Kompleksowy kurs dla rodzica: dlaczego ekran działa na mózg z ADHD tak silnie, jak budować granice, które się utrzymają, jak negocjować bez codziennej wojny, jak reagować na złamanie zasad i jak przejść przez najtrudniejszy moment — odebranie telefonu — bez awantury za każdym razem.
Ten kurs jest dla rodzica, który zna ten moment: mówisz „koniec, wyłączamy”, a w odpowiedzi dostajesz krzyk, płacz albo trzaśnięcie drzwiami, mimo że przecież tylko przypominasz o zasadzie, którą sami ustaliliście. Dla rodzica, który próbował już sztywnych limitów, licznika minut, groźby zabrania telefonu na tydzień, i za każdym razem kończyło się tym samym, coraz głośniejszą kłótnią i poczuciem, że nic nie działa dłużej niż kilka dni.
Agnieszka poprosiła, żeby ten temat przeprowadzić od podstaw i bez uproszczeń, dlatego kurs obejmuje sześć modułów, które prowadzą cię od zrozumienia mechanizmu, dlaczego ekran jest dla mózgu z ADHD wyjątkowo silną nagrodą, przez to, jak ten temat wygląda inaczej u małego dziecka, dziecka w wieku szkolnym i nastolatka oraz o różnych porach dnia, nie tylko wieczorem, aż po cztery praktyczne filary codziennego życia z tym tematem: granice, które się utrzymują, negocjacje bez wojny, konsekwencje bez eskalacji do kary-za-karę, i wreszcie sam moment odebrania telefonu, czyli tę chwilę, która najczęściej kończy się awanturą.
To nie jest kurs o tym, że ekran jest zły i trzeba go ograniczać za wszelką cenę. To kurs o zrozumieniu, dlaczego mózg dziecka z ADHD reaguje na ekran inaczej niż mózg jego rówieśników, silniejsza dopaminowa nagroda, trudność z hamowaniem reakcji, hiperfokus, z którego trudno się wyrwać, i o konkretnych, sprawdzonych narzędziach, które adresują właśnie ten mechanizm, zamiast walczyć z dzieckiem o dyscyplinę, której wieczorem czy po szkole po prostu mu brakuje.
Ton kursu jest empatyczny, bezpośredni i mocno praktyczny. Każda z dwudziestu trzech lekcji zaczyna się od konkretnej sceny z życia rodziny, tłumaczy mechanizm stojący za nią prostym językiem, i kończy się jasnym „co dalej”, które prowadzi cię przez całą logiczną ścieżkę kursu, od zrozumienia, przez budowanie systemu zasad, po najtrudniejszy moment i powrót do spokoju po nim.
Ekran jest dla mózgu dziecka z ADHD wyjątkowo silną nagrodą, bo daje szybkie, zmienne i przewidywalne bodźce bez wysiłku. Gry i filmiki dostarczają dokładnie tego, czego układ nagrody w ADHD szuka najbardziej: natychmiastowej stymulacji. Na tle ekranu zwykłe czynności, takie jak lekcje, kolacja czy mycie zębów, wydają się nudne i trudne do rozpoczęcia. Dlatego oderwanie się od gry jest dla dziecka z ADHD naprawdę trudniejsze niż dla rówieśników, a nie jest tylko kwestią chęci.
Nie ma jednej liczby odpowiedniej dla każdego dziecka z ADHD, ważniejsze jest to, kiedy i jak dziecko korzysta z ekranu. Warto zadbać, żeby ekran nie wypierał snu, ruchu, nauki i kontaktu z ludźmi. Przy ADHD szczególnie ważne są pory dnia: ekran rano utrudnia wyjście z domu, a wieczorem zasypianie. Lepiej sprawdzają się jasne bloki czasu ekranowego ustalone z góry niż ciągłe negocjacje. Zasady warto dopasować do wieku dziecka i rytmu całej rodziny.
Zasady działają najlepiej, gdy jest ich niewiele, są konkretne, zapisane i ustalone razem z dzieckiem. Zamiast długiej listy zakazów określcie, kiedy ekran jest dostępny, gdzie leży telefon w nocy i co dzieje się przed grą, na przykład najpierw lekcje. Dziecku z ADHD pomagają wizualne przypomnienia, minutniki i stałe pory. Sztywne zasady często wybuchają, dlatego warto zostawić przestrzeń na wyjątki, ustalane wcześniej, a nie w emocjach.
Wyłączenie gry to dla dziecka z ADHD nagłe odcięcie silnej nagrody i trudne przejście do czegoś mniej atrakcyjnego, co łatwo wywołuje wybuch. Dziecko ma trudność z hamowaniem reakcji i elastycznym przełączaniem się między zadaniami. Pomaga zapowiadanie końca z wyprzedzeniem, na przykład na dziesięć i pięć minut, minutnik widoczny dla dziecka oraz kończenie w naturalnym momencie gry. Warto też zaplanować, co będzie po ekranie, żeby przejście było łagodniejsze.
Zabieranie telefonu jako kary za wszystko zwykle nie działa przy ADHD, a często nasila konflikty. Dziecko skupia się wtedy na złości i poczuciu niesprawiedliwości, a nie na zmianie zachowania. Lepiej sprawdzają się konsekwencje naturalne, związane z samym ekranem, na przykład gdy dziecko nie oddało telefonu o umówionej porze, następnego dnia ma krótszy czas. Ważne, żeby konsekwencja była przewidywalna, ustalona wcześniej i stosowana spokojnie.
Dzieci z ADHD mogą być bardziej podatne na problemowe korzystanie z gier i internetu, bo silniej reagują na szybkie nagrody. Nie oznacza to, że każde dziecko z ADHD się uzależni. Niepokój powinny budzić sytuacje, gdy ekran wypiera sen, naukę, relacje i inne zainteresowania, a próby ograniczenia kończą się bardzo silnymi reakcjami. Wtedy warto porozmawiać z psychologiem lub psychiatrą dziecięcym, który zna historię dziecka.
Rozmowa o ekranie idzie łatwiej, gdy odbywa się w spokojnym momencie, a nie w chwili wyłączania gry. Zacznij od zainteresowania tym, w co dziecko gra lub co ogląda, bo to buduje zaufanie. Wyjaśnij, z czego wynikają zasady, i zapytaj, co według niego byłoby uczciwe. Dawaj wybór w ramach granic, na przykład czy woli grać przed kolacją, czy po niej. Warto też pamiętać o własnym przykładzie, bo dzieci uważnie obserwują, jak rodzice korzystają z telefonu.
Ekranom poświęcone jest szkolenie CWP „ADHD i ekran”, część serii o ADHD dla rodziców. Kurs wyjaśnia, dlaczego ekran tak silnie działa na mózg z ADHD, jak budować system zasad, który się utrzyma, jak negocjować bez codziennej wojny i jak stosować konsekwencje. Omawia też różne potrzeby w zależności od wieku i pory dnia oraz najbardziej wybuchowy moment, czyli odebranie telefonu. Pomaga zmniejszyć konflikty bez zakazu wszystkiego.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
23 lekcje w 6 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna — pliki otwierają się przy lekcji, w planie Specjalista.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.
Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Praktyczny przewodnik dla rodzica: czym różnią się spektrum autyzmu i ADHD u dziecka, dlaczego z zewnątrz bywają do siebie podobne, jak wyglądają w różnym wieku i co realnie zrobić, gdy podejrzewasz jeden z tych profili.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Wizyta domowa, ocena ryzyka w terenie i współpraca z MOPS, kuratorem i szkołą — od pierwszego kontaktu po zamknięcie sprawy.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Przewodnik dla rodziców dziewcząt w okresie dojrzewania: co w zmianach nastolatki jest zupełnie normalne, jak rozumieć jej ciało, mózg, emocje i bunt, kiedy trudność jest tylko fazą, a kiedy staje się sygnałem, który warto skonsultować ze specjalistą — i jak rozmawiać, stawiać granice oraz odbudowywać bliskość.
Rodzice w rozstaniu często przychodzą po sojusznika, a nie po pomoc dla dziecka. Pokazujemy, jak prowadzić konsultację skoncentrowaną na dziecku i jak chronić neutralność swojej roli.
7 min czytaniaWychowawczyni dzwoni, że w szatni znaleziono "coś", rodzic pyta wprost, czy to jeszcze faza, czy już uzależnienie — a Ty masz jeden wywiad, żeby to ocenić. Jak rozpoznać, kiedy eksperymentowanie nastolatka przechodzi w problem kliniczny, i jak prowadzić dalej diagnozę i terapię.
6 min czytaniaMówisz „koniec, wyłączamy”, dokładnie jak umówiliście się wcześniej, a w odpowiedzi krzyk i trzaśnięcie drzwiami. Dlaczego ekran jest dla mózgu z ADHD wyjątkowo silną nagrodą i jak budować zasady, negocjacje i konsekwencje, które się realnie utrzymają.
W abonamencie
7 dni za darmo
