować, gdy w końcu powie prawdę.

    10 min czytania

  2. Terapia anoreksji: pierwsza rozmowa, ambiwalencja i współpraca z lekarzem

    Jak poprowadzić pierwszą rozmowę z pacjentką, która mówi „nic mi nie jest”, jak pracować z ambiwalencją bez przekonywania i straszenia, kiedy kierować do lekarza i jak włączyć rodziców nastolatka.

    11 min czytania

Część 2

Bulimia i napady objadania się

Kolejność pracy, rozmowa o kompensacji, analiza napadu, wyzwalacze, emocje i plan na trudny moment. Celem jest ustąpienie napadów, nie odchudzanie.

  1. Od czego zacząć terapię bulimii w gabinecie?

    Kolejność pracy w pierwszych tygodniach, rozmowa o kompensacji bez zawstydzania, błędne koło narysowane na materiale pacjenta i analiza napadu. Celem jest ustąpienie napadów, nie odchudzanie.

    9 min czytania

  2. Jak pracować z pacjentem z napadami objadania się?

    Wstyd i sekret, uczciwa rozmowa o celu terapii, regularne jedzenie, wyzwalacze, regulacja emocji i plan na trudny moment. Praktyczny przewodnik dla psychologa i terapeuty.

    9 min czytania

Część 3

Nastolatek i rodzina

Rodzice jako sojusznicy leczenia: pierwsze spotkanie, poufność i zgoda, wsparcie przy posiłkach i stopniowe oddawanie kontroli.

  1. Jak współpracować z rodziną nastolatka z anoreksją?

    Rodzice jako sojusznicy leczenia, a nie przyczyna: pierwsze spotkanie, poufność i zgoda na leczenie, wsparcie przy posiłkach, rozbieżności między rodzicami i stopniowe oddawanie kontroli.

    9 min czytania

Szkolenia

Szkolenia: zaburzenia odżywiania

Pełna wiedza z certyfikatem i godzinami dydaktycznymi, w ramach subskrypcji.

Psychologia zdrowia i neuropsychologia

Zaburzenia odżywiania w gabinecie: anoreksja, bulimia i napady objadania się. Jak prowadzić terapię, gdy zmiana budzi lęk

Kurs dla psychologów, psychoterapeutów i studentów psychologii: pierwsza rozmowa o jedzeniu i ciele, sygnały alarmowe i współpraca z lekarzem, ambiwalencja wobec zdrowienia, regularne jedzenie, sztywne reguły, aktywność, ważenie, napady i kompensacja, wstyd, obraz ciała, praca z rodziną nastolatka, utknięcie, nawroty i zakończenie terapii.

40 godz. dydakt.Średniozaawansowany
W abonamencieZobacz szkolenie

Protokoły

Gotowe materiały do pracy na sesji

Protokoły PDF do pobrania, jednorazowy zakup bez subskrypcji.

Protokół CWP: Kryzys suicydalny: ocena ryzyka i plan bezpieczeństwa

Scenariusz pracy dla psychologa i psychoterapeuty, który ma przed sobą dorosłego lub nastolatka z myślami samobójczymi albo po próbie. Zawiera gotowe sformułowania pytań wprost, ocenę ryzyka prowadzoną jako rozmowę z formulacją zamiast skali, plan bezpieczeństwa Stanley-Brown krok po kroku, rozmowę o ograniczeniu dostępu do środków i jasne kryteria kierowania do psychiatry, CZP, na SOR lub pod 112. Do tego struktury sesji (kryzysowej, kolejnej, po próbie), praca z rodzicami i bliskimi, dokumentacja i granice tajemnicy w polskich realiach, winiety kliniczne oraz komplet kart do druku.

99 stron69 zł

Protokół CWP: Regulacja emocjonalna

Ustrukturyzowany scenariusz pracy nad ogólną zdolnością regulacji emocjonalnej: mapa problemu, pogłębienie (wyzwalacz, identyfikacja emocji, interpretacja, reakcja, profile dysregulacji), plan pracy z technikami regulacji i wyborem bardziej adaptacyjnej reakcji, gotowa struktura sesji, karta pracy między sesjami i plan zapobiegania nawrotom.

99 stron69 zł

Protokół CWP: Perfekcjonizm

Ustrukturyzowany scenariusz pracy z klientem, u którego perfekcjonizm stał się źródłem cierpienia: mapa problemu, pogłębienie (standardy i ich pochodzenie, sztywne reguły muszę/powinienem, lęk przed błędem, odkładanie zadań, profile), plan pracy z eksperymentami behawioralnymi i elastycznymi standardami, gotowa struktura sesji, karta pracy między sesjami i plan zapobiegania nawrotom.

118 stron69 zł

FAQ

Najczęściej zadawane pytania

Najważniejsze jest rutynowe pytanie o jedzenie, ciało i wagę każdej osoby, bo pacjenci rzadko mówią o tym sami. Sygnałami do pogłębienia wywiadu są między innymi unikanie jedzenia przy innych, utrata kontroli nad jedzeniem, przymus treningu i silne skupienie na wyglądzie. Rozpoznanie stawia lekarz psychiatra.

Zawsze lekarz. Psycholog pyta o objawy, obserwuje i kieruje, ale nie ocenia stanu somatycznego. Zwiększanie ilości jedzenia u osoby wyraźnie niedożywionej odbywa się wyłącznie pod nadzorem lekarza.

Przy omdleniu, bólu w klatce piersiowej, silnym kołataniu serca, splątaniu, drgawkach, odmowie picia i myślach samobójczych z planem pomoc jest potrzebna natychmiast, a przy bezpośrednim zagrożeniu życia dzwonisz pod 112. Gdy pacjent opowiada o niedawnym omdleniu, a teraz jest w kontakcie, lekarz powinien go zobaczyć tego samego dnia.

Nie. Celem jest ustąpienie napadów i powrót do regularnego jedzenia. Diety odchudzające podtrzymują błędne koło głodzenia, napadu i kompensacji.

Bez przekonywania i straszenia. Najpierw uznajesz to, co zaburzenie daje pacjentowi, na przykład poczucie kontroli i spokoju, a potem razem patrzycie, ile to kosztuje. Ciekawość wobec przeżyć pacjenta idzie w parze z jasnymi granicami bezpieczeństwa.

Rodzice są sojusznikami leczenia, a nie jego przyczyną. Na początku zwykle przejmują odpowiedzialność za posiłki, przy wsparciu lekarza, dietetyka i terapeuty, a gdy zdrowie się poprawia, stopniowo oddają nastolatkowi decyzje.

Nie. Kurs nie nadaje uprawnień do samodzielnego leczenia zaburzeń odżywiania ani tytułu psychoterapeuty i nie zastępuje superwizji. Porządkuje wiedzę i daje gotowe narzędzia do pracy w zespole z lekarzem i dietetykiem.