Wsparcie psychologiczne pacjenta onkologicznego

Dystres adaptacyjny jest naturalną reakcją na chorobę i zwykle zmienia się w zależności od etapu leczenia, a depresja utrzymuje się, obejmuje większość dnia i odbiera zdolność do odczuwania radości. Trudność polega na tym, że zmęczenie, spadek apetytu i zaburzenia snu mogą wynikać z samego leczenia. Bardziej pomocne są objawy psychologiczne: poczucie beznadziei, bezwartościowości, winy, utrata zainteresowań i myśli o śmierci. Przy myślach samobójczych potrzebna jest pilna pomoc, na przykład 116 123 lub 800 70 2222, a w nagłym zagrożeniu 112.

Lęk przed nawrotem jest jednym z najczęstszych problemów po zakończeniu leczenia onkologicznego i często nasila się przed badaniami kontrolnymi. W pracy z nim pomaga normalizacja, rozpoznawanie wyzwalaczy, ograniczanie nadmiernego sprawdzania ciała i szukania informacji, praca z katastroficznymi myślami oraz stopniowy powrót do planów i wartości. Otoczenie często oczekuje ulgi, a pacjent może czuć się bardziej zagubiony niż w trakcie leczenia. Celem nie jest usunięcie lęku, lecz zmniejszenie jego wpływu na życie.

O śmierci z pacjentem onkologicznym warto rozmawiać wtedy, gdy on sam otwiera ten temat, podążając za nim, a nie zamykając rozmowy pocieszeniem. Pomaga pytanie, co pacjent już wie i co chce wiedzieć, oraz uszanowanie jego prawa do niewiedzy. Nie trzeba wymuszać „pogodzenia się”, bo akceptacja nie jest obowiązkiem. Rozmowa często dotyczy nie samego umierania, ale lęków, spraw niezałatwionych, bliskich i sensu. Psycholog nie musi mieć gotowych odpowiedzi, ważniejsza jest jego obecność.

Dziecku najlepiej powiedzieć prawdę w sposób dopasowany do jego wieku, prostymi słowami, z użyciem nazwy choroby. Warto wyjaśnić, że choroba nie jest winą dziecka, nie można się nią zarazić i że ktoś zawsze się nim zaopiekuje. Dzieci wyczuwają napięcie w domu, a milczenie często budzi w nich większy lęk niż prawda. Dobrze jest zachęcać do pytań, informować o zmianach w codzienności i zawiadomić szkołę. Rozmowa to proces, do którego wraca się wiele razy.

Opiekun osoby chorej na raka często zostaje bez własnego wsparcia, bo cała uwaga skupia się na pacjencie. Warto pomóc mu nazwać zmęczenie, lęk, bezradność i złość, które są naturalne i nie świadczą o braku miłości. Pomaga planowanie odpoczynku, dzielenie się obowiązkami z innymi, korzystanie z grup wsparcia i organizacji pacjenckich. Psycholog może też pomóc opiekunowi w rozmowach z chorym, dziećmi i zespołem leczącym, a po śmierci bliskiej osoby wspierać go w żałobie.

Psychoonkologia zajmuje się psychologicznymi, społecznymi i emocjonalnymi aspektami choroby nowotworowej, zarówno u pacjentów, jak i ich rodzin oraz zespołów leczących. Obejmuje pracę z reakcją na diagnozę, dystresem w trakcie leczenia, zmianą obrazu ciała, seksualnością, lękiem przed nawrotem, opieką paliatywną i żałobą. Psychoonkolog współpracuje z lekarzami, pielęgniarkami i opiekunami duchowymi. Wsparcie psychologiczne nie leczy nowotworu, ale może pomóc w radzeniu sobie z chorobą i poprawie jakości życia.

Wsparcia pacjentów onkologicznych warto uczyć się z uwzględnieniem różnych etapów choroby, bo każdy wymaga innej rozmowy. Szkolenie CWP „Wsparcie psychologiczne pacjenta onkologicznego” omawia reakcje na rozpoznanie, różnicowanie dystresu adaptacyjnego i depresji, pracę z lękiem przed nawrotem, zmęczeniem i obrazem ciała, rozmowę o rokowaniu i umieraniu, rozmowę z dziećmi pacjenta, wsparcie opiekuna, opiekę paliatywną i żałobę. Przeznaczone jest dla psychologów w szpitalach, poradniach i gabinetach.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.

Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.