Przejdź do treści
CENTRUM WIEDZY PSYCHOLOGICZNEJ

Ocena ryzyka samobójczego i plan bezpieczeństwa — protokół dla gabinetu

Przeprowadzisz pełną ocenę ryzyka, ustalisz poziom pilności i napiszesz z pacjentem plan bezpieczeństwa w trakcie jednej sesji.

Godziny dydaktyczne
19 godz.
Poziom
Średniozaawansowany
Program
125 lekcji
Ocena ryzyka samobójczego i plan bezpieczeństwa — protokół dla gabinetu

Każdy psycholog pracujący w gabinecie prędzej czy później siedzi naprzeciwko osoby, która mówi, że nie chce żyć. To jest moment, w którym improwizacja jest najbardziej kosztowna, a najczęstszą reakcją specjalisty bez przygotowania jest przyspieszenie tempa rozmowy i wcześniejsze zakończenie tematu.

Szkolenie daje pełną, powtarzalną procedurę: przesiew, pogłębiona ocena, oszacowanie pilności, decyzja o poziomie interwencji, plan bezpieczeństwa, ograniczenie dostępu do środków, dokumentacja i postępowanie po sesji. Pracujemy na modelu, w którym ryzyko nie jest liczbą do wyliczenia, tylko obrazem klinicznym złożonym z myśli, zamiaru, planu, dostępności środków, czynników ryzyka i czynników chroniących — bo skale przesiewowe mają zbyt niską wartość predykcyjną, żeby na nich opierać decyzje o pojedynczej osobie.

Osobno omawiamy plan bezpieczeństwa w wersji opracowanej przez Stanleya i Brown: sześć kroków, sposób prowadzenia rozmowy, typowe błędy (plan pisany przez terapeutę zamiast przez pacjenta) oraz to, co robić, gdy pacjent odmawia jego stworzenia. Poświęcamy czas rozmowie o ograniczeniu dostępu do środków — najlepiej udokumentowanej interwencji prewencyjnej i jednocześnie najczęściej pomijanej w gabinecie.

Zajmujemy się też stroną formalną i emocjonalną: co zapisać w dokumentacji, kiedy i jak zawiadomić rodzinę, jak współpracować z psychiatrą, kiedy wezwać zespół ratownictwa, oraz jak pracować dalej po sesji, w której padły takie treści.

Materiał opiera się na wytycznych NICE dotyczących samookaleczeń i zapobiegania samobójstwom, wytycznych APA oraz na protokole planu bezpieczeństwa stosowanym w praktyce klinicznej. Nie zawiera treści, które można wykorzystać jako instrukcję.

Szkolenie z oceny ryzyka samobójczego i planu bezpieczeństwa dla psychologów — gotowy protokół postępowania w gabinecie. Szkolenie dostępne online, z certyfikatem do dokumentacji rozwoju zawodowego.

Opinie uczestników

Publikujemy wyłącznie opinie podpisane imieniem i rolą autora. Jak weryfikujemy opinie. Zobacz opinie o wszystkich szkoleniach.

Merytorycznie kurs oceniam bardzo dobrze. Jedyna rzecz, którą osobiście zmieniłbym w strukturze, to podział niektórych treści — przy tak dużej ilości materiału momentami trudno było zdecydować, które informacje są najważniejsze. Przydałyby się może krótkie podsumowania po większych partiach materiału. Poza tym naprawdę dobrze przygotowane szkolenie i sporo wartościowych treści.

Szymon

Psycholog

Czego się nauczysz

  • Przeprowadzisz pełną ocenę ryzyka: myśli, zamiar, plan, dostępność środków, próby w przeszłości
  • Oszacujesz poziom pilności i dobierzesz do niego poziom interwencji
  • Napiszesz z pacjentem sześciokrokowy plan bezpieczeństwa jego własnymi słowami
  • Poprowadzisz rozmowę o ograniczeniu dostępu do środków bez utraty sojuszu
  • Udokumentujesz ocenę i podjęte decyzje w sposób odporny na weryfikację
  • Rozpoznasz sytuacje wymagające natychmiastowej interwencji medycznej i wykonasz właściwe kroki
  • Zaplanujesz kontakt między sesjami i postępowanie przy braku odpowiedzi pacjenta
  • Napiszesz formulację ryzyka (status, stan, zasoby, przewidywalne zmiany) zamiast etykiety „niskie, średnie, wysokie”
  • Przeprowadzisz z pacjentem analizę ostatniego kryzysu i przełożysz ją na konkretne punkty planu bezpieczeństwa
  • Rozpoznasz typowe błędy poznawcze i własne reakcje wobec pacjenta suicydalnego, które zniekształcają ocenę

Dla kogo jest to szkolenie

  • Psycholodzy i psychoterapeuci prowadzący prywatną praktykę
  • Psycholodzy poradni, placówek ochrony zdrowia i ośrodków interwencji kryzysowej
  • Psycholodzy szkolni i pracujący z młodymi dorosłymi
  • Osoby prowadzące konsultacje pierwszego kontaktu

Czego to szkolenie nie daje

Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.

  • Nie zastępuje konsultacji psychiatrycznej ani nie uprawnia do decyzji o hospitalizacji
  • Nie zastępuje superwizji przypadków z aktywnym ryzykiem
  • Nie obejmuje procedur szpitalnych i oddziałowych
  • Nie zawiera treści dotyczących metod — materiał jest zgodny z zasadami bezpiecznego mówienia o samobójstwie

Program szkolenia

125 lekcji w 31 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.

Moduł 1

Ocena

Moduł 2

Plan bezpieczeństwa

  • Sześć kroków planu bezpieczeństwa2 min
  • Rozmowa o ograniczeniu dostępu do środków2 min
  • Gdy pacjent nie chce planu — i inne trudne warianty2 min
  • Quiz: plan bezpieczeństwa i ograniczenie dostępu do środków13 min
Moduł 3

Dokumentacja i współpraca

  • Dokumentacja oceny ryzyka — co zapisać i jak2 min
  • Współpraca z psychiatrą, rodziną i służbami2 min
  • Follow-up, przejścia opieki i brak odpowiedzi1 min
  • Terapeuta po sesji z ryzykiem — i po stracie pacjenta2 min
  • Aspekty prawne i organizacyjne w Polsce12 min
  • Quiz: dokumentacja, współpraca i follow-up13 min
Moduł 4

Praktyka i checklisty

  • Ćwiczenia praktyczne: cztery przypadki13 min
  • Quiz: praktyka, procedura gabinetu i granice kompetencji13 min
Moduł 5

Ustrukturyzowane narzędzia oceny ryzyka — C-SSRS i inne

  • Czym jest C-SSRS (Columbia-Suicide Severity Rating Scale) — struktura i poziomy nasilenia2 min
  • Jak wpleść narzędzie ustrukturyzowane w żywy wywiad kliniczny, żeby nie zabrzmiało jak ankieta2 min
  • Ograniczenia narzędzi przesiewowych — czego nie zastąpią i kiedy klinicysta musi zaufać własnemu osądowi ponad wynik skali2 min
  • Quiz: C-SSRS i miejsce narzędzi ustrukturyzowanych13 min
Moduł 6

Różnicowanie samouszkodzeń bez intencji samobójczej (NSSI) od zachowań samobójczych

  • Kryterium intencji i funkcji — dlaczego NSSI zwykle służy regulacji emocji, nie dążeniu do śmierci2 min
  • Dlaczego historia NSSI mimo to podnosi ryzyko przyszłej próby samobójczej i nigdy nie wolno jej bagatelizować2 min
  • Praktyka wywiadu różnicującego — pytania pozwalające ustalić intencję za konkretnym epizodem samouszkodzenia12 min
  • Quiz: różnicowanie NSSI i zachowań samobójczych13 min
Moduł 7

Przewlekła, chroniczna suicydalność — inne podejście niż kryzys ostry

  • Linia bazowa pacjenta a ostra eskalacja — jak je odróżnić w praktyce2 min
  • Ryzyko jatrogenne nadmiernej reakcji kryzysowej na przewlekłą, stabilną suicydalność2 min
  • Jak prowadzić terapię z pacjentem przewlekle suicydalnym bez wypalenia terapeuty i bez nadmiernej medykalizacji każdej fluktuacji2 min
  • Quiz: linia bazowa, eskalacja i ryzyko jatrogenne13 min
Moduł 8

Ryzyko samobójcze w kontekście psychozy, stanów mieszanych i intoksykacji

  • Halucynacje imperatywne i okres po ustąpieniu ostrych objawów psychotycznych jako momenty podwyższonego ryzyka2 min
  • Stany mieszane w chorobie afektywnej dwubiegunowej — dlaczego łączą chęć śmierci z energią do działania2 min
  • Ocena ryzyka u osoby w stanie ostrej intoksykacji — dlaczego wymaga bardziej zachowawczej decyzji2 min
  • Quiz: psychoza, stany mieszane i intoksykacja12 min
Moduł 9

Caring contacts — krótkie kontakty następcze jako interwencja oparta na dowodach

  • Geneza interwencji — badania Jerome'a Motto i logika prostego, empatycznego kontaktu bez treści terapeutycznej2 min
  • Jak wdrożyć caring contacts w praktyce gabinetu — forma, częstotliwość, treść wiadomości2 min
  • Czego ta interwencja nie zastępuje i jakie ma ograniczenia dowodowe2 min
  • Quiz: caring contacts12 min
Moduł 10

Ryzyko samobójcze u młodzieży

  • Zjawisko kontagii i klastrowania — ryzyko po ekspozycji na samobójstwo rówieśnika, w tym przez media społecznościowe2 min
  • Cyberprzemoc i porównania społeczne online jako specyficzne czynniki ryzyka tej grupy wiekowej2 min
  • Napięcie między włączeniem rodzica w plan bezpieczeństwa a autonomią i poufnością nastolatka2 min
  • Quiz: ryzyko samobójcze u młodzieży13 min
Moduł 11

Ryzyko samobójcze u osób starszych

  • Dlaczego starsi pacjenci rzadziej komunikują myśli samobójcze wprost i częściej wybierają metody wysoce letalne2 min
  • Czynniki ryzyka specyficzne dla tej grupy — izolacja, żałoba, utrata autonomii, choroba przewlekła2 min
  • Różnicowanie objawów ryzyka od otępienia i majaczenia, które mogą je maskować lub imitować2 min
  • Quiz: ryzyko samobójcze u osób starszych13 min
Moduł 12

Ryzyko samobójcze w chorobie przewlekłej i terminalnej

  • Pragnienie przyspieszonej śmierci a czynna suicydalność — kluczowe rozróżnienie kliniczne2 min
  • Cierpienie egzystencjalne, utrata godności i lęk przed uciążliwym umieraniem jako odrębny obszar pracy2 min
  • Specyfika wrażliwości i języka w rozmowie o ryzyku z pacjentem w opiece paliatywnej2 min
  • Quiz: choroba terminalna i pragnienie przyspieszonej śmierci13 min
Moduł 13

Ryzyko samobójcze w grupach zawodowych wysokiego ryzyka — lekarze i personel medyczny

  • Dostęp do środków o wysokiej letalności i wiedza farmakologiczna jako specyficzny czynnik ryzyka2 min
  • Kultura zawodowa nieprzyzwalająca na okazywanie słabości — bariery w szukaniu pomocy2 min
  • Jak prowadzić ocenę ryzyka i rozmowę o pomocy z pacjentem-lekarzem, uwzględniając jego obawy zawodowe2 min
  • Quiz: ocena ryzyka u lekarzy i personelu medycznego13 min
Moduł 14

Postvention — wsparcie społeczności po samobójstwie pacjenta lub klienta

  • Czym jest postvention i dlaczego celowo unika się sensacjonalizowania okoliczności śmierci w komunikacji do grupy12 min
  • Wsparcie dla rodziny zmarłego i dla innych pacjentów tej samej placówki lub grupy terapeutycznej2 min
  • Monitorowanie ryzyka kontagii — kto w otoczeniu zmarłego wymaga szczególnej uwagi w kolejnych tygodniach2 min
  • Quiz: postvention po samobójstwie pacjenta lub klienta12 min
Moduł 15

Przymusowa hospitalizacja psychiatryczna w Polsce — kryteria i etyka

  • Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego — próg bezpośredniego zagrożenia i rola sądu opiekuńczego2 min
  • Rola psychologa w procesie — kiedy i jak pilnie kierować pacjenta do oceny psychiatrycznej12 min
  • Jak rozmawiać z pacjentem o możliwości przymusowej hospitalizacji, minimalizując poczucie zdrady zaufania2 min
  • Quiz: przyjęcie do szpitala bez zgody i rola psychologa12 min
Moduł 16

Ocena ryzyka i plan bezpieczeństwa prowadzone zdalnie

  • Dodatkowe elementy kontraktowania na starcie współpracy zdalnej — adres, numer alarmowy, najbliższa placówka pomocy doraźnej2 min
  • Osoba trzecia do zaalarmowania i plan na wypadek utraty połączenia w trakcie rozmowy o wysokim ryzyku2 min
  • Czego terapeuta nie kontroluje zdalnie i jak to świadomie uwzględnić w ocenie pilności2 min
  • Quiz: ocena ryzyka i plan bezpieczeństwa zdalnie13 min
Moduł 17

Kontekst kulturowy i religijny w rozmowie o samobójstwie

  • Historyczna i współczesna perspektywa religijna wobec samobójstwa — wpływ na ryzyko i ujawnienie12 min
  • Wstyd rodzinny i lęk przed osądem jako dodatkowe brzemię u pacjenta o silnej tożsamości religijnej lub kulturowej2 min
  • Elastyczność językowa przy zachowaniu precyzji klinicznej — jak pytać wprost, gdy temat podlega tabu2 min
  • Quiz: kontekst kulturowy i religijny w rozmowie o samobójstwie13 min
Moduł 18

Ujawnienie ryzyka w terapii grupowej lub rodzinnej — jak reagować

  • Ujawnienie ryzyka w grupie — natychmiastowa ocena jednej osoby przy jednoczesnym zarządzaniu resztą uczestników12 min
  • Ujawnienie ryzyka w terapii rodzinnej — decyzja o kontynuowaniu lub przerwaniu sesji z pozostałymi członkami rodziny2 min
  • Co powiedzieć pozostałym uczestnikom grupy lub rodziny po zdarzeniu, zachowując poufność i bezpieczeństwo osoby zagrożonej12 min
  • Quiz: ujawnienie ryzyka w terapii grupowej lub rodzinnej13 min
Moduł 19

Trening gatekeeperski dla personelu niespecjalistycznego — model QPR

  • Czym jest model QPR (Question, Persuade, Refer) i dla kogo jest przeznaczony12 min
  • Rola psychologa jako trenera personelu niespecjalistycznego w swojej placówce — inna rola niż bezpośrednia ocena kliniczna2 min
  • Jak zaprojektować krótkie szkolenie gatekeeperskie — treść, ćwiczenia, granice kompetencji uczestników12 min
  • Quiz: trening gatekeeperski QPR12 min
Moduł 20

Ryzyko samobójcze w kontekście bólu przewlekłego

  • Ból przewlekły jako niezależny czynnik ryzyka — katastrofizacja i poczucie bezradności wobec niekontrolowanego cierpienia2 min
  • Różnica wobec pracy z pacjentem w chorobie terminalnej — długa perspektywa życia i inna dynamika desperacji2 min
  • Jak wpleść wywiad o bólu przewlekłym w standardową ocenę ryzyka2 min
  • Quiz: ryzyko samobójcze w bólu przewlekłym12 min
Moduł 21

Ryzyko samobójcze w populacji LGBTQ+ — stres mniejszościowy i odrzucenie rodzinne

  • Model stresu mniejszościowego (Meyer) — chroniczny stres dyskryminacji i ukrywania tożsamości jako czynnik ryzyka2 min
  • Reakcja rodziny na ujawnienie tożsamości jako jeden z najsilniejszych czynników ochronnych lub ryzyka2 min
  • Praktyka wywiadu wrażliwego na tożsamość — jak pytać bez zakładania, bez pomijania, bez naruszania bezpieczeństwa pacjenta wobec rodziny2 min
  • Quiz: stres mniejszościowy i ryzyko u osób LGBTQ+12 min
Moduł 22

Ryzyko samobójcze w depresji okołoporodowej

  • Różnicowanie baby blues, depresji poporodowej i psychozy poporodowej — różna pilność reakcji2 min
  • Dlaczego społeczne oczekiwanie radości macierzyństwa maskuje ujawnienie ryzyka12 min
  • Praktyka wywiadu z pacjentką w okresie okołoporodowym — jak pytać bez pogłębiania wstydu2 min
  • Quiz: ryzyko samobójcze w okresie okołoporodowym12 min
Moduł 23

Dokumentacja jako zarządzanie ryzykiem zawodowym terapeuty

  • Standard przewidywalności (foreseeability) i dlaczego dokumentacja współczesna zdarzeniom ma kluczowe znaczenie2 min
  • Co dokumentować z perspektywy ochrony zawodowej, nie tylko klinicznej treści oceny2 min
  • Konsultacja i superwizja jako element dobrej praktyki zmniejszający ryzyko zawodowe2 min
  • Quiz: dokumentacja i ochrona zawodowa terapeuty12 min
Moduł 24

Opieka przejściowa po próbie samobójczej — zamykanie luki między wypisem a wizytą ambulatoryjną

  • Dlaczego okres bezpośrednio po wypisie ze szpitala lub SOR jest okresem szczególnie podwyższonego ryzyka2 min
  • Model ciepłego przekazania (warm handoff) między opieką szpitalną a środowiskową2 min
  • Krótkie, zaplanowane kontakty follow-up jako sposób zamknięcia luki opieki12 min
  • Quiz: opieka przejściowa po próbie samobójczej12 min
Moduł 25

Praca z rodziną po przeżytej próbie samobójczej pacjenta

  • Złożona mieszanka reakcji rodziny — ulga, szok, złość, poczucie winy, lęk przed powtórzeniem12 min
  • Czym praca z rodziną po przeżytej próbie różni się od pracy z rodziną w żałobie po stracie12 min
  • Od obwiniania do konstruktywnego zaangażowania — włączanie rodziny w plan bezpieczeństwa z poszanowaniem prywatności pacjenta12 min
  • Quiz: praca z rodziną po przeżytej próbie samobójczej13 min
Moduł 26

Impulsywność a premedytacja w próbach samobójczych — konsekwencje dla oceny i planu

  • Czym różni się profil impulsywny od premedytowanego — czas między myślą a działaniem12 min
  • Dlaczego ograniczenie dostępu do środków ma nieproporcjonalnie duże znaczenie przy profilu impulsywnym2 min
  • Jak dostosować nacisk interwencji przy próbie starannie planowanej — praca z czynnikami leżącymi u podstaw decyzji2 min
  • Quiz: impulsywność i premedytacja w próbach samobójczych13 min
Moduł 27

Formulacja ryzyka i modele przejścia od myśli do działania

  • Modele wyjaśniające przejście od myśli samobójczych do próby5 min
  • Formulacja ryzyka zamiast etykiety „niskie, średnie, wysokie”4 min
  • Ćwiczenie: napisz formulację ryzyka i wskaż przewidywalne zmiany14 min
  • Quiz: formulacja ryzyka i modele przejścia od myśli do działania13 min
Moduł 28

Błędy klinicysty, reakcje terapeuty i etyka w pracy z ryzykiem

  • Typowe błędy poznawcze w ocenie ryzyka i jak im zapobiegać4 min
  • Reakcje terapeuty wobec pacjenta suicydalnego, dylematy etyczne i superwizja4 min
  • Quiz: błędy klinicysty, reakcje terapeuty i etyka13 min
Moduł 29

Po planie bezpieczeństwa: terapia ukierunkowana na suicydalność

  • Przegląd podejść terapeutycznych ukierunkowanych bezpośrednio na suicydalność5 min
  • Analiza ostatniego kryzysu i praca z powodami do życia (z ćwiczeniem)15 min
  • Quiz: terapia ukierunkowana na suicydalność13 min
Moduł 30

Arkusze i karty do pracy w gabinecie

  • Arkusz oceny ryzyka do użycia na sesji13 min
  • Wzór planu bezpieczeństwa do wydruku i pytania prowadzące3 min
  • Szablon notatki, checklista po sesji i checklista przy wypisie3 min
  • Mapa pomocy w Polsce i karta procedury gabinetu3 min
  • Quiz: arkusze, plan dla pacjenta i mapa pomocy13 min
Moduł 31

Studia przypadków z omówieniem

  • Przypadek 1: pan Marek, zaprzeczenie przy sygnałach ostrzegawczych i dostęp do broni14 min
  • Przypadek 2: Ola, przewlekła suicydalność, eskalacja ponad linię bazową na sesji online14 min
  • Przypadek 3: pani Halina, żałoba, choroba przewlekła i wiara w późnym wieku14 min
  • Przypadek 4: pan Tomasz, pierwsza wizyta po wypisie po próbie impulsywnej14 min
  • Quiz końcowy: ocena ryzyka samobójczego i plan bezpieczeństwa15 min

Materiały do pobrania

Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna: pliki otwierają się przy lekcji, w planie Specjalista.

  • Załącznik A — Karta oceny ryzykaPDF
  • Załącznik C — Checklista przed zakończeniem sesjiPDF
  • Załącznik B — Plan bezpieczeństwa (do wypełnienia z pacjentem)PDF
  • Załącznik D — Checklista jakości kursu / superwizjiPDF

Najczęściej zadawane pytania

O myśli samobójcze pyta się wprost i spokojnie, na przykład: „Czy zdarza się Panu myśleć o odebraniu sobie życia?”. Bezpośrednie pytanie nie zwiększa ryzyka, a często przynosi pacjentowi ulgę. Warto unikać sformułowań sugerujących oczekiwaną odpowiedź, takich jak „Chyba nie myśli Pan o czymś głupim?”. Pytania zadaje się stopniowo: od ogólnego poczucia beznadziei, przez myśli o śmierci, po myśli samobójcze, zamiar, plan, dostęp do środków i wcześniejsze próby. Odpowiedzi trzeba udokumentować.

Ocena ryzyka samobójczego obejmuje obecne myśli samobójcze i ich nasilenie, zamiar, konkretność planu, dostęp do środków, wcześniejsze próby, czynniki ryzyka, takie jak depresja, uzależnienie, impulsywność czy niedawna strata, oraz czynniki chroniące, na przykład bliskie relacje i powody do życia. Ważna jest też ocena zmiany w czasie i sygnałów ostrej eskalacji. Ustrukturyzowane narzędzia mogą wspierać ocenę, ale nie zastępują rozmowy klinicznej. Na tej podstawie ustala się poziom pilności i dobór interwencji.

Plan bezpieczeństwa to spisany wspólnie z pacjentem zestaw kroków na moment kryzysu. Zawiera zwykle sygnały ostrzegawcze, sposoby samodzielnego radzenia sobie, osoby i miejsca, które pomagają się oderwać, bliskich, których można poprosić o pomoc, kontakty do specjalistów i numery pomocowe, takie jak 116 123, 800 70 2222, a w nagłym zagrożeniu 112, oraz sposoby ograniczenia dostępu do środków. Plan pisze się słowami pacjenta, a nie za niego. Nie jest to kontrakt „nie zrobię sobie krzywdy”, który nie chroni pacjenta.

Pilne skierowanie na izbę przyjęć szpitala psychiatrycznego lub wezwanie pomocy pod 112 jest potrzebne, gdy pacjent ma wyraźny zamiar i konkretny plan, dostęp do środków, niedawno podjął próbę, nie jest w stanie współtworzyć planu bezpieczeństwa, ma objawy psychotyczne lub jest pod wpływem substancji. W sytuacjach bezpośredniego zagrożenia życia polskie przepisy o ochronie zdrowia psychicznego przewidują możliwość przyjęcia do szpitala bez zgody. Przy niższym poziomie pilności wystarcza pilna konsultacja psychiatryczna i częstszy kontakt.

Rozmowa o ograniczeniu dostępu do środków jest jednym z najważniejszych elementów planu bezpieczeństwa, bo kryzys samobójczy często ma charakter przejściowy, a utrudniony dostęp daje czas na jego przetrwanie. Warto zapytać konkretnie, jakie środki pacjent rozważał i ma w domu, na przykład zapasy leków czy broń, i wspólnie ustalić, jak je oddalić, np. przekazać bliskiej osobie lub oddać do apteki. Rozmowę prowadzi się rzeczowo i bez oskarżeń, a w miarę możliwości włącza bliskich za zgodą pacjenta.

Przy bezpośrednim zagrożeniu życia pacjenta psycholog może uchylić tajemnicę w zakresie niezbędnym do jego ochrony, na przykład informując bliskich lub służby ratunkowe. W przypadku niepełnoletnich rodzic lub opiekun prawny musi zostać poinformowany o zagrożeniu. Poza sytuacjami nagłymi warto dążyć do tego, by pacjent zgodził się na włączenie bliskich i miał wpływ na formę rozmowy. Granice poufności warto wyjaśnić na początku współpracy, a każdą decyzję o ich przekroczeniu dokładnie udokumentować.

Dokumentacja oceny ryzyka powinna zawierać, o co pytano i jakie padły odpowiedzi, zidentyfikowane czynniki ryzyka i chroniące, ocenę poziomu pilności, podjęte decyzje z uzasadnieniem, plan bezpieczeństwa oraz ustalenia dotyczące kolejnego kontaktu. Zapisuje się ją jak najszybciej po rozmowie, bo dokumentacja sporządzona na bieżąco ma największą wartość, także w razie późniejszej analizy przypadku. Warto odnotować konsultacje z innymi specjalistami i kontakty z rodziną. Dokumentacja chroni pacjenta i terapeutę.

Oceny ryzyka samobójczego warto uczyć się jako powtarzalnej procedury, bo w tej sytuacji improwizacja jest najbardziej kosztowna. Szkolenie CWP „Ocena ryzyka samobójczego i plan bezpieczeństwa” prowadzi przez przesiew, pogłębioną ocenę, szacowanie poziomu pilności, dobór interwencji, sześć kroków planu bezpieczeństwa, rozmowę o ograniczeniu dostępu do środków, dokumentację, współpracę z psychiatrą, rodziną i służbami oraz follow-up. Omawia też grupy szczególnego ryzyka i sytuację terapeuty po samobójstwie pacjenta.

Formulacja ryzyka to kilka zdań, które łączą dane z oceny w obraz prowadzący do decyzji, zamiast samej etykiety „ryzyko niskie” czy „wysokie”. Przydatna rama obejmuje cztery części: status ryzyka, czyli jak pacjent wypada na tle innych osób w podobnej sytuacji, stan ryzyka, czyli jak obecny stan ma się do jego zwykłego funkcjonowania, dostępne zasoby oraz przewidywalne zmiany w najbliższym czasie, takie jak wypis, rozprawa czy rocznica straty. Formulacja uzasadnia poziom pilności i wskazuje momenty, w których plan trzeba zrewidować.

Tak. Szkolenie zawiera arkusz oceny ryzyka do użycia na sesji, wzór planu bezpieczeństwa do wydruku z pytaniami prowadzącymi, szablon notatki, checklisty po sesji, przy wypisie i przed przerwą w terapii oraz kartę procedury gabinetu z mapą pomocy w Polsce. Do tego dochodzą studia przypadków z omówieniem, ćwiczenia z kluczem odpowiedzi, quiz po każdym module i quiz końcowy. Wszystkie przypadki są fikcyjne i służą ćwiczeniu decyzji klinicznych.

Pytania o dostęp i certyfikat

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

Nie. Certyfikaty są dostępne wyłącznie w płatnym planie (Student, Rodzic, Specjalista albo plan dla placówek). Nie obejmuje ich bezpłatny okres próbny ani darmowe konto. W okresie próbnym możesz uczyć się i kończyć szkolenia, postęp się zapisuje, a certyfikat z każdego ukończonego szkolenia pobierzesz od razu po pierwszej płatności, ze strony szkolenia w strefie kursanta.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

Tak. Dział Pedagog i psycholog szkolny zbiera szkolenia do pracy w szkole i przedszkolu: uczeń z ADHD i w spektrum autyzmu, agresja i trudne zachowania, uczeń w kryzysie, WOPFU i IPET, trudna rozmowa z rodzicem, ochrona małoletnich, program wychowawczo-profilaktyczny. Znajdziesz go na stronie głównej, w menu jako Pedagog szkolny i pod adresem cwp.edu.pl/kategorie/pedagog-i-psycholog-szkolny. Szkolenia są w planie Specjalista. Na blogu jest osobna zakładka Pedagog szkolny z tekstami do pracy z uczniem i klasą.

Powiązane szkolenia

Interwencja kryzysowa dla psychologów: pierwszy kontakt, ocena bezpieczeństwa i plan pomocy krok po krokuNowość

Trauma, PTSD i interwencja kryzysowa

Interwencja kryzysowa dla psychologów: pierwszy kontakt, ocena bezpieczeństwa i plan pomocy krok po kroku

Kurs dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i interwentów: pierwszy kontakt i stabilizacja, ocena bezpieczeństwa i ryzyka samobójczego, plan bezpieczeństwa i plan pomocy, praca przez telefon i online, nagła śmierć i postwencja, przemoc domowa i seksualna, zdarzenia masowe, kryzys dziecka i kryzys w szkole, polskie prawo i dbanie o siebie.

18 godz. dydakt.Średniozaawansowany
W abonamencie
Praca ze wstydem po traumie – metody terapeutyczneNowość

Trauma, PTSD i interwencja kryzysowa

Praca ze wstydem po traumie – metody terapeutyczne

Rozpoznawanie wstydu traumatycznego w gabinecie i metody terapeutyczne: terapia skoncentrowana na współczuciu, praca z częściami, self-compassion

27 godz. dydakt.Średniozaawansowany
W abonamencie

Przeczytaj także