Dziecko w szkole — jak wspierać naukę, relacje i radzenie sobie z trudnościami

O dysleksji mogą świadczyć utrzymujące się trudności z czytaniem i pisaniem, mimo że dziecko jest bystre i się stara. Dziecko może czytać wolno, mylić podobne litery, gubić się w tekście, popełniać wiele błędów ortograficznych i szybko się męczyć przy czytaniu. Podobne trudności z pisaniem mogą wskazywać na dysgrafię, a z liczeniem na dyskalkulię. Rozpoznanie stawia poradnia psychologiczno-pedagogiczna. Opinia z poradni daje dziecku prawo do dostosowań w szkole.

Lęk szkolny to silny niepokój związany ze szkołą, który może prowadzić do unikania lekcji, a nawet odmowy chodzenia do szkoły. Dziecko może skarżyć się rano na bóle brzucha i głowy, płakać przed wyjściem, prosić o zostanie w domu lub źle spać w niedzielę wieczorem. Przyczyny bywają różne: trudności w nauce, relacje z rówieśnikami, przemoc, presja ocen, lęk przed rozstaniem z rodzicem czy zmiany w domu. Warto szybko zareagować i porozmawiać ze szkołą oraz psychologiem.

Najpierw spróbuj zrozumieć, co stoi za niechęcią do szkoły, zamiast od razu naciskać lub pozwalać zostać w domu. Zapytaj spokojnie, co jest najtrudniejsze, i porozmawiaj z wychowawcą lub pedagogiem, czy w szkole coś się dzieje. Warto odróżnić zwykłe „nie chce mi się” od realnej odmowy szkolnej, której towarzyszą silny lęk, objawy z ciała i długie nieobecności. Im dłużej dziecko unika szkoły, tym trudniej wrócić, dlatego przy nasilonych trudnościach potrzebna jest pomoc psychologa.

Rozmowę z nauczycielem najlepiej prowadzić w duchu współpracy, a nie oskarżeń. Przygotuj konkretne obserwacje, zapytaj, jak nauczyciel widzi dziecko w klasie, i wspólnie szukajcie rozwiązań. Mów o tym, co dziecku pomaga w domu, i o jego mocnych stronach. Ustalcie, jak będziecie się kontaktować i kiedy sprawdzicie, czy zmiany działają. Warto potwierdzić ustalenia mailem. Jeśli rozmowa z nauczycielem nie wystarcza, można włączyć pedagoga, psychologa szkolnego lub dyrektora.

O ocenach warto rozmawiać spokojnie, skupiając się na wysiłku i postępach, a nie tylko na wyniku. Zamiast pytać od razu „co dostałeś?”, zapytaj, co było ciekawe lub trudne. Przy słabszej ocenie pomóż dziecku zastanowić się, co mogło pójść inaczej, i zaplanować kolejny krok. Unikaj porównywania z rodzeństwem i kolegami, bo buduje to lęk przed porażką. Dziecko, które czuje się akceptowane niezależnie od stopni, łatwiej podejmuje wysiłek i nie boi się błędów.

O przemocy rówieśniczej mogą świadczyć niechęć do szkoły, bóle brzucha rano, wycofanie, zniszczone lub zgubione rzeczy, nagła utrata kolegów, spadek ocen i nerwowość po wiadomościach w telefonie. Dzieci często milczą ze wstydu lub strachu, że będzie gorzej. Rozmawiaj spokojnie, bez przesłuchiwania, i zapewnij dziecko, że to nie jego wina. Powiadom szkołę i dokumentuj zdarzenia. Dziecko może zadzwonić pod 116 111, rodzic pod 800 12 12 12, a w nagłym zagrożeniu pod 112.

Całą drogę przez szkołę z perspektywy rodzica omawia szkolenie CWP „Dziecko w szkole”. Kurs pokazuje, jak przygotować dziecko do startu, budować sojusz z nauczycielami, współpracować z psychologiem szkolnym, rozpoznawać trudności w nauce i lęk szkolny, odrabiać lekcje bez wojny i rozmawiać o ocenach. Omawia też prawa dziecka, orzeczenie i opinię poradni, relacje rówieśnicze, przejścia edukacyjne oraz sytuacje, gdy szkoła nie radzi sobie z dzieckiem.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.

Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.