Jak powiedzieć dziecku o raku mamy lub taty – rozmowa, codzienność i emocje dziecka w czasie choroby

Zwykle lepiej powiedzieć. Dzieci szybko wyczuwają napięcie w domu, a gdy nikt im nic nie wyjaśnia, same wymyślają wytłumaczenia, często gorsze od prawdy, na przykład że to ich wina. Prawda podana spokojnie i na miarę wieku daje dziecku oparcie i zaufanie do rodziców. Nie musisz mówić wszystkiego naraz ani podawać szczegółów medycznych. Wystarczy nazwać chorobę, opisać zmiany w codzienności i odpowiadać na pytania.

Nie unikaj pytania i nie obiecuj, że na pewno nic się nie stanie. Powiedz to, co wiesz teraz: że lekarze mają plan leczenia, że to leczenie ma pomóc wyzdrowieć i że robisz wszystko, co zalecają. Obiecaj to, co możesz obiecać: że będziesz mówić prawdę, powiesz, jeśli coś się zmieni, i że dziecko zawsze będzie miało kogoś, kto się nim zajmie. Młodszemu dziecku wystarczy krótka wersja i przytulenie.

Z dzieckiem w wieku 3-6 lat rozmawiaj krótko, prostymi słowami i wiele razy po trochu. Mów o tym, co dziecko zobaczy: że mama jedzie do szpitala, będzie zmęczona, może stracić włosy. Wyjaśnij, że rak to nazwa choroby, a nie zwierzę. Przedszkolaki przeżywają trudne sprawy przez zabawę i rysunek, więc zabawa w szpital czy wspólna książeczka o chorobie rodzica często pomaga bardziej niż długa rozmowa.

Szczerze, prawie jak z dorosłym, ale bez obciążania go wszystkimi swoimi lękami. Powiedz, jaka to choroba i jakie leczenie jest zaplanowane, uprzedź, że w internecie znajdzie wiele historii, które nie dotyczą Waszej sytuacji, i zaproś do pytań. Uszanuj jego prywatność i zapytaj, komu chce powiedzieć. Jeśli nie chce rozmawiać, nie naciskaj. Rozmowy w samochodzie, na spacerze albo krótka wiadomość często działają lepiej niż poważna rozmowa przy stole.

Powiedz o tym wcześniej, zanim dziecko zobaczy zmianę. Wyjaśnij prosto, że mocne leki niszczą chore komórki i przy okazji te, z których rosną włosy, i że po leczeniu włosy odrosną. Pomaga stopniowe skracanie włosów, wspólne wybieranie chusty lub czapki i zgoda na różne reakcje dziecka, także śmiech albo smutek. Zapytaj dziecko, czego potrzebuje, ale pamiętaj, że to również Twoje ciało i Twój komfort.

Gdy trudności trwają dłużej niż kilka tygodni i nie słabną: dziecko się wycofuje, przestaje chodzić do szkoły, stale jest smutne, ma silne lęki, kłopoty ze snem albo przejmuje obowiązki dorosłego. Pomocy szukaj w poradni psychologiczno-pedagogicznej, u psychologa szkolnego, u psychoonkologa w ośrodku, w którym leczy się rodzic, albo u lekarza rodzinnego. Jeśli dziecko mówi o śmierci lub robi sobie krzywdę, reaguj pilnie, a przy zagrożeniu życia dzwoń pod 112.

Dla rodziców, którzy sami chorują na nowotwór albo których partner lub partnerka jest w trakcie leczenia, a w domu są dzieci w wieku przedszkolnym, szkolnym lub nastoletnim. Przyda się też dziadkom i bliskim, którzy pomagają w opiece. Nie potrzebujesz wiedzy medycznej ani psychologicznej. Kurs nie zawiera porad medycznych i nie zastępuje pomocy psychologa ani zespołu leczącego, pomaga za to spokojnie rozmawiać z dzieckiem i przejść przez codzienność w czasie choroby.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.

Tak. Pierwsza lekcja każdego szkolenia jest otwarta bez logowania. Po założeniu darmowego konta dostajesz dodatkowo trzy pełne szkolenia oraz cały blog.