Przejdź do treści
CENTRUM WIEDZY PSYCHOLOGICZNEJ

Stabilizacja przed przetwarzaniem — praca z dysregulacją i dysocjacją

Poprowadzisz fazę pierwszą tak, żeby pacjent wyszedł z niej z realnymi umiejętnościami, a nie z listą technik.

Godziny dydaktyczne
12 godz.
Poziom
Zaawansowany
Program
82 lekcje
Stabilizacja przed przetwarzaniem — praca z dysregulacją i dysocjacją

Faza stabilizacji jest najczęściej lekceważona i najczęściej źle prowadzona. W jednej wersji trwa dwie sesje i kończy się przekazaniem ćwiczenia oddechowego; w drugiej trwa dwa lata i nigdy nie prowadzi do przetwarzania. Obie są kosztowne dla pacjenta.

Szkolenie porządkuje pracę fazy pierwszej wokół jednego pojęcia porządkującego: okna tolerancji. Uczymy rozpoznawać, w którym stanie pacjent aktualnie jest — w hiperpobudzeniu, w oknie, czy w hipopobudzeniu — bo każdy z tych stanów wymaga innej interwencji, a stosowanie techniki relaksacyjnej wobec osoby w stanie odrętwienia pogłębia problem.

Zawartość praktyczna: mapa sygnałów wczesnych opracowywana razem z pacjentem, zestaw technik uziemiających o różnej sile, praca z dysocjacją w gabinecie (w tym co robić, gdy pacjent „odpływa" w trakcie sesji), praca ze snem, praca z wyzwalaczami bez ekspozycji, oraz budowanie zasobów, które nie są ucieczką. Osobno omawiamy pracę z ciałem w granicach kompetencji psychologa i sytuacje wymagające konsultacji lekarskiej.

Materiał uwzględnia specyfikę pracy z osobami z objawami dysocjacyjnymi: konieczność orientacji, sygnalizowania, krótkich sekwencji i jawnych zasad przerwania ćwiczenia. Zawiera również kryteria zakończenia fazy pierwszej — bo brak takich kryteriów jest główną przyczyną tego, że terapia nigdy z niej nie wychodzi.

Podstawą jest fazowy model pracy z traumą oraz literatura dotycząca regulacji pobudzenia i objawów dysocjacyjnych. Szkolenie zakłada doświadczenie w prowadzeniu procesów terapeutycznych i pracę w superwizji.

Szkolenie o pracy z traumą w fazie stabilizacji — praca z dysregulacją i dysocjacją, dla psychoterapeutów. Szkolenie dostępne online, z certyfikatem do dokumentacji rozwoju zawodowego.

Czego się nauczysz

  • Rozpoznasz, w którym stanie pobudzenia pacjent jest w danym momencie sesji
  • Dobierzesz technikę do stanu — inną przy hiperpobudzeniu, inną przy odrętwieniu
  • Opracujesz z pacjentem mapę sygnałów wczesnych i plan reagowania na nie
  • Poprowadzisz sesję, w której pacjent zaczyna dysocjować, bez jej przerywania w panice
  • Zbudujesz z pacjentem zasoby, które nie są kolejną formą unikania
  • Ocenisz gotowość do przetwarzania według jawnych kryteriów i uzasadnisz decyzję
  • Wypełnisz z pacjentem gotowe arkusze fazy pierwszej: okno tolerancji, mapę sygnałów, ustalenia na wypadek dysocjacji i przegląd kryteriów gotowości
  • Przygotujesz notatkę przekazania pacjenta do specjalisty pracującego metodą przetwarzania, w zakresie zgody pacjenta

Dla kogo jest to szkolenie

  • Psychoterapeuci pracujący z osobami po doświadczeniach urazowych
  • Terapeuci przygotowujący pacjentów do pracy metodami ukierunkowanymi na traumę
  • Psycholodzy ośrodków interwencji kryzysowej i placówek dla osób doświadczających przemocy
  • Terapeuci pracujący z pacjentami z objawami dysocjacyjnymi

Czego to szkolenie nie daje

Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.

  • Nie uprawnia do prowadzenia przetwarzania traumy żadną z metod ukierunkowanych na traumę
  • Nie jest szkoleniem z pracy z ciałem ani z żadnej metody somatycznej
  • Nie zastępuje superwizji, która przy tej grupie pacjentów jest warunkiem bezpieczeństwa
  • Nie obejmuje diagnostyki różnicowej zaburzeń dysocjacyjnych

Program szkolenia

82 lekcje w 21 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.

Moduł 1

Okno tolerancji

Moduł 2

Dysocjacja i sen

  • Gdy pacjent „odpływa” na sesji — procedura2 min
  • Sen i koszmary — pierwsza rzecz do naprawienia2 min
  • Praca z wyzwalaczami bez wchodzenia w przetwarzanie2 min
  • Sprawdź się: dysocjacja na sesji, sen i wyzwalacze14 min
Moduł 3

Zasoby i decyzja o przejściu dalej

  • Budowanie zasobów, które nie są kolejną formą unikania2 min
  • Kryteria gotowości do przetwarzania — jawna lista2 min
  • Przekazanie pacjenta do pracy metodą ukierunkowaną na traumę2 min
  • Sprawdź się: zasoby, kryteria gotowości i przekazanie pacjenta13 min
Moduł 4

Psychoedukacja pacjenta o reakcji na traumę — jak tłumaczyć fizjologię przystępnym językiem

  • Dlaczego psychoedukacja sama w sobie jest interwencją stabilizującą, nie tylko wstępem do niej2 min
  • Jak tłumaczyć układ nerwowy i reakcję walki-ucieczki-zamrożenia bez żargonu, z metaforami zrozumiałymi dla pacjenta2 min
  • Psychoedukacja o dysocjacji — jak nazwać zjawisko, które pacjent często uważał za oznakę „szaleństwa”12 min
  • Sprawdź się: psychoedukacja o reakcji na traumę i dysocjacji14 min
Moduł 5

Umiejętności regulacji emocji w fazie stabilizacji — poza uziemieniem

  • Dlaczego samo uziemienie nie wystarcza — budowanie szerszego repertuaru regulacji2 min
  • Techniki regulacji fizjologicznej — oddech, napięcie mięśniowe, stymulacja bilateralna jako narzędzie uspokajające (nie jako element przetwarzania)2 min
  • Budowanie osobistego „planu regulacji” z pacjentem — od rozpoznania sygnału do wyboru techniki2 min
  • Sprawdź się: repertuar regulacji i osobisty plan regulacji14 min
Moduł 6

Model dysocjacji strukturalnej (van der Hart, Nijenhuis, Steele) — ANP i EP

  • Podstawy modelu — pozorna osobowość normalna (ANP) i części emocjonalne (EP)2 min
  • Dysocjacja strukturalna pierwotna, wtórna i trzeciorzędna — jak rozpoznać, z którą mamy do czynienia2 min
  • Zastosowanie modelu w planowaniu fazy stabilizacji — praca nad kontaktem między ANP a EP zamiast integracji przedwczesnej12 min
  • Sprawdź się: model dysocjacji strukturalnej w planowaniu stabilizacji13 min
Moduł 7

STAIR i ustrukturyzowane protokoły fazy pierwszej

  • Czym jest STAIR (Skills Training in Affective and Interpersonal Regulation) — struktura i dwa główne komponenty2 min
  • Trening regulacji afektu w STAIR — czym różni się od podejścia opartego na oknie tolerancji12 min
  • Trening efektywności interpersonalnej w STAIR — praca nad wzorcami relacyjnymi wynikającymi z traumy przywiązaniowej12 min
  • Sprawdź się: STAIR i ustrukturyzowane protokoły fazy pierwszej13 min
Moduł 8

Tempo pracy — najczęstsze błędy terapeuty w fazie stabilizacji

  • Utknięcie w stabilizacji — kiedy przedłużanie fazy pierwszej staje się unikaniem po stronie terapeuty2 min
  • Przedwczesne przejście do przetwarzania — sygnały ostrzegawcze i ryzyko retraumatyzacji2 min
  • Jak kalibrować tempo wspólnie z pacjentem, nie tylko na podstawie własnej oceny terapeuty2 min
  • Sprawdź się: tempo pracy i najczęstsze błędy terapeuty13 min
Moduł 9

Samouszkodzenia jako strategia regulacji w fazie stabilizacji

  • Funkcja regulacyjna samouszkodzeń — przerwanie dysocjacji, powrót do ciała, rozładowanie napięcia2 min
  • Analiza funkcjonalna zachowania — co poprzedza samouszkodzenie i co po nim następuje2 min
  • Budowanie alternatywnych strategii zaspokajających tę samą funkcję, bez szkody dla ciała12 min
  • Sprawdź się: samouszkodzenia jako strategia regulacji13 min
Moduł 10

Substancje i uzależnienia jako unikanie w fazie stabilizacji

  • Hipoteza samoleczenia — jak substancja adresuje konkretny stan fizjologiczny2 min
  • Ocena, czy aktywne używanie wymaga równoległego leczenia uzależnieniowego2 min
  • Budowanie alternatywnych strategii regulacyjnych jako element redukcji szkód2 min
  • Sprawdź się: substancje i uzależnienia jako unikanie13 min
Moduł 11

Trauma rozwojowa i przywiązaniowa — stabilizacja w kontekście złożonej traumy z dzieciństwa

  • Czym różni się trauma rozwojowa/przywiązaniowa od pojedynczego zdarzenia traumatycznego2 min
  • Dlaczego stabilizacja dotyczy podstawowego poczucia bezpieczeństwa w relacji2 min
  • Rola relacji terapeutycznej jako pierwszego bezpiecznego doświadczenia przywiązaniowego2 min
  • Sprawdź się: stabilizacja przy traumie rozwojowej i przywiązaniowej13 min
Moduł 12

Praca grupowa — psychoedukacyjne grupy stabilizacyjne

  • Format i cele grupy psychoedukacyjnej o traumie i stabilizacji12 min
  • Normalizacja i wymiana strategii jako mechanizm terapeutyczny grupy12 min
  • Granice głębokości ujawnianych treści w formacie grupowym na etapie stabilizacji2 min
  • Sprawdź się: psychoedukacyjne grupy stabilizacyjne13 min
Moduł 13

Przeciwprzeniesienie i wtórna trauma terapeuty pracującego z silnie zdysocjowanymi pacjentami

  • Wtórny stres traumatyczny i zmęczenie współczuciem — jak rozpoznać u siebie wczesne sygnały2 min
  • Specyfika przeciwprzeniesienia wobec różnych części pacjenta (ANP i EP) — pułapka nierównego zaangażowania2 min
  • Rola regularnej superwizji i własnych praktyk regulacyjnych terapeuty jako elementu bezpiecznej praktyki2 min
  • Sprawdź się: przeciwprzeniesienie i wtórna trauma terapeuty13 min
Moduł 14

Kontekst kulturowy i religijny w pracy stabilizacyjnej

  • Dlaczego techniki uziemiające i pracy z ciałem nie są kulturowo neutralne2 min
  • Normy dotyczące dotyku terapeutycznego i ekspresji emocjonalnej w różnych tradycjach kulturowych i religijnych2 min
  • Jak adaptować repertuar technik stabilizacyjnych do wartości i przekonań konkretnego pacjenta2 min
  • Sprawdź się: kontekst kulturowy i religijny w pracy stabilizacyjnej13 min
Moduł 15

Stabilizacja prowadzona zdalnie

  • Adaptacja technik uziemiających do formatu wideorozmowy — czego terapeuta nie może zrobić zdalnie2 min
  • Bezpieczeństwo pacjenta przy silnej dysocjacji w sesji zdalnej — plan awaryjny i granice odpowiedzialności terapeuty2 min
  • Przygotowanie środowiska pacjenta do sesji stabilizacyjnej online — co ustalić przed rozpoczęciem pracy2 min
  • Sprawdź się: stabilizacja prowadzona zdalnie13 min
Moduł 16

Dokumentacja i pisemna konceptualizacja fazy stabilizacji

  • Jakie wskaźniki postępu dokumentować, żeby decyzja o gotowości do przetwarzania była uzasadniona, nie intuicyjna2 min
  • Struktura pisemnej konceptualizacji fazy stabilizacji — od objawu do planu interwencji2 min
  • Aktualizacja dokumentacji w toku pracy — jak śledzić zmianę szerokości okna tolerancji w czasie2 min
  • Sprawdź się: dokumentacja i pisemna konceptualizacja fazy stabilizacji13 min
Moduł 17

Praca stabilizacyjna z dziećmi i młodzieżą

  • Adaptacja technik regulacyjnych do wieku — zabawa, rysunek i ciało zamiast instrukcji werbalnej2 min
  • Rodzic jako współregulator (co-regulation) — dlaczego stabilizacja dziecka rzadko odbywa się bez zaangażowania opiekuna2 min
  • Specyfika psychoedukacji o traumie i dysocjacji kierowanej do rodzica, nie do samego dziecka12 min
  • Sprawdź się: praca stabilizacyjna z dziećmi i młodzieżą13 min
Moduł 18

Konsultacja zespołowa i koordynacja opieki w pracy z trudnymi przypadkami dysocjacyjnymi

  • Kiedy warto sięgnąć po konsultację zespołową w fazie stabilizacji — sygnały, że przypadek przekracza możliwości pracy w pojedynkę2 min
  • Koordynacja z psychiatrą i innymi członkami zespołu — co przekazywać, a czego nie, przy jednoczesnej opiece2 min
  • Wspólne ustalanie kryteriów gotowości do przetwarzania w zespole, nie tylko przez prowadzącego terapeutę2 min
  • Sprawdź się: konsultacja zespołowa i koordynacja opieki13 min
Moduł 19

Depersonalizacja i derealizacja jako główny obraz kliniczny — specyficzna praca

  • Zaburzenie depersonalizacji-derealizacji w ICD-11 — obraz kliniczny i zachowane testowanie rzeczywistości2 min
  • Różnicowanie: objaw w przebiegu PTSD a samodzielne, dominujące rozpoznanie2 min
  • Techniki stabilizacyjne ukierunkowane bezpośrednio na depersonalizację i derealizację — czym różnią się od ogólnego uziemienia12 min
  • Sprawdź się: depersonalizacja i derealizacja jako główny obraz kliniczny13 min
Moduł 20

Dysocjacyjna amnezja i praca z lukami pamięciowymi

  • Czym jest dysocjacyjna amnezja i jak odróżnić ją od zwykłego zapominania2 min
  • Dlaczego faza stabilizacji NIE obejmuje aktywnego odzyskiwania wspomnień i jakie ryzyko niesie przedwczesna próba12 min
  • Budowanie poczucia bezpieczeństwa i orientacji mimo istniejących luk w historii życia pacjenta12 min
  • Sprawdź się: dysocjacyjna amnezja i praca z lukami pamięciowymi13 min
Moduł 21

Warsztat fazy pierwszej: arkusze i przypadek od kontraktu do przekazania

  • Arkusze do pracy z pacjentem w fazie pierwszej: gotowe wzory do skopiowania15 min
  • Przypadek prowadzony przez całą fazę pierwszą: od kontraktu do przekazania16 min

Najczęściej zadawane pytania

Faza stabilizacji to pierwszy etap terapii osób po doświadczeniach traumatycznych, którego celem jest zwiększenie bezpieczeństwa i zdolności do regulacji emocji, zanim zacznie się przetwarzać wspomnienia traumatyczne. Obejmuje psychoedukację, naukę rozpoznawania stanów pobudzenia, techniki uziemiające, pracę ze snem i koszmarami, radzenie sobie z wyzwalaczami oraz budowanie zasobów. Jej długość zależy od potrzeb pacjenta. Nie powinna trwać tylko dwóch sesji ani przeciągać się latami bez jasnych kryteriów przejścia dalej.

Okno tolerancji to zakres pobudzenia, w którym człowiek może odczuwać emocje, myśleć i działać, nie tracąc kontroli. Powyżej okna pojawia się hiperpobudzenie: lęk, panika, złość, nadmierna czujność. Poniżej okna jest hipopobudzenie: odrętwienie, odcięcie, pustka, dysocjacja. U osób po traumie okno bywa bardzo wąskie, a przejścia gwałtowne. W terapii uczy się rozpoznawać, w którym stanie pacjent jest w danym momencie, i dobierać interwencję do stanu, a z czasem stopniowo poszerzać okno.

Gdy pacjent dysocjuje na sesji, najpierw trzeba przerwać pracę nad trudnym materiałem i pomóc mu wrócić do „tu i teraz”. Pomaga spokojny, wyraźny głos terapeuty, zwracanie się po imieniu, orientacja w czasie i miejscu, nazwanie kilku przedmiotów w pokoju, odczucie stóp na podłodze, zmiana pozycji, chłodna woda czy wyrazisty zapach. Po powrocie warto omówić, co poprzedziło odcięcie, i dodać te sygnały do mapy wczesnych ostrzeżeń. Wspólnie ustalona procedura zwiększa poczucie kontroli pacjenta.

Techniki uziemiające pomagają wrócić do teraźniejszości przy nadmiernym pobudzeniu lub odcięciu. Mogą angażować zmysły, jak opisywanie tego, co się widzi i słyszy, trzymanie zimnego przedmiotu czy wąchanie intensywnego zapachu, ciało, jak dociśnięcie stóp do podłogi czy napięcie mięśni, oraz uwagę, jak liczenie wstecz czy nazywanie kategorii. Techniki różnią się siłą i warto dobierać je do stanu pacjenta. Najlepiej ćwiczyć je w spokojnych chwilach, by były dostępne w kryzysie.

Gotowość do przetwarzania traumy ocenia się na podstawie jawnych kryteriów, a nie intuicji. Pacjent powinien umieć rozpoznawać sygnały narastającego pobudzenia, samodzielnie korzystać z technik regulacyjnych, wracać do okna tolerancji po aktywacji, mieć względnie stabilną sytuację życiową i brak bieżącego zagrożenia. Ważne jest też ograniczenie nasilonych samouszkodzeń, używania substancji i ryzyka samobójczego. Kryteria warto omówić z pacjentem i udokumentować, a decyzję podejmować razem z nim.

Koszmary i zaburzenia snu warto adresować wcześnie, bo zmęczenie osłabia regulację emocji i utrudnia całą terapię. Pomaga psychoedukacja o związku snu z traumą, zasady higieny snu dostosowane do pacjenta, rytuał wyciszenia przed snem, plan na przebudzenie po koszmarze, w tym techniki uziemiające, oraz poczucie bezpieczeństwa w sypialni. Przy nawracających koszmarach stosuje się techniki przepisywania ich treści w wyobraźni. Uporczywa bezsenność może wymagać konsultacji lekarskiej.

Tak, faza stabilizacji może trwać zbyt długo, gdy staje się formą unikania po stronie pacjenta lub terapeuty. Sygnałem jest brak jasnych celów, powtarzanie tych samych technik bez sprawdzania postępu oraz odkładanie przetwarzania mimo spełnionych kryteriów gotowości. Czasem wynika to z lęku terapeuty przed pogorszeniem stanu pacjenta. Równie szkodliwe jest przedwczesne przejście do przetwarzania. Pomaga jawna lista kryteriów gotowości, regularna ocena postępu i superwizja.

Stabilizacji w terapii traumy warto uczyć się tak, by pacjent kończył tę fazę z realnymi umiejętnościami, a nie z listą technik. Szkolenie CWP „Stabilizacja przed przetwarzaniem” porządkuje pracę wokół okna tolerancji: omawia trzy stany pobudzenia i dobór interwencji, mapę sygnałów wczesnych, techniki uziemiające o różnej sile, procedurę przy dysocjacji na sesji, pracę ze snem i koszmarami, budowanie zasobów oraz jawne kryteria gotowości do przetwarzania i przekazanie pacjenta dalej.

Nie. W fazowym modelu pracy z traumą aktywne odzyskiwanie wspomnień nie należy do fazy stabilizacji. Przedwczesna próba grozi destabilizacją pacjenta, a techniki sugestywne, takie jak hipnoza czy naprowadzające pytania, mogą prowadzić do powstania wspomnień niezgodnych z tym, co się wydarzyło. W fazie pierwszej pomaga się pacjentowi stabilnie funkcjonować mimo luki: orientacja tu i teraz, normalizacja luki jako reakcji obronnej i krótkie zdanie, którym może opisać lukę innym bez tłumaczenia się. Prośbę pacjenta warto omówić wprost i wyjaśnić powody, a nie zbyć odmową.

Notatkę przygotowuje się za pisemną zgodą pacjenta i w zakresie tej zgody. Zawiera powód przekazania, krótki obraz kliniczny na początku i obecnie, przebieg fazy stabilizacji, techniki, które u tego pacjenta działają i te, które szkodziły, sygnały wczesne i ustalenia na wypadek dysocjacji, aktualną ocenę ryzyka z planem bezpieczeństwa oraz informację, czy dotychczasowy terapeuta kontynuuje kontakt i kto odpowiada za kryzysy. Nie przesyła się szczegółów treści traumy ani kopii notatek z sesji. Szkolenie zawiera gotowy wzór takiej notatki.

Pytania o dostęp i certyfikat

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

Nie. Certyfikaty są dostępne wyłącznie w płatnym planie (Student, Rodzic, Specjalista albo plan dla placówek). Nie obejmuje ich bezpłatny okres próbny ani darmowe konto. W okresie próbnym możesz uczyć się i kończyć szkolenia, postęp się zapisuje, a certyfikat z każdego ukończonego szkolenia pobierzesz od razu po pierwszej płatności, ze strony szkolenia w strefie kursanta.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

Tak. Dział Pedagog i psycholog szkolny zbiera szkolenia do pracy w szkole i przedszkolu: uczeń z ADHD i w spektrum autyzmu, agresja i trudne zachowania, uczeń w kryzysie, WOPFU i IPET, trudna rozmowa z rodzicem, ochrona małoletnich, program wychowawczo-profilaktyczny. Znajdziesz go na stronie głównej, w menu jako Pedagog szkolny i pod adresem cwp.edu.pl/kategorie/pedagog-i-psycholog-szkolny. Szkolenia są w planie Specjalista. Na blogu jest osobna zakładka Pedagog szkolny z tekstami do pracy z uczniem i klasą.

Powiązane szkolenia

Interwencja kryzysowa dla psychologów: pierwszy kontakt, ocena bezpieczeństwa i plan pomocy krok po krokuNowość

Trauma, PTSD i interwencja kryzysowa

Interwencja kryzysowa dla psychologów: pierwszy kontakt, ocena bezpieczeństwa i plan pomocy krok po kroku

Kurs dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i interwentów: pierwszy kontakt i stabilizacja, ocena bezpieczeństwa i ryzyka samobójczego, plan bezpieczeństwa i plan pomocy, praca przez telefon i online, nagła śmierć i postwencja, przemoc domowa i seksualna, zdarzenia masowe, kryzys dziecka i kryzys w szkole, polskie prawo i dbanie o siebie.

18 godz. dydakt.Średniozaawansowany
W abonamencie
Praca ze wstydem po traumie – metody terapeutyczneNowość

Trauma, PTSD i interwencja kryzysowa

Praca ze wstydem po traumie – metody terapeutyczne

Rozpoznawanie wstydu traumatycznego w gabinecie i metody terapeutyczne: terapia skoncentrowana na współczuciu, praca z częściami, self-compassion

27 godz. dydakt.Średniozaawansowany
W abonamencie

Przeczytaj także