PopularnyNurty i metody psychoterapii
Konceptualizacja przypadku w CBT — od wywiadu do planu interwencji
Zbudujesz konceptualizację, z której wprost wynika kolejność interwencji, i sprawdzisz ją razem z pacjentem na sesji.
Praktyczna terapia lęku u dziecka, gdy diagnoza jest już postawiona — łączenie pracy poznawczo-behawioralnej z podejściem relacyjnym, systemowym i pracą z rodzicem.

Lęk to najczęstszy powód, dla którego dzieci trafiają do gabinetu psychologa – i jednocześnie problem, w którym praca wyłącznie jedną metodą najczęściej zawodzi. Sama ekspozycja bez pracy z rodzicem grzęźnie w rodzinnej akomodacji; sama praca relacyjna bez behawioralnej nie rozbraja unikania. Ten kurs uczy leczyć lęk dziecka integracyjnie: łącząc sprawdzone techniki poznawczo-behawioralne z perspektywą przywiązaniową i systemową oraz z osobną, celową pracą z rodzicem.
Pracujesz na konkretach gabinetowych: jak odróżnić lęk rozwojowo normatywny od zaburzenia, jak zbudować drabinę ekspozycji dopasowaną do etapu dziecka, jak rozpoznać i przerwać rodzinną akomodację, która lęk podtrzymuje, i jak prowadzić proces bezpiecznie. Zamiast gotowego protokołu dostajesz sposób myślenia, który pozwala dobrać i połączyć metody do konkretnego dziecka i jego rodziny.
Kurs jest dla psychologów i psychoterapeutów pracujących z dziećmi i młodzieżą, którzy chcą leczyć lęk skuteczniej niż pozwala pojedyncza metoda.
32 lekcje w 7 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Lęk rozwojowy jest typowy dla wieku, przejściowy i nie blokuje codziennego funkcjonowania, a zaburzenie lękowe jest nasilone, długotrwałe i wyraźnie ogranicza życie dziecka. Lęk przed obcymi u niemowlęcia czy przed ciemnością u przedszkolaka to zjawiska normatywne. Niepokój budzi sytuacja, gdy dziecko unika szkoły, kontaktów czy zwykłych aktywności, a lęk nie słabnie mimo wsparcia. Ocena zawsze uwzględnia wiek, kontekst rodzinny i stopień cierpienia dziecka.
Do najczęstszych zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży należą lęk separacyjny, fobie specyficzne, lęk społeczny i lęk uogólniony. U młodszych dzieci częściej widać lęk przed rozstaniem z rodzicem i silne lęki przed konkretnymi obiektami. U nastolatków na pierwszy plan wysuwają się lęk społeczny, zamartwianie się i napady paniki. Lęk u dzieci często objawia się somatycznie, na przykład bólami brzucha czy głowy przed szkołą, co utrudnia jego rozpoznanie.
Unikanie podtrzymuje lęk, bo przynosi natychmiastową ulgę i uczy dziecko, że sytuacja naprawdę była niebezpieczna. Dziecko nie ma okazji sprawdzić, że poradzi sobie z niepokojem i że przewidywane zagrożenie się nie spełnia. Z czasem lista unikanych sytuacji się wydłuża, a lęk obejmuje coraz więcej obszarów życia. Dlatego w terapii lęku ważne jest stopniowe, zaplanowane i dopasowane do wieku oswajanie trudnych sytuacji zamiast ich omijania.
Ekspozycja polega na stopniowym, zaplanowanym kontakcie dziecka z sytuacjami wywołującymi lęk, od najłatwiejszych do najtrudniejszych. Terapeuta razem z dzieckiem buduje drabinę ekspozycji i wybiera kroki, które są wyzwaniem, ale nie przytłaczają. Przy młodszych dzieciach ekspozycja bywa ujęta w formie zabawy, gry lub misji. Ważne jest przygotowanie umiejętności regulacji, zgoda dziecka oraz włączenie rodzica, który wspiera ćwiczenia między sesjami.
Akomodacja rodzinna to zmiany w zachowaniu rodziców i bliskich, które mają zmniejszyć lęk dziecka, ale w dłuższej perspektywie go podtrzymują. Przykłady to ciągłe zapewnianie, że nic się nie stanie, rezygnowanie z wyjść, odpowiadanie za dziecko czy przestawianie rytmu dnia pod jego obawy. Rodzice robią to z troski, dlatego rozmowa o akomodacji nie powinna ich obwiniać. Stopniowe ograniczanie akomodacji, połączone z okazywaniem zrozumienia, jest ważnym elementem terapii lęku.
Praca z rodzicem dziecka z lękiem polega na wspieraniu go w roli współterapeuty, który pomaga dziecku mierzyć się z lękiem zamiast go omijać. Rodzic uczy się rozpoznawać akomodację, wyrażać zrozumienie dla emocji dziecka i jednocześnie okazywać wiarę, że dziecko sobie poradzi. Osobne spotkania z rodzicem dają też przestrzeń na jego własny niepokój, który często wpływa na reakcje dziecka. Gdy lęk rodzica jest bardzo silny, warto rozważyć dla niego osobne wsparcie.
Konsultacja psychiatryczna jest wskazana, gdy lęk bardzo mocno zaburza funkcjonowanie dziecka mimo prowadzonej terapii, pojawia się współwystępująca depresja, myśli samobójcze lub samookaleczenia. Sygnałem są też długotrwała odmowa chodzenia do szkoły, zaburzenia snu i jedzenia czy wyraźne pogorszenie stanu. Psycholog powinien znać granice swoich kompetencji i w porę kierować dalej. Gdy nastolatek mówi o myślach samobójczych, można wskazać telefon 116 111 lub 800 12 12 12, a w nagłym zagrożeniu 112.
Integracyjnej terapii lęku u dzieci najlepiej uczyć się na materiale łączącym techniki poznawczo-behawioralne z pracą relacyjną, systemową i osobną pracą z rodzicem. Szkolenie CWP „Terapia lęku u dzieci i młodzieży” pokazuje krok po kroku, jak budować drabinę ekspozycji dopasowaną do wieku, jak rozpoznać i ograniczać akomodację rodzinną oraz jak bezpiecznie prowadzić i monitorować proces terapii. Kurs jest przeznaczony dla specjalistów pracujących z dziećmi po postawionej diagnozie.
Brak efektu poprawnie zaplanowanej ekspozycji jest zwykle informacją, że coś ją podminowuje. Najczęściej są to ukryte zachowania zabezpieczające, zapewnienia w trakcie ćwiczeń, przerywanie kroku w szczycie lęku albo akomodacja w domu lub w szkole, której skala okazała się większa, niż sądzono. Warto też sprawdzić, czy nie pominięto warstwy relacyjnej, czy lęk nie jest reakcją na realne zagrożenie i czy terapeuta sam nie odkłada trudnych kroków. Szkolenie omawia osiem typowych błędów w ekspozycji wraz ze sposobami naprawy.
Mechanizm lęku jest podobny, ale zmienia się sposób prowadzenia pracy. U dziecka w spektrum autyzmu najpierw trzeba oddzielić lęk od przeciążenia sensorycznego, bo na to drugie odpowiedzią jest dostosowanie środowiska, a nie ekspozycja; pomaga też wizualna, przewidywalna drabina i konkretna praca poznawcza. U dziecka z ADHD sprawdzają się krótsze bloki pracy, częste i natychmiastowe wzmocnienia oraz zadania domowe zapisane na prostej karcie.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
Nie. Certyfikaty są dostępne wyłącznie w płatnym planie (Student, Rodzic, Specjalista albo plan dla placówek). Nie obejmuje ich bezpłatny okres próbny ani darmowe konto. W okresie próbnym możesz uczyć się i kończyć szkolenia, postęp się zapisuje, a certyfikat z każdego ukończonego szkolenia pobierzesz od razu po pierwszej płatności, ze strony szkolenia w strefie kursanta.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Tak. Dział Pedagog i psycholog szkolny zbiera szkolenia do pracy w szkole i przedszkolu: uczeń z ADHD i w spektrum autyzmu, agresja i trudne zachowania, uczeń w kryzysie, WOPFU i IPET, trudna rozmowa z rodzicem, ochrona małoletnich, program wychowawczo-profilaktyczny. Znajdziesz go na stronie głównej, w menu jako Pedagog szkolny i pod adresem cwp.edu.pl/kategorie/pedagog-i-psycholog-szkolny. Szkolenia są w planie Specjalista. Na blogu jest osobna zakładka Pedagog szkolny z tekstami do pracy z uczniem i klasą.
PopularnyNurty i metody psychoterapii
Zbudujesz konceptualizację, z której wprost wynika kolejność interwencji, i sprawdzisz ją razem z pacjentem na sesji.
NowośćNurty i metody psychoterapii
Jak czytać trudne zachowanie dziecka jako komunikat o regulacji, potrzebach i funkcji – i przekładać to rozumienie na skuteczne strategie zamiast walki z objawem.
NowośćNurty i metody psychoterapii
Jak rozumieć problem dziecka z kilku perspektyw naraz i przekładać to rozumienie na spójny, wykonalny plan terapii łączący podejścia.
Pracoholizm z perspektywy gabinetu: jak rozpoznać uzależnienie od pracy, odróżnić je od wypalenia, depresji, hipomanii i ADHD, rozmawiać z klientem, który nie widzi problemu, i pracować z rodziną.
10 min czytaniaPracoholizm oczami osoby bliskiej: po czym poznać uzależnienie od pracy, jak wpływa na partnera i dzieci, jakie uzależnienia mu towarzyszą, jak rozmawiać, stawiać granice i gdzie szukać pomocy.
11 min czytaniaTiki u dzieci z perspektywy gabinetu: przeczucie tiku, diagnoza zespołu Tourette'a, czerwone flagi do lekarza, różnicowanie z natręctwami, terapia CBIT, szkoła i tiki czynnościowe u nastolatków.