Praktyczny kurs dla rodzica: różnice w zasadach, zazdrość, konflikty między rodzeństwem, nierówny podział uwagi i potrzeby dziecka, które nie ma ADHD, ale też potrzebuje być zauważone.
Ten kurs jest dla rodzica, który zauważa, że w domu z dzieckiem z ADHD coś zaczyna się dziać z resztą rodzeństwa — pytania w stylu „dlaczego jemu wolno więcej”, ciche wycofanie młodszej córki, coraz częstsze kłótnie, które kończą się szybciej, niż byś się spodziewał, albo dziecko, które samo, bez pytania, zaczyna przejmować obowiązki dorosłego, żeby nie „dokładać problemów”. Żadna z tych sytuacji nie jest oznaką, że coś robisz źle jako rodzic. Jest naturalną konsekwencją tego, że jedno z twoich dzieci wymaga częściej i pilniej twojej uwagi niż pozostałe — a to nieuchronnie odbija się na całej reszcie rodziny.
To nie jest kurs wyłącznie o dziecku z ADHD. To kurs o całej rodzinie — o tym, jak tłumaczyć rodzeństwu różnice w zasadach w sposób, który nie brzmi jak wymówka, jak rozpoznać i uspokoić zazdrość płynącą w obie strony, jak odróżnić kłótnię, w którą warto wejść, od tej, którą lepiej zostawić dzieciom do samodzielnego rozwiązania, jak świadomie chronić czas i uwagę dla dziecka, które nie generuje kryzysów, jak zauważyć, że to „grzeczne” dziecko po cichu tłumi własne emocje, i wreszcie — jak zbudować w całej rodzinie poczucie, że są zespołem, a nie zbiorem osobnych relacji z rodzicem.
Program prowadzi cię przez sześć modułów: od zrozumienia i tłumaczenia różnic w zasadach, przez dwukierunkową zazdrość między rodzeństwem, przez naukę, kiedy interweniować w konfliktach, a kiedy dać dzieciom przestrzeń, przez świadome, praktyczne sposoby ochrony czasu dla pozostałych dzieci, przez rozpoznanie cichej roli „małego pomocnika” i tłumionych emocji rodzeństwa bez ADHD, aż po ostatni moduł o budowaniu wspólnych rodzinnych rytuałów, dzięki którym każde dziecko — niezależnie od tego, ile uwagi wymaga na co dzień — czuje, że ma w tej rodzinie swoje stałe miejsce.
Ton kursu jest empatyczny, bezpośredni i praktyczny. Każda lekcja zawiera konkretną scenę z życia, gotowe do wypowiedzenia zdania — osobno dla młodszego i starszego rodzeństwa, i osobno w zależności od tego, czy dziecko bez ADHD jest starsze, czy młodsze od brata czy siostry z ADHD — oraz szczere przyznanie, że część tych sytuacji nie ma jednej idealnej odpowiedzi, tylko wymaga świadomego wyboru rodzica, który też bywa zmęczony, i to jest w porządku.
ADHD jednego dziecka wpływa na całą rodzinę, w tym na rodzeństwo, które często czuje się mniej zauważone. Dziecko z ADHD zwykle potrzebuje więcej czasu, energii i uwagi rodzica, a jego wybuchy czy impulsywność mogą zakłócać zabawę i spokój pozostałych dzieci. Rodzeństwo może odczuwać zazdrość, złość, wstyd przed kolegami albo presję, żeby być „tym grzecznym”. To naturalne reakcje, które warto zauważać i o których warto rozmawiać bez oceniania.
Najlepiej szczerze wyjaśnić, że każde dziecko dostaje to, czego potrzebuje, a nie dokładnie to samo. Możesz porównać to do okularów: dziecko, które słabo widzi, dostaje okulary, a to nie oznacza, że jest bardziej kochane. Ważne, żeby różnice w zasadach były naprawdę uzasadnione potrzebami dziecka z ADHD, a nie wynikały tylko ze zmęczenia rodzica. Warto też zauważyć emocje rodzeństwa i powiedzieć, że rozumiesz, jak trudne może to być.
Zazdrość rodzeństwa dziecka z ADHD warto traktować jako sygnał niezaspokojonej potrzeby uwagi, a nie jako złe zachowanie. Pozwól dziecku mówić o złości i żalu bez zawstydzania. Najskuteczniej pomaga regularny czas jeden na jeden, nawet krótki, w którym dziecko ma rodzica tylko dla siebie. Zazdrość bywa też obustronna: dziecko z ADHD może zazdrościć rodzeństwu łatwości w nauce czy pochwał. Warto dostrzegać mocne strony każdego dziecka osobno.
Interweniuj od razu, gdy ktoś jest krzywdzony fizycznie lub słownie, a przy drobnych sporach daj dzieciom szansę dogadać się, będąc w pobliżu. Impulsywność dziecka z ADHD sprawia, że kłótnie szybko się zaostrzają, dlatego warto wcześniej wkraczać przy pierwszych oznakach eskalacji. Zamiast szukać winnego, opisz, co widzisz, i pomóż obu stronom się uspokoić. Pomagają też jasne zasady wspólnej zabawy i bezpieczne miejsce, do którego rodzeństwo może się wycofać.
Całkowicie równy podział uwagi często nie jest możliwy, ale można zadbać, żeby każde dziecko czuło się ważne. Pomagają krótkie, regularne chwile jeden na jeden, na przykład wspólny spacer, czytanie przed snem czy wyjście na lody. Warto zapisać sobie, kiedy ostatnio mieliście czas tylko dla siebie, bo w codziennym chaosie łatwo to przeoczyć. Wsparcie drugiego rodzica, dziadków czy bliskich może dać rodzicowi przestrzeń na czas z każdym dzieckiem.
Tak, rodzeństwo dziecka z ADHD często potrzebuje wsparcia, choć rzadko o nie prosi. Dzieci, które nie mają ADHD, mogą przejmować rolę „tego grzecznego” albo małego pomocnika rodzica, tłumić swoje potrzeby i nie chcieć dokładać problemów. Warto zwrócić uwagę na sygnały, takie jak wycofanie, perfekcjonizm, bóle brzucha czy nagłe trudne zachowania. Rozmowa, czas z rodzicem i dostrzeganie ich emocji pomagają. Przy utrzymujących się trudnościach warto skonsultować się z psychologiem.
ADHD najlepiej wyjaśnić rodzeństwu prosto i w sposób dopasowany do wieku, bez straszenia i etykietowania. Możesz powiedzieć, że mózg brata lub siostry działa trochę inaczej: szybciej się rozprasza, trudniej mu się zatrzymać i poczekać, a złość wybucha szybciej. Ważne, żeby dodać, że to nie jest niczyja wina i że każde dziecko ma swoje mocne strony i trudności. Zrozumienie ułatwia rodzeństwu mniej osobiste traktowanie trudnych zachowań.
Rodzeństwu w rodzinie z ADHD poświęcone jest szkolenie CWP „ADHD i rodzeństwo”, część serii o ADHD dla rodziców. Kurs pomaga odpowiedzieć na pytanie „dlaczego jemu wolno więcej?”, pracować z zazdrością, reagować na konflikty i dzielić uwagę, gdy jedno dziecko pochłania większość energii. Omawia też potrzeby dziecka bez ADHD i rolę „tego grzecznego” oraz podpowiada rytuały, które budują rodzinę jako zespół, z miejscem dla każdego dziecka.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
18 lekcji w 6 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna — pliki otwierają się przy lekcji, w planie Specjalista.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.
Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Praktyczny przewodnik dla rodzica: czym różnią się spektrum autyzmu i ADHD u dziecka, dlaczego z zewnątrz bywają do siebie podobne, jak wyglądają w różnym wieku i co realnie zrobić, gdy podejrzewasz jeden z tych profili.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Wizyta domowa, ocena ryzyka w terenie i współpraca z MOPS, kuratorem i szkołą — od pierwszego kontaktu po zamknięcie sprawy.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Przewodnik dla rodziców dziewcząt w okresie dojrzewania: co w zmianach nastolatki jest zupełnie normalne, jak rozumieć jej ciało, mózg, emocje i bunt, kiedy trudność jest tylko fazą, a kiedy staje się sygnałem, który warto skonsultować ze specjalistą — i jak rozmawiać, stawiać granice oraz odbudowywać bliskość.
„On zaczął!”, „Ona mi zabrała!”, a Ty po raz dziesiąty tego dnia stajesz między dziećmi i próbujesz ustalić, kto ma rację. Podpowiadamy, jak reagować na kłótnie rodzeństwa tak, żeby z czasem było ich mniej.
8 min czytaniaRodzice w rozstaniu często przychodzą po sojusznika, a nie po pomoc dla dziecka. Pokazujemy, jak prowadzić konsultację skoncentrowaną na dziecku i jak chronić neutralność swojej roli.
7 min czytaniaWychowawczyni dzwoni, że w szatni znaleziono "coś", rodzic pyta wprost, czy to jeszcze faza, czy już uzależnienie — a Ty masz jeden wywiad, żeby to ocenić. Jak rozpoznać, kiedy eksperymentowanie nastolatka przechodzi w problem kliniczny, i jak prowadzić dalej diagnozę i terapię.
W abonamencie
7 dni za darmo
