Protokół diagnostyczny · PDF do pobrania
Protokół CWP: Zabawy terapeutyczne dla dzieci: 10 misji wspierających regulację emocji (6-11 lat)
Gotowe scenariusze zabaw terapeutycznych dla psychologów, psychoterapeutów, pedagogów specjalnych i psychologów szkolnych pracujących z dziećmi w wieku 6-11 lat: sesja otwierająca i 10 misji o emocjach, lęku, złości, smutku, wstydzie, proszeniu o pomoc, konfliktach, porażce, zmianie i mocnych stronach, prowadzonych z klocków, plasteliny, kartek i latarki. Każda misja ma wiadomość do odczytania, historię bohatera, zabawę krok po kroku z przykładowymi wypowiedziami, pytania, warianty dla młodszych i starszych dzieci, wersję 15-minutową i domowe zadanie z kartą dla rodzica. Zawiera też mapę wyboru misji, sesję z rodzicem, wersję grupową, szablon własnych misji, materiały do druku oraz kryteria kierowania dalej.

Pełna wersja
69 zł
płatność jednorazowa, bez subskrypcji
- 128 stron PDF do druku
- 10 misji rozpisanych krok po kroku, wersja grupowa i materiały do druku dla dziecka i rodzica
- bez konta i subskrypcji: link na e-mail działa 30 dni, plik zostaje u Ciebie
Masz opłacony plan Specjalista? Po zalogowaniu cena pakietu to 62,10 zł. Zaloguj sięNie masz planu Specjalista? Zobacz plan Specjalista
Dla kogo
Dla kogo jest ten materiał
Adresaci materiału
Materiał jest przeznaczony dla psychologów i psychoterapeutów w ramach ich kompetencji zawodowych.
Czego materiał nie zastępuje
To materiał pomocniczy, nie zastępuje oceny klinicznej ani odpowiedzialności prowadzącego specjalisty.
Co zawiera
Struktura materiału
Pełna wersja ma 128 stron. Spis treści i pierwsze strony zobaczysz w darmowym fragmencie, bez zakładania konta.
Pytania o materiał? Napisz na kontakt@cwp.edu.pl.
Pełna wersja
69 zł
- 128 stron PDF do druku
- 10 misji rozpisanych krok po kroku, wersja grupowa i materiały do druku dla dziecka i rodzica
- bez konta i subskrypcji: link na e-mail działa 30 dni, plik zostaje u Ciebie
Płacisz raz. Imię i nazwisko trafią na znak wodny w pliku, a link do pobrania przyjdzie na podany adres e-mail.
Masz opłacony plan Specjalista? Po zalogowaniu cena pakietu to 62,10 zł. Zaloguj sięNie masz planu Specjalista? Zobacz plan Specjalista
W praktyce
Jak pracować z tym protokołem
Ten protokół to zestaw gotowych sesji dla dzieci w wieku 6 do 11 lat. Zawiera sesję otwierającą i dziesięć misji o emocjach, lęku, złości, smutku, wstydzie, proszeniu o pomoc, konfliktach, porażce, zmianie i mocnych stronach. Korzystają z niego psycholodzy, psychoterapeuci, pedagodzy specjalni i psycholodzy szkolni.
Jak dobrać zabawy terapeutyczne dla dziecka z trudnościami w regulacji emocji?
Wybierasz misję według tego, z czym dziecko ma największą trudność teraz, korzystając z mapy wyboru misji z protokołu. Dziecko, które wybucha złością, zaczyna od misji o złości; dziecko wycofane, które nie prosi o pomoc, od misji o proszeniu o pomoc. Kolejność nie musi być zgodna z numeracją.
Każda misja ma wiadomość do odczytania, historię bohatera, zabawę krok po kroku z przykładowymi wypowiedziami, pytania i domowe zadanie z kartą dla rodzica. Materiały są proste: klocki, plastelina, kartki, latarka. Sesja trwa 45 do 50 minut; przy krótszych spotkaniach korzystasz z wersji 15-minutowej albo dzielisz misję na dwa spotkania.
Rodzic jest sojusznikiem. Domowa misja i karta dla rodzica przenoszą to, co działo się w gabinecie, do codzienności. Sesja z rodzicem z protokołu pomaga wyjaśnić, czemu służą zabawy i jak reagować w domu na trudne emocje dziecka. Wersja grupowa nadaje się do pracy w szkole.
Zabawy terapeutyczne dla dzieci z zaburzeniami emocji nie usuwają trudnych emocji i nie mają tego robić. Celem jest to, żeby dziecko mniej się ich bało i miało więcej sposobów radzenia sobie. Nie zmuszaj dziecka do udziału, gdy odmawia; czasem lepiej zmienić misję albo po prostu się bawić. Jeśli dopiero zaczynasz pracę z dziećmi, korzystaj z misji pod superwizją.
Kryteria kierowania dalej są w protokole. Skieruj do psychiatry dziecięcego przy nasilonym lęku, objawach depresji, samouszkodzeniach albo myślach samobójczych, a przy podejrzeniu krzywdzenia dziecka bezpieczeństwo ma pierwszeństwo przed zabawą. W bezpośrednim zagrożeniu 112; dziecko może zadzwonić pod 116 111 albo 800 12 12 12.
Masz pacjenta z…?
Protokół, szkolenia i artykuł w jednym pakiecie
Protokół daje gotowy scenariusz sesji. Jeśli chcesz pogłębić temat, zacznij od dwóch szkoleń z biblioteki CWP i artykułu, który dobraliśmy do tego materiału.
Pełna wersja
69 zł
- 128 stron PDF do druku
- 10 misji rozpisanych krok po kroku, wersja grupowa i materiały do druku dla dziecka i rodzica
- bez konta i subskrypcji: link na e-mail działa 30 dni, plik zostaje u Ciebie
Fragment pokazuje układ materiału. Pełna wersja to cały plik, gotowy do druku.
Masz opłacony plan Specjalista? Po zalogowaniu cena pakietu to 62,10 zł. Zaloguj sięNie masz planu Specjalista? Zobacz plan Specjalista
Inne protokoły
Może Ci się też przydać

Protokół CWP: Praca z dzieckiem w gabinecie: od konsultacji z rodzicem do zakończenia

Protokół CWP: Budowanie poczucia bezpieczeństwa

Współpraca z rodzicami w terapii dziecka i nastolatka: kwestionariusze, kontrakt i karty pracy (PDF)
Pytania
Najczęściej zadawane pytania
Dobrze sprawdzają się zabawy, które pokazują lęk jako coś, co można zrozumieć i oswajać krok po kroku. Przykładem jest metafora alarmu, który dzwoni za często: dziecko buduje z klocków wieżę z alarmem, sprawdza na kartach, czy sytuacja to prawdziwe niebezpieczeństwo czy fałszywy alarm, ćwiczy spokojny oddech i układa drabinę odwagi z małych kroków. Ważne, żeby kroki były dobrowolne, a rodzic w domu wspierał próby zamiast wyręczać dziecko w tym, czego się boi.
Najłatwiej zacząć od postaci, a nie od dziecka. Historia bohatera, który przeżywa podobne trudności, pozwala mówić o emocjach z bezpiecznego dystansu. Potem warto przejść przez trzy kroki: pytania o bohatera, pytania o to, co działo się w zabawie, i dopiero na końcu lekkie pytanie „a jak jest u Ciebie?”, z prawem do odmowy. Pomaga wspólny język, na przykład pogoda w środku: słońce, deszcz, burza, mgła albo tęcza, gdy dziecko czuje dwie rzeczy naraz.
Dziecko potrzebuje nauczyć się rozpoznawać złość, zanim wybuchnie. W zabawie może ulepić wulkan z plasteliny, zaznaczyć na termometrze kolejne etapy narastania złości, odkryć swoje sygnały w ciele, takie jak zaciśnięte pięści czy gorąca twarz, i ułożyć plan schładzania z kilku sposobów wypróbowanych w gabinecie. Równie ważna jest praca z rodzicem: zauważanie wczesnych sygnałów, mówienie mało w czasie wybuchu i rozmowa dopiero po ostygnięciu emocji. Przy agresji zagrażającej bezpieczeństwu potrzebna jest konsultacja psychiatryczna.
Praca przez historię, postać i zabawę dobrze sprawdza się u dzieci w wieku wczesnoszkolnym i szkolnym, mniej więcej od 6 do 11 lat. Z młodszymi dziećmi, w wieku 6-8 lat, potrzeba więcej ruchu, krótszych etapów, pytań z wyborem i pacynki, przez którą łatwiej rozmawiać. Starsze dzieci, w wieku 9-11 lat, lepiej reagują na plany, eksperymenty i rolę eksperta, który testuje zabawy dla młodszych. Dziecko, które uważa zabawę za dziecinną, może dostać wersję z kodami, mapami albo światem dopasowanym do swojej pasji.
Dziecko potrzebuje prostych, prawdziwych informacji o tym, co się zmieni, a co zostanie stałe, i powtarzanego wiele razy zapewnienia, że rozstanie rodziców nie jest jego winą. W zabawie pomaga metafora nowego lądu: dziecko rysuje starą wyspę, pakuje do plecaka to, co zabiera ze sobą, także niewidzialne rzeczy, jak miłość obojga rodziców, i odkrywa nowe miejsce po kawałku. Rodzice nie powinni wypytywać dziecka o drugiego rodzica ani przekazywać przez nie wiadomości.
Niechęć do zabawy jest informacją, a nie oporem do przełamania. Może wynikać z lęku przed nowym dorosłym, wstydu, zmęczenia, poczucia, że zabawa jest dziecinna, albo z tego, że temat jest zbyt bliski. Pomaga zwolnienie tempa, zabawa prowadzona przez terapeutę, któremu dziecko może się przyglądać, rola eksperta dla starszych dzieci i powrót do bezpieczniejszego tematu. Jeśli dziecko przez kilka spotkań odmawia każdej formy zabawy, warto przenieść treść do rozmowy, rysunku przy stole albo gier z zasadami.
Tak. W grupie 4-8 dzieci, na przykład w świetlicy, na zajęciach w szkole albo na Treningu Umiejętności Społecznych, wiele zabaw działa bardzo dobrze, a dzieci widzą, że inni mają podobne trudności. Potrzebne są wspólne zasady grupy, rotacyjne role, krótkie etapy i ostrożność przy tematach osobistych, takich jak strata czy sytuacja w rodzinie, które lepiej omawiać indywidualnie. Pytania o życie dziecka zadaje się całej grupie, nigdy wywołując konkretną osobę.
Gdy trudności są bardzo nasilone i obejmują wiele obszarów życia, gdy podejrzewa się ADHD, spektrum autyzmu lub specyficzne trudności w uczeniu się, gdy lęk uniemożliwia chodzenie do szkoły, pojawiają się natręctwa, dziecko nie mówi poza domem albo ma objawy po traumatycznym zdarzeniu. Pilnej pomocy wymagają myśli samobójcze, samookaleczenia i podejrzenie krzywdzenia dziecka. Przy bezpośrednim zagrożeniu dzwoni się pod 112, a dziecko i rodzice mogą korzystać z numerów 116 111 oraz 800 12 12 12.