Ból przewlekły i objawy somatyczne w gabinecie psychologa

Sensytyzacja ośrodkowa to stan, w którym układ nerwowy staje się nadwrażliwy i wzmacnia sygnały bólowe, przez co ból pojawia się łatwiej, jest silniejszy i utrzymuje się dłużej niż wynikałoby to z uszkodzenia tkanek. Ból przestaje być wtedy prostym sygnałem uszkodzenia, a staje się bardziej „alarmem ustawionym zbyt czule”. Wyjaśnienie tego mechanizmu pacjentowi jest ważną częścią psychoedukacji, bo pomaga zrozumieć, że ból jest realny, a jednocześnie da się wpływać na jego nasilenie.

Psycholog pomaga osobie z bólem przewlekłym przede wszystkim w odzyskiwaniu aktywności i jakości życia, a nie w „usunięciu” bólu. Praca obejmuje psychoedukację o mechanizmach bólu, redukcję lęku przed ruchem i unikania, planowanie aktywności według tempa, pracę z katastrofizacją, poprawę snu oraz elementy terapii akceptacji i zaangażowania. Ważna jest współpraca z lekarzem i fizjoterapeutą. Skierowanie do psychologa nie oznacza, że ból jest wymyślony, i warto to wyraźnie powiedzieć pacjentowi.

Lęk przed ruchem to przekonanie, że aktywność uszkodzi ciało lub nasili ból, prowadzące do unikania ruchu. Krótkoterminowo daje ulgę, ale z czasem osłabia mięśnie, pogarsza kondycję i zwiększa niesprawność, co potwierdza obawy pacjenta. Powstaje błędne koło bólu, lęku, unikania i pogłębiania ograniczeń. W terapii pracuje się nad zrozumieniem tego mechanizmu, stopniowym powrotem do aktywności i sprawdzaniem, czy przewidywane skutki ruchu faktycznie się pojawiają, we współpracy z fizjoterapeutą.

Planowanie aktywności według tempa polega na wykonywaniu czynności w zaplanowanych porcjach i z przerwami, niezależnie od tego, czy ból danego dnia jest mniejszy czy większy. Pomaga wyjść z cyklu „zryw i załamanie”, w którym w lepszy dzień pacjent robi za dużo, a potem przez kilka dni odpoczywa z powodu nasilenia bólu. Najpierw ustala się bezpieczny poziom wyjściowy, a potem stopniowo go zwiększa. Ważny jest też plan na zaostrzenie, aby nie wracać do całkowitego unikania.

Zaburzenie z dystresem cielesnym w ICD-11 to rozpoznanie opisujące uporczywe, uciążliwe objawy cielesne połączone z nadmierną uwagą, lękiem i zachowaniami skupionymi wokół tych objawów, które znacząco utrudniają funkcjonowanie. Ważne jest to, że rozpoznanie nie wymaga wykazania braku przyczyny medycznej, bo liczy się nasilenie dystresu i jego wpływ na życie. Diagnoza wymaga starannej oceny i współpracy z lekarzem. W komunikacji z pacjentem warto unikać sugestii, że objawy są „wymyślone”.

Z takim pacjentem najlepiej zgodzić się, że jego ból jest prawdziwy, i wyjaśnić, że psycholog nie zastępuje leczenia medycznego, tylko pomaga żyć z bólem i zmniejszyć jego wpływ na codzienność. Przyczyną nieufności są często wcześniejsze doświadczenia usłyszenia, że „nic mu nie jest”. Pomaga walidacja cierpienia, ciekawość wobec tego, jak ból zmienił życie pacjenta, i wspólne ustalenie celów dotyczących funkcjonowania, a nie samego natężenia bólu. Psychoedukacja o mechanizmach bólu buduje zaufanie.

Pracy z bólem przewlekłym warto uczyć się z perspektywy modelu biopsychospołecznego i konkretnych interwencji. Szkolenie CWP „Ból przewlekły i objawy somatyczne w gabinecie psychologa” omawia psychoedukację o sensytyzacji, pracę z lękiem przed ruchem i unikaniem, planowanie aktywności według tempa, katastrofizację, elementy ACT i uważności, zaburzenie z dystresem cielesnym w ICD-11 oraz współpracę z lekarzem i fizjoterapeutą. Opisuje też specyficzne zespoły bólowe i trudne sytuacje kliniczne.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.

Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.