PopularnyNurty i metody psychoterapii
Konceptualizacja przypadku w CBT — od wywiadu do planu interwencji
Zbudujesz konceptualizację, z której wprost wynika kolejność interwencji, i sprawdzisz ją razem z pacjentem na sesji.
Jak rozumieć problem dziecka z kilku perspektyw naraz i przekładać to rozumienie na spójny, wykonalny plan terapii łączący podejścia.

Praca z dzieckiem rzadko mieści się w jednym nurcie. To samo zachowanie – wybuchy złości, wycofanie, odmowa chodzenia do szkoły – wygląda inaczej z perspektywy poznawczej, rozwojowej i systemowej, a skuteczny plan terapii musi te perspektywy poskręcać w jedną całość. Ten kurs prowadzi Cię od pierwszego kontaktu i rozumienia zgłoszenia, przez wieloperspektywiczną konceptualizację, po zbudowanie planu, który wiesz jak wdrożyć i jak monitorować.
Pracujesz na konkretach: jak odczytać funkcję zachowania, jak rozmawiać z rodzicem i szkołą, jak dobrać interwencję do etapu rozwojowego dziecka, a nie do ulubionej teorii. Zamiast eklektyzmu bez kierunku dostajesz sposób myślenia, który porządkuje decyzje terapeutyczne i pozwala je uzasadnić przed sobą, rodzicem i superwizorem.
Kurs jest dla psychologów i psychoterapeutów pracujących z dziećmi i młodzieżą, którzy chcą pracować integracyjnie świadomie – z jasnym uzasadnieniem każdego kroku.
34 lekcje w 8 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Integracyjna terapia dziecka polega na świadomym łączeniu kilku perspektyw, najczęściej poznawczo-behawioralnej, rozwojowej i systemowej, w jeden spójny plan pracy. Terapeuta nie dobiera metody do ulubionej teorii, tylko do konkretnego dziecka, jego etapu rozwoju i rodziny. Ten sam objaw, na przykład wycofanie czy wybuchy złości, może mieć różne źródła, więc każda perspektywa dokłada inną część obrazu. Kluczowe jest to, żeby każdą decyzję terapeutyczną dało się uzasadnić, a nie łączyć techniki przypadkowo.
Podejście integracyjne opiera się na wspólnym modelu rozumienia przypadku, a eklektyzm bez teorii to sięganie po techniki bez spójnego uzasadnienia. W integracji najpierw powstaje konceptualizacja, z której wynikają cele i dobór interwencji z różnych nurtów. W eklektyzmie łatwo zgubić kierunek procesu i zmieniać metody pod wpływem chwilowych trudności. Dobra integracja pozwala wyjaśnić rodzicowi i superwizorowi, dlaczego w danym momencie pracujesz poznawczo, a w innym relacyjnie.
Diagnoza przed terapią dziecka to zbieranie danych z wielu źródeł i stawianie hipotez, a nie tylko opis objawu. Psycholog rozmawia z rodzicami, obserwuje dziecko, w razie potrzeby kontaktuje się ze szkołą i sprawdza, jak problem wygląda w różnych środowiskach. Ważne pytania dotyczą tego, kiedy trudność się pojawia, co ją podtrzymuje i czemu może służyć. Z tak zebranego materiału powstaje konceptualizacja, która staje się podstawą planu terapii.
Etap rozwojowy decyduje o tym, jak interpretować zachowanie dziecka i jakie interwencje w ogóle mają szansę zadziałać. Zachowanie typowe dla trzylatka może być sygnałem trudności u dziecka w wieku szkolnym. Młodsze dzieci słabiej korzystają z technik opartych na rozmowie i analizie myśli, a lepiej z zabawy, konkretu i pracy przez rodzica. U nastolatka większe znaczenie mają autonomia, relacje rówieśnicze i poczucie wpływu na przebieg terapii.
Funkcję zachowania odczytuje się, pytając, co dziecko dzięki temu zachowaniu zyskuje albo czego unika. Typowe funkcje to zdobycie uwagi, ucieczka od wymagań, dostęp do czegoś pożądanego i regulacja napięcia lub przeciążenia. Pomaga analiza sytuacji poprzedzających zachowanie, samego zachowania i jego konsekwencji. Gdy funkcja jest jasna, terapia może skupić się na uczeniu dziecka innego sposobu zaspokojenia tej samej potrzeby, zamiast wyłącznie gasić objaw.
Rodzic jest w terapii dziecka sojusznikiem i często współterapeutą, a nie tylko osobą, która przyprowadza dziecko na sesję. Warto od początku ustalić wspólne cele, zasady kontaktu i to, co z sesji będzie przekazywane rodzicom. Rozmowy o trudnych sprawach, takich jak wzorce w rodzinie czy konflikt rodziców, wymagają taktu i unikania obwiniania. Zmiana w domu zwykle wzmacnia efekty pracy w gabinecie, dlatego osobne spotkania z rodzicami są stałym elementem planu.
Plan terapii dziecka buduje się od konceptualizacji do konkretnych, mierzalnych celów i dopasowanych do nich interwencji. Dobrze sformułowany cel opisuje, co ma się zmienić w funkcjonowaniu dziecka i po czym wszyscy to poznają. Postęp warto sprawdzać regularnie, na przykład przez obserwacje rodziców, informacje ze szkoły i proste skale częstotliwości zachowań. Gdy zmiana nie następuje, plan wymaga rewizji hipotez, a nie tylko zwiększenia intensywności tych samych działań.
Integracyjnej pracy z dzieckiem najlepiej uczyć się na konkretnym procesie: od pierwszego kontaktu, przez konceptualizację, po plan terapii i jego monitorowanie. Szkolenie CWP „Integracyjna terapia dziecka i nastolatka – od diagnozy do planu terapii” omawia ten proces krok po kroku, łącząc perspektywę poznawczo-behawioralną, rozwojową i systemową z pracą z rodzicem i szkołą. Taka nauka dobrze uzupełnia superwizję własnych przypadków, której nie zastępuje.
Konsultację lekarską warto zalecić, gdy obraz może mieć źródło pozapsychologiczne: dziecko chrapie i jest niewyspane, ma krótkie chwile wyłączenia, skarży się na powtarzające się bóle, zmienia się jego apetyt, waga lub poziom energii albo pojawia się nowe zachowanie u dziecka, które słabo komunikuje swój stan. Psycholog nie stawia rozpoznań medycznych, ale powinien zadać kilka pytań przesiewowych i nie budować planu wyłącznie na mechanizmach psychologicznych, zanim lekarz wypowie się o takich sygnałach. Szkolenie zawiera listę pytań przesiewowych i ćwiczenie z różnicowania.
Gdy oboje rodzice mają pełnię władzy rodzicielskiej, o istotnych sprawach dziecka rozstrzygają wspólnie, a w braku porozumienia decyduje sąd opiekuńczy. Terapia jest zwykle traktowana jako sprawa istotna, dlatego rozsądnie jest uzyskać zgodę obojga albo przynajmniej mieć pewność, że drugi rodzic wie o terapii i jej nie kwestionuje. Warto też zapytać, czy władza któregoś z rodziców była ograniczona, i poprosić o dokument. Rozpoczęcie terapii w tajemnicy przed drugim rodzicem naraża proces na przerwanie i wciąga terapeutę w konflikt dorosłych.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
Nie. Certyfikaty są dostępne wyłącznie w płatnym planie (Student, Rodzic, Specjalista albo plan dla placówek). Nie obejmuje ich bezpłatny okres próbny ani darmowe konto. W okresie próbnym możesz uczyć się i kończyć szkolenia, postęp się zapisuje, a certyfikat z każdego ukończonego szkolenia pobierzesz od razu po pierwszej płatności, ze strony szkolenia w strefie kursanta.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Tak. Dział Pedagog i psycholog szkolny zbiera szkolenia do pracy w szkole i przedszkolu: uczeń z ADHD i w spektrum autyzmu, agresja i trudne zachowania, uczeń w kryzysie, WOPFU i IPET, trudna rozmowa z rodzicem, ochrona małoletnich, program wychowawczo-profilaktyczny. Znajdziesz go na stronie głównej, w menu jako Pedagog szkolny i pod adresem cwp.edu.pl/kategorie/pedagog-i-psycholog-szkolny. Szkolenia są w planie Specjalista. Na blogu jest osobna zakładka Pedagog szkolny z tekstami do pracy z uczniem i klasą.
PopularnyNurty i metody psychoterapii
Zbudujesz konceptualizację, z której wprost wynika kolejność interwencji, i sprawdzisz ją razem z pacjentem na sesji.
NowośćNurty i metody psychoterapii
Jak czytać trudne zachowanie dziecka jako komunikat o regulacji, potrzebach i funkcji – i przekładać to rozumienie na skuteczne strategie zamiast walki z objawem.
NowośćNurty i metody psychoterapii
Praktyczna terapia lęku u dziecka, gdy diagnoza jest już postawiona — łączenie pracy poznawczo-behawioralnej z podejściem relacyjnym, systemowym i pracą z rodzicem.
Pracoholizm z perspektywy gabinetu: jak rozpoznać uzależnienie od pracy, odróżnić je od wypalenia, depresji, hipomanii i ADHD, rozmawiać z klientem, który nie widzi problemu, i pracować z rodziną.
11 min czytaniaTiki u dzieci z perspektywy gabinetu: przeczucie tiku, diagnoza zespołu Tourette'a, czerwone flagi do lekarza, różnicowanie z natręctwami, terapia CBIT, szkoła i tiki czynnościowe u nastolatków.
10 min czytaniaTiki u dziecka krok po kroku: czym są, jak reagować w domu i czego nie mówić, kiedy iść do lekarza i do kogo, jak rozmawiać ze szkołą i na czym polega terapia behawioralna tików.