Gotowe protokoły sesji — praca ze schematami i wzorcami autodestrukcyjnymi klienta

Pracę z syndromem oszusta zaczyna się od nazwania wzorca: klient ma realne osiągnięcia, ale przypisuje je szczęściu lub pomyłce innych i boi się zdemaskowania. Pomaga zebranie konkretnych dowodów kompetencji i sprawdzenie, jak klient je dyskontuje. Warto przyjrzeć się standardom, które stosuje wobec siebie, i porównać je z tymi, które stosuje wobec innych. Ważne są też zachowania zabezpieczające, takie jak nadmierne przygotowanie czy unikanie wyzwań, bo podtrzymują przekonanie, że sukces to przypadek.

Trudność ze stawianiem granic najczęściej wynika z lęku przed odrzuceniem, konfliktem lub utratą relacji oraz z przekonania, że własne potrzeby są mniej ważne. Często towarzyszą jej people-pleasing, chroniczne poczucie winy i trudność z odmawianiem. Wzorzec ten zwykle kiedyś chronił, na przykład w domu, w którym sprzeciw był niebezpieczny. W terapii pracuje się nad rozpoznaniem własnych potrzeb, przekonaniami o konsekwencjach odmowy i stopniowym ćwiczeniem stawiania granic w coraz trudniejszych sytuacjach.

Z perfekcjonizmem pracuje się przez zrozumienie jego funkcji, a nie tylko przez obniżanie standardów. Paraliżujący perfekcjonizm często chroni przed wstydem, krytyką i poczuciem bycia niewystarczającym, a podtrzymuje go prokrastynacja i unikanie zadań. Pomaga analiza kosztów i korzyści, rozpoznawanie myślenia czarno-białego, eksperymenty z celowym wykonaniem zadania „wystarczająco dobrze” i sprawdzanie, czy przewidywane konsekwencje się spełniają. Ważne jest też budowanie samowspółczucia wobec błędów.

Pracę z krytykiem wewnętrznym zaczyna się od zauważenia go jako osobnego głosu, a nie prawdy o sobie. Klient uczy się rozpoznawać, kiedy krytyk się włącza, jakim językiem mówi i czyj głos przypomina. Pomocne jest nazwanie jego funkcji, bo często ma chronić przed porażką lub odrzuceniem, oraz budowanie drugiego, życzliwego głosu. Stosuje się techniki poznawcze, pracę z krzesłami i ćwiczenia samowspółczucia. Surowość wobec siebie zwykle słabnie stopniowo, nie po jednej sesji.

Lęk przed bliskością to wzorzec, w którym osoba pragnie relacji, ale gdy staje się ona intymna, wycofuje się, szuka wad partnera lub wywołuje konflikt. Często wiąże się z wcześniejszymi doświadczeniami odrzucenia, zranienia lub niedostępności opiekunów i przekonaniem, że bliskość kończy się utratą siebie albo porzuceniem. W terapii pracuje się nad rozpoznaniem sygnałów wycofania, przekonań o relacjach i emocji, które bliskość uruchamia, a relacja terapeutyczna bywa miejscem bezpiecznego ćwiczenia bliskości.

Opór w pracy nad schematem jest naturalny i często oznacza, że dotykamy czegoś ważnego, a sygnał niedopasowania pokazuje, że tempo lub metoda są niewłaściwe dla klienta. Na opór wskazuje ambiwalencja przy jednoczesnym zaangażowaniu. Na niedopasowanie wskazują narastająca dysregulacja, dysocjacja, poczucie niezrozumienia lub wzmacnianie schematu, na przykład gdy klient z poczuciem niewystarczalności czuje, że znowu „robi źle”. Wtedy warto zwolnić, naprawić relację i dopasować intensywność sesji.

Gotowe protokoły pomagają, gdy terapeuta rozpoznaje temat klienta, ale nie chce za każdym razem improwizować struktury sesji. Szkolenie CWP „Gotowe protokoły sesji” zawiera 36 kart do pracy z najczęstszymi wzorcami, takimi jak autosabotaż, syndrom oszusta, people-pleasing, potrzeba kontroli, krytyk wewnętrzny, lęk przed bliskością czy chroniczne poczucie winy. Każdy protokół opisuje cel, intensywność, przebieg sesji i typowe pułapki. Protokoły są punktem wyjścia i nie zastępują konceptualizacji przypadku.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.

Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.