Jedenasty, dodatkowy kurs z serii ADHD dla rodziców: co dzieje się w ciele i mózgu rodzica i dziecka w momencie eskalacji, jak fizjologicznie działa spirala krzyku, konkretne techniki deeskalacji w czasie rzeczywistym — nie prewencyjne zasady, tylko to, co robić w tej minucie — oraz jak naprawić relację po trudnym zajściu, bez wpadania w pętlę winy.
Ten kurs jest dla rodzica, który zna ten moment: głos, który wymyka się spod kontroli, zanim zdąży pomyśleć „nie chcę tak reagować”. Dla rodzica, który potem, wieczorem, odtwarza w głowie własny ton głosu i minę dziecka, i czuje ciężar, który trudno komuś opisać, jeśli sam tego nie przeżył. Krzyk na dziecko z ADHD zdarza się częściej, niż mówi się o tym głośno — nie dlatego, że ktoś jest złym rodzicem, tylko dlatego, że rodzicielstwo dziecka z ADHD stawia przed układem nerwowym rodzica częstsze i trudniejsze próby niż statystyczna norma.
To jedenasty kurs w serii poświęconej ADHD u dzieci, dodatkowy wobec pierwotnych dziesięciu — Agnieszka zaproponowała go sama, jako naturalne dopełnienie tego, co seria już objęła. Dziesięć wcześniejszych kursów uczyło, jak stawiać granice na co dzień, jak wydawać polecenia, które działają, jak reagować na odebranie ekranu, jak dbać o rodzeństwo i związek pod presją — ale żaden nie zatrzymał się osobno przy samym MOMENCIE, w którym trudne zachowanie już się dzieje: przy tych kilkunastu sekundach czy minutach, kiedy dziecko krzyczy, rzuca się, traci kontrolę, a rodzic czuje, że sam zaraz straci swoją.
Kurs prowadzi przez całą ścieżkę tego momentu, w kolejności, w jakiej naprawdę się rozgrywa: fizjologię spirali krzyku, czyli co dzieje się w ciele rodzica i w mózgu dziecka z ADHD, zanim i w trakcie eskalacji; anatomię konfliktu, czyli jak wygląda droga od pierwszej iskry do pełnego wybuchu i co ją najczęściej zapala; konkretne techniki deeskalacji w czasie rzeczywistym — co zrobić ciałem, głosem i przestrzenią w pierwszych dziesięciu sekundach; regulację własnych emocji rodzica, zanim, w trakcie i zaraz po; konsekwencje bez kary-za-karę i granice trzymane w samym momencie trudnego zachowania, dopasowane do wieku dziecka; i wreszcie naprawę relacji po trudnym zajściu — przeprosiny, które nie tracą autorytetu, rytuał zamykający trudny dzień i wyjście z pętli poczucia winy rodzica.
Ton kursu jest bardzo empatyczny, bezpośredni i praktyczny — dla rodzica, nie dla specjalisty, i bez cienia oceniania. Każda z dwudziestu czterech lekcji zaczyna się od konkretnej sceny z życia rodziny, tłumaczy mechanizm stojący za nią prostym językiem i pokazuje, co można zrobić inaczej — w tym momencie, nie kiedyś tam w teorii. Na końcu kursu czekają cztery gotowe materiały do wydrukowania: skrypt deeskalacji do trzymania pod ręką, karta „co robić w pierwszych 10 sekundach wybuchu”, checklist naprawy relacji po trudnym zajściu i karta rozpoznawania własnych sygnałów ostrzegawczych, zanim dojdzie do wybuchu.
Krzyk najczęściej pojawia się wtedy, gdy ciało rodzica wchodzi w tryb stresowej reakcji „walcz lub uciekaj”, zanim zdąży zadziałać rozsądek. Przy dziecku z ADHD takich momentów jest wiele: powtarzane polecenia, pośpiech, impulsywne zachowania, zmęczenie całego dnia. W stanie silnego pobudzenia część mózgu odpowiedzialna za planowanie i hamowanie działa słabiej także u dorosłego. To nie świadczy o tym, że jesteś złym rodzicem. To sygnał, że potrzebujesz sposobów na własną regulację.
Krzyk zwykle nie działa na dziecko z ADHD, a często nasila konflikt. Dziecko w silnych emocjach słabiej przetwarza słowa, a podniesiony głos zwiększa jego pobudzenie i uruchamia reakcję obronną. Może wtedy odpowiedzieć krzykiem, uciec albo się zablokować. Nawet jeśli na chwilę wykona polecenie, nie uczy się z tego, jak zachować się następnym razem. Lepiej działają spokojny ton, krótkie komunikaty, kontakt wzrokowy i przygotowanie dziecka wcześniej.
Najważniejsze są pierwsze sekundy: zwolnij, obniż głos i ogranicz słowa do minimum. Zadbaj o bezpieczeństwo, zmniejsz liczbę bodźców i daj dziecku trochę przestrzeni, zamiast stać nad nim. Unikaj tłumaczeń, pouczeń i gróźb w trakcie wybuchu, bo dziecko nie jest wtedy w stanie ich przyjąć. Pomaga też postawa ciała: zejście na poziom oczu dziecka i spokojne ruchy. Rozmowę o tym, co się stało, zostaw na czas, gdy emocje opadną.
Pomaga rozpoznawanie własnych sygnałów ostrzegawczych, zanim dojdzie do wybuchu, na przykład napięcia w karku, zaciśniętej szczęki czy przyspieszonego oddechu. Gdy je zauważysz, zrób krótką pauzę: kilka wolnych oddechów, wyjście na chwilę do innego pokoju albo policzenie w myślach. Warto też przyjrzeć się, co najczęściej Cię wyprowadza z równowagi, i przygotować plan na te sytuacje. Dbanie o sen, odpoczynek i wsparcie bliskich zwiększa cierpliwość w trudnych chwilach.
Najczęstszymi wyzwalaczami konfliktów są przejścia między aktywnościami, zwłaszcza odrywanie od ekranu, poranny pośpiech, odrabianie lekcji, wieczorne kładzenie się spać i powtarzane wielokrotnie polecenia. Do tego dochodzą zmęczenie, głód i nadmiar bodźców, które zwiększają impulsywność dziecka. Konflikt zwykle narasta etapami, od drobnej iskry do wybuchu. Gdy znasz te wyzwalacze, możesz zaplanować prostsze rozwiązania, na przykład uprzedzanie o zmianie czy stały plan dnia.
Konsekwencje najlepiej działają, gdy są przewidywalne, krótkie, logicznie związane z zachowaniem i stosowane spokojnie, już po opadnięciu emocji. Zamiast dokładać karę za karę w trakcie kłótni, poczekaj, aż oboje się uspokoicie. Na przykład jeśli dziecko rzuciło zabawką, odkłada ją na jakiś czas, a nie traci wszystkich przywilejów na tydzień. Dziecku z ADHD trudno łączyć odległe skutki z czynem, dlatego szybka i jasna reakcja działa lepiej niż surowa.
Relację po kłótni naprawia się przez szczere przeprosiny i powrót do bliskości, gdy emocje opadną. Możesz powiedzieć: „Przepraszam, że krzyknąłem. Byłem zdenerwowany, ale to nie w porządku. Chcę spróbować inaczej”. Takie przeprosiny nie odbierają autorytetu, tylko uczą dziecko, że błędy można naprawiać. Potem warto spędzić razem trochę spokojnego czasu. Dziecko z ADHD często słyszy dużo krytyki, dlatego naprawa relacji jest dla niego szczególnie ważna.
Konkretne sposoby na przerwanie spirali krzyku omawia szkolenie CWP „ADHD bez krzyku”, część serii o ADHD dla rodziców. Kurs wyjaśnia, co dzieje się w ciele rodzica i dziecka podczas eskalacji, jak rozpoznawać wyzwalacze, stosować techniki deeskalacji i regulować własne emocje przed, w trakcie i po konflikcie. Pokazuje też, jak mądrze stosować konsekwencje i naprawiać relację. Szerszą wiedzę o ADHD daje kurs „ADHD u dziecka” z tej samej serii.
Publikujemy wyłącznie opinie podpisane imieniem i tytułem zawodowym. Jak weryfikujemy opinie. Zobacz opinie o wszystkich szkoleniach.
Bardzo przydatne szkolenie. W końcu ktoś w prosty sposób wyjaśnił mi, dlaczego moje dziecko reaguje w taki, a nie inny sposób. Dużo konkretnych przykładów i wskazówek, które można wykorzystać od razu w domu. Szczególnie podobało mi się podejście bez oceniania rodzica i dziecka. Polecam każdemu rodzicowi dziecka z ADHD.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
24 lekcje w 6 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna — pliki otwierają się przy lekcji, w planie Specjalista.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.
Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Praktyczny przewodnik dla rodzica: czym różnią się spektrum autyzmu i ADHD u dziecka, dlaczego z zewnątrz bywają do siebie podobne, jak wyglądają w różnym wieku i co realnie zrobić, gdy podejrzewasz jeden z tych profili.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Wizyta domowa, ocena ryzyka w terenie i współpraca z MOPS, kuratorem i szkołą — od pierwszego kontaktu po zamknięcie sprawy.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Przewodnik dla rodziców dziewcząt w okresie dojrzewania: co w zmianach nastolatki jest zupełnie normalne, jak rozumieć jej ciało, mózg, emocje i bunt, kiedy trudność jest tylko fazą, a kiedy staje się sygnałem, który warto skonsultować ze specjalistą — i jak rozmawiać, stawiać granice oraz odbudowywać bliskość.
Rodzic przychodzi na sesję z opinią OZSS i mówi, że jest niesprawiedliwa. Pokazujemy, jak psycholog prowadzący może ocenić, czy zastrzeżenia mają podstawę merytoryczną, jak wspierać klienta i dziecko, i gdzie przebiega granica między pomocą a udziałem w sporze.
7 min czytaniaRany na przedramieniu, bluzy z długim rękawem w upał, zamknięte drzwi łazienki. Gdy rodzic odkrywa samookaleczenia, pojawia się strach, złość i bezradność. Podpowiadamy, jak przeprowadzić pierwszą rozmowę i gdzie od razu szukać pomocy.
7 min czytania„On zaczął!”, „Ona mi zabrała!”, a Ty po raz dziesiąty tego dnia stajesz między dziećmi i próbujesz ustalić, kto ma rację. Podpowiadamy, jak reagować na kłótnie rodzeństwa tak, żeby z czasem było ich mniej.
W abonamencie
7 dni za darmo
