Praktyczny kurs dla rodzica: dlaczego zwykłe poranki i wieczory bywają dla dziecka z ADHD polem bitwy — i jak zbudować rutynę, która naprawdę działa, zamiast kolejnej tabelki nagród, która przestaje działać po dwóch tygodniach.
Ten kurs jest dla rodzica, który każdy dzień zaczyna i kończy tym samym: krzykiem o ubranie, negocjacją o mycie zębów, błaganiem, żeby wreszcie wyjść z domu, i wieczornym „jeszcze pięć minut”, które ciągnie się godzinę. Jeśli czujesz, że przez cały dzień jesteś budzikiem, strażnikiem i harmonogramem w jednej osobie — a mimo to nic się nie zmienia — ten kurs pokazuje, dlaczego tak jest i co realnie z tym zrobić.
To nie jest kolejny poradnik z ogólnymi radami w stylu „wprowadź konsekwencję” albo „bądź cierpliwa”. To praktyczny przewodnik napisany pod konkretny mechanizm: dlaczego mózg dziecka z ADHD ma szczególny problem z przejściami między czynnościami, z poczuciem czasu i z pamięcią o tym, co trzeba zrobić — i dlaczego przez to poranki i wieczory, czyli dwa momenty dnia pełne przejść i presji czasu, są statystycznie najtrudniejszymi punktami dla większości rodzin z dzieckiem z ADHD.
Program prowadzi Cię przez siedem modułów: od zrozumienia, dlaczego pory przejść są neurologicznie kosztowne, przez konkretne, dopasowane do wieku techniki na ubieranie się, szykowanie do szkoły, mycie zębów i higienę oraz zasypianie, aż po dwa moduły, które spinają wszystko w całość — dlaczego ciągłe przypominanie wypala Ciebie i nie działa na dziecko, oraz jak zbudować wizualny system dnia, który dziecko rzeczywiście używa, zamiast kolejnej tabelki nagród, która działa przez tydzień i ląduje w szufladzie.
Ton jest empatyczny i bezpośredni. Zakładamy, że jesteś zmęczonym rodzicem, a nie studentem psychologii — dlatego każda technika ma konkretny przykład z życia, przykładowe zdania do powiedzenia dziecku i rozróżnienie na wiek: inaczej pomaga się przedszkolakowi, inaczej dziecku w wieku szkolnym, a inaczej nastolatkowi.
Poranki są trudne, bo składają się z wielu przejść między czynnościami, a przejścia są dla mózgu z ADHD szczególnie kosztowne. Dziecko musi się obudzić, ubrać, zjeść, umyć zęby i wyjść z domu w określonym czasie, a każda z tych zmian wymaga oderwania uwagi i zaplanowania kolejnego kroku. Do tego dochodzi tak zwana ślepota czasowa, czyli trudność z wyczuciem, ile czasu minęło i ile zostało. Stąd poranny chaos, który nie wynika ze złej woli dziecka.
Ślepota czasowa to trudność z odczuwaniem upływu czasu i przewidywaniem, ile zajmie dana czynność. Dziecko z ADHD często żyje w „teraz”: pięć minut może wydawać mu się godziną albo odwrotnie. Dlatego nie zauważa, że czas na wyjście minął, i szczerze się dziwi, że jest już późno. Pomagają zegary wizualne pokazujące upływ czasu, minutniki, stałe sygnały dźwiękowe i plan dnia z zaznaczonymi godzinami. Zamiast „pospiesz się” lepiej pokazać, ile czasu zostało.
Poranek najlepiej organizować od końca: ustal godzinę wyjścia z domu i rozpisz wstecz wszystkie kroki z realnym czasem ich trwania. Jak najwięcej przygotuj wieczorem, na przykład ubrania, plecak i śniadanie. Pomaga obrazkowy plan poranka w widocznym miejscu, stała kolejność czynności i wyłączony telewizor. Ogranicz liczbę decyzji rano, na przykład wybierając ubranie dzień wcześniej. Doceniaj każdy krok wykonany samodzielnie, nawet jeśli poranek nie był idealny.
Opór przed ubieraniem u dziecka z ADHD często wynika z połączenia kilku trudności: wrażliwości sensorycznej, zbyt wielu decyzji do podjęcia, słabszej drobnej motoryki i rozpraszania się w trakcie. Metki, szwy czy szorstkie materiały mogą naprawdę przeszkadzać. Pomaga przygotowanie ubrań wieczorem, ograniczenie wyboru do dwóch opcji, wygodne ubrania i ubieranie się w jednym, spokojnym miejscu. U młodszych dzieci sprawdza się zamiana ubierania w krótką zabawę lub wyścig z minutnikiem.
Żeby przestać być „budzikiem”, warto przenieść przypomnienia z głosu rodzica na narzędzia zewnętrzne. Obrazkowe plany dnia, listy kontrolne, minutniki i alarmy w telefonie przypominają dziecku, co robić, bez ciągłego powtarzania i napięcia. Na początku pokaż, jak z nich korzystać, a potem stopniowo się wycofuj. Ciągłe przypominanie męczy rodzica i uczy dziecko czekać na kolejną uwagę. Narzędzia wizualne uczą większej samodzielności.
Tak, przewidywalny plan dnia bardzo pomaga dziecku z ADHD, bo zmniejsza liczbę decyzji i chaosu. Gdy dziecko wie, co będzie po kolei, łatwiej przechodzi między czynnościami i rzadziej się buntuje. Najlepiej sprawdzają się plany wizualne, z obrazkami lub zdjęciami, umieszczone w widocznym miejscu. Plan powinien być prosty, bez zbyt wielu elementów. Warto tworzyć go razem z dzieckiem, bo wtedy chętniej z niego korzysta. Elastyczność na wypadek zmian też jest ważna.
Tabelki nagród często przestają działać, bo dla mózgu z ADHD szybko tracą urok nowości. Na początku dziecko jest zmotywowane, ale po kilku tygodniach system staje się nudny, a nagroda zbyt odległa. Lepiej działają proste systemy z niewielką liczbą celów, szybką nagrodą i regularnym odświeżaniem, na przykład zmianą nagród czy formy. Warto nagradzać konkretny krok, a nie cały perfekcyjny poranek, i łączyć system z planem wizualnym.
Porankom, wieczorom i codziennym przejściom poświęcone jest szkolenie CWP „ADHD a poranki, wieczory i codzienny chaos”, część serii o ADHD dla rodziców. Kurs wyjaśnia, dlaczego przejścia są tak trudne dla mózgu z ADHD, i krok po kroku pokazuje, jak rozbroić ubieranie, szykowanie do szkoły, mycie zębów i zasypianie. Omawia też, jak przestać być „budzikiem” przez cały dzień, oraz jak zbudować wizualne harmonogramy i systemy, które naprawdę działają.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
24 lekcje w 7 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna — pliki otwierają się przy lekcji, w planie Specjalista.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.
Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Praktyczny przewodnik dla rodzica: czym różnią się spektrum autyzmu i ADHD u dziecka, dlaczego z zewnątrz bywają do siebie podobne, jak wyglądają w różnym wieku i co realnie zrobić, gdy podejrzewasz jeden z tych profili.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Wizyta domowa, ocena ryzyka w terenie i współpraca z MOPS, kuratorem i szkołą — od pierwszego kontaktu po zamknięcie sprawy.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Przewodnik dla rodziców dziewcząt w okresie dojrzewania: co w zmianach nastolatki jest zupełnie normalne, jak rozumieć jej ciało, mózg, emocje i bunt, kiedy trudność jest tylko fazą, a kiedy staje się sygnałem, który warto skonsultować ze specjalistą — i jak rozmawiać, stawiać granice oraz odbudowywać bliskość.
Rodzice w rozstaniu często przychodzą po sojusznika, a nie po pomoc dla dziecka. Pokazujemy, jak prowadzić konsultację skoncentrowaną na dziecku i jak chronić neutralność swojej roli.
7 min czytaniaDobra relacja z dzieckiem nie bierze się z jednego idealnego dnia, tylko z małych, powtarzalnych rzeczy. Siedem konkretnych nawyków, które możesz zacząć wdrażać już dziś.
7 min czytaniaWychowawczyni dzwoni, że w szatni znaleziono "coś", rodzic pyta wprost, czy to jeszcze faza, czy już uzależnienie — a Ty masz jeden wywiad, żeby to ocenić. Jak rozpoznać, kiedy eksperymentowanie nastolatka przechodzi w problem kliniczny, i jak prowadzić dalej diagnozę i terapię.
W abonamencie
7 dni za darmo
