Protokół diagnostyczny · PDF do pobrania
Protokół CWP: Budowanie poczucia bezpieczeństwa
Ustrukturyzowany scenariusz pracy nad chronicznym, rozlanym poczuciem braku bezpieczeństwa: indywidualne znaczenie bezpieczeństwa, sytuacje uruchamiające zagrożenie, reakcje ciała, emocje i myśli, pięć profili chronicznej niepewności, zachowania i zasoby, osobisty plan stabilizacji. Dla osób, których niepewność nie wiąże się z jednym konkretnym zdarzeniem traumatycznym, tylko z długotrwałym, rozlanym doświadczeniem.

Pełna wersja
69 zł
płatność jednorazowa, bez subskrypcji
- 96 stron PDF do druku
- struktura sesji 50-60 minut, dziennik bezpieczeństwa i karta zasobów
- bez konta i subskrypcji: link na e-mail działa 30 dni, plik zostaje u Ciebie
Masz opłacony plan Specjalista? Po zalogowaniu cena pakietu to 62,10 zł. Zaloguj sięNie masz planu Specjalista? Zobacz plan Specjalista
Dla kogo
Dla kogo jest ten materiał
Adresaci materiału
Materiał jest przeznaczony dla psychologów i psychoterapeutów w ramach ich kompetencji zawodowych.
Czego materiał nie zastępuje
To materiał pomocniczy, nie zastępuje oceny klinicznej ani odpowiedzialności prowadzącego specjalisty.
Co zawiera
Struktura materiału
Pełna wersja ma 96 stron. Spis treści i pierwsze strony zobaczysz w darmowym fragmencie, bez zakładania konta.
Pytania o materiał? Napisz na kontakt@cwp.edu.pl.
Pełna wersja
69 zł
- 96 stron PDF do druku
- struktura sesji 50-60 minut, dziennik bezpieczeństwa i karta zasobów
- bez konta i subskrypcji: link na e-mail działa 30 dni, plik zostaje u Ciebie
Płacisz raz. Imię i nazwisko trafią na znak wodny w pliku, a link do pobrania przyjdzie na podany adres e-mail.
Masz opłacony plan Specjalista? Po zalogowaniu cena pakietu to 62,10 zł. Zaloguj sięNie masz planu Specjalista? Zobacz plan Specjalista
W praktyce
Jak pracować z tym protokołem
Ten protokół jest dla klienta, którego niepewność nie wiąże się z jednym zdarzeniem. Mówi, że od zawsze czuje się zagrożony, czeka na najgorsze, nie potrafi się rozluźnić nawet wtedy, gdy obiektywnie nic się nie dzieje. Często dorastał w domu, w którym nie wiadomo było, co przyniesie wieczór.
Jak pracować z klientem, który od zawsze czuje się niebezpiecznie?
Zacznij od tego, co klient rozumie przez bezpieczeństwo, bo dla każdego znaczy ono coś innego: przewidywalność, kontrolę, obecność kogoś bliskiego, pieniądze na koncie. Ta rozmowa z pierwszego modułu ustawia całą dalszą pracę.
Potem spisujecie sytuacje, które uruchamiają poczucie zagrożenia, i to, co się wtedy dzieje w ciele, emocjach i myślach. Pięć profili chronicznej niepewności z protokołu pomaga dobrać kierunek pracy, ale klient nie musi pasować do jednego z nich w całości.
Karty pracy z protokołu klient wypełnia między sesjami, gdy poczuje niepokój bez wyraźnego powodu: gdzie był, co zauważył, co pomogło choć trochę. Po kilku tygodniach z tych zapisów powstaje osobisty plan stabilizacji, czyli lista miejsc, osób, czynności i zdań, które przywracają klientowi grunt pod nogami. Plan ćwiczycie na sesji, zanim klient zacznie z niego korzystać sam.
Bezpieczna przestrzeń w gabinecie jest tu częścią pracy: stałe godziny, zapowiadane z wyprzedzeniem zmiany, przewidywalny początek i koniec sesji. Klient z rozlaną niepewnością reaguje na każdą nieprzewidzianą zmianę mocniej, niż się spodziewasz. Unikaj zapewnień, że wszystko będzie dobrze, i przekonywania, że jego obawy są przesadzone.
Gdy w trakcie pracy wyłania się konkretne zdarzenie traumatyczne z intruzjami albo dysocjacją, skieruj do specjalisty terapii traumy albo przejdź do protokołu stabilizacji po traumie. Myśli samobójcze wymagają oceny ryzyka na tej samej sesji, a przy bezpośrednim zagrożeniu telefonu pod 112.
Masz pacjenta z…?
Protokół, szkolenia i artykuł w jednym pakiecie
Protokół daje gotowy scenariusz sesji. Jeśli chcesz pogłębić temat, zacznij od dwóch szkoleń z biblioteki CWP i artykułu, który dobraliśmy do tego materiału.
Pełna wersja
69 zł
- 96 stron PDF do druku
- struktura sesji 50-60 minut, dziennik bezpieczeństwa i karta zasobów
- bez konta i subskrypcji: link na e-mail działa 30 dni, plik zostaje u Ciebie
Fragment pokazuje układ materiału. Pełna wersja to cały plik, gotowy do druku.
Masz opłacony plan Specjalista? Po zalogowaniu cena pakietu to 62,10 zł. Zaloguj sięNie masz planu Specjalista? Zobacz plan Specjalista
Inne protokoły
Może Ci się też przydać

Protokół CWP: Zabawy terapeutyczne dla dzieci: 10 misji wspierających regulację emocji (6-11 lat)

Protokół CWP: Praca z dzieckiem w gabinecie: od konsultacji z rodzicem do zakończenia

Protokół CWP: Regulacja emocjonalna
Pytania
Najczęściej zadawane pytania
Chroniczne poczucie braku bezpieczeństwa najczęściej wynika z długotrwałych doświadczeń, a nie z jednego zdarzenia. Może mieć źródło w nieprzewidywalnym domu, emocjonalnie niedostępnych opiekunach, częstych zmianach, przewlekłym stresie, niestabilnej pracy czy relacjach, w których trzeba było stale uważać. Układ nerwowy uczy się wtedy, że świat jest niepewny, i pozostaje w stanie podwyższonej czujności nawet wtedy, gdy obiektywnie nic nie zagraża. Dlatego ta niepewność bywa rozlana i trudna do nazwania.
Brak poczucia bezpieczeństwa u dorosłego objawia się zwykle stałym napięciem, trudnością w odpoczynku i nastawieniem na wyłapywanie zagrożeń. Towarzyszą mu często problemy ze snem, zamartwianie się, potrzeba kontroli, trudność w zaufaniu innym i szukanie ciągłych zapewnień. W ciele może to być ścisk w klatce piersiowej, płytki oddech czy napięte mięśnie. Wiele osób opisuje to jako poczucie, że „coś złego zaraz się wydarzy”, choć nie potrafią wskazać, co konkretnie.
Trauma zwykle wiąże się z konkretnym, przytłaczającym zdarzeniem, natomiast chroniczna niepewność jest efektem wielu mniejszych, powtarzających się doświadczeń. Osoba z chroniczną niepewnością często nie potrafi wskazać jednego momentu, od którego „się zaczęło”, a jej trudności nie mają charakteru nawracających wspomnień konkretnej sytuacji. Obie formy mogą jednak dawać podobne reakcje ciała i nadmierną czujność. Rozróżnienie jest ważne, bo praca z traumą wymaga innych metod i często specjalisty terapii traumy.
Pracę warto zacząć od zrozumienia, co dla danego klienta oznacza bezpieczeństwo, bo dla jednej osoby będzie to przewidywalność, dla innej bliskość, a dla kolejnej kontrola nad finansami. Następnie pomaga zmapowanie sytuacji uruchamiających poczucie zagrożenia oraz reakcji ciała, emocji i myśli. Kolejne kroki to wzmacnianie zasobów, ćwiczenie technik regulacji i budowanie codziennych rytuałów, które dają poczucie stabilności. Ważna jest też sama relacja terapeutyczna, która staje się doświadczeniem przewidywalnego i bezpiecznego kontaktu.
Pomagają przede wszystkim techniki pracy z ciałem i uwagą: spokojny oddech z wydłużonym wydechem, uziemianie przez zmysły, świadome rozluźnianie mięśni i skupienie na tu i teraz. Duże znaczenie ma też regularność: stałe pory snu, posiłków i aktywności fizycznej dają układowi nerwowemu sygnał przewidywalności. Techniki działają najlepiej, gdy są ćwiczone w spokojniejszych momentach, a nie tylko w kryzysie. Warto dobierać je indywidualnie, bo nie każda metoda pasuje każdemu klientowi.
Tak, i to bardzo wyraźnie. Osoby z chronicznym poczuciem zagrożenia często mają trudność z zaufaniem, obawiają się odrzucenia, potrzebują częstych zapewnień albo przeciwnie, trzymają innych na dystans, żeby się nie zawieść. Mogą nadinterpretować drobne sygnały jako oznakę problemu w relacji i reagować silniej, niż wymaga sytuacja. Praca nad poczuciem bezpieczeństwa zwykle poprawia także jakość bliskich relacji, bo zmniejsza potrzebę kontroli i nadmiernego monitorowania partnera.
Warto sięgnąć po pomoc psychologa, gdy napięcie i niepewność utrzymują się długo, utrudniają sen, pracę, relacje lub codzienne decyzje, a własne sposoby radzenia sobie przestają wystarczać. Sygnałem są też ataki paniki, unikanie coraz większej liczby sytuacji albo sięganie po alkohol czy inne substancje, żeby się uspokoić. Jeśli pojawiają się myśli o odebraniu sobie życia, trzeba od razu zadzwonić pod 116 123 lub 800 70 2222, a w nagłym zagrożeniu pod 112.
Uporządkowany scenariusz takiej pracy zawiera „Protokół CWP: Budowanie poczucia bezpieczeństwa”. Prowadzi specjalistę od indywidualnego znaczenia bezpieczeństwa i sytuacji uruchamiających zagrożenie, przez reakcje ciała, emocje i myśli oraz pięć profili chronicznej niepewności, po zasoby i osobisty plan stabilizacji klienta. Protokół jest przeznaczony dla pracy z osobami, których niepewność ma charakter rozlany, a nie wynika z jednego zdarzenia traumatycznego, i nie zastępuje oceny klinicznej specjalisty.