PopularnyDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
ADHD u dzieci i nastolatków – diagnoza różnicowa i wsparcie
Od wywiadu i skal przesiewowych po realny plan współpracy z rodzicem i szkołą.
Od pierwszego telefonu rodzica po podsumowanie i plan dalszych kroków — praktyczny warsztat prowadzenia pierwszej wizyty dziecka, krok po kroku.

Pierwsza wizyta dziecka w gabinecie przesądza o tym, czy w ogóle dojdzie do dalszej pracy. To na niej rodzic decyduje, czy nam zaufa, a dziecko — czy poczuje się na tyle bezpiecznie, by cokolwiek pokazać. Ten kurs porządkuje warsztat prowadzenia takiego spotkania: od przygotowania przed wizytą, przez budowanie kontaktu z dzieckiem w różnym wieku i wywiad z rodzicem, po obserwację kliniczną, zakończenie i dokumentację.
Pracujemy praktycznie i konkretnie — na strukturze wizyty, na tym, co powiedzieć i czego nie mówić w pierwszych minutach, na trudnych sytuacjach: milczącym dziecku, dominującym rodzicu, sprzecznych relacjach dwojga rodziców. Osobne moduły poświęcamy zabawie i rysunkowi jako naturalnemu narzędziu kontaktu i obserwacji oraz granicom tego, co wolno z nich wnioskować. Kurs zamyka blok o najczęstszych błędach początkującego specjalisty i o radzeniu sobie z własnym stresem prowadzącego.
Do kursu dołączamy cztery praktyczne pomoce w PDF, gotowe do wydruku i użycia w gabinecie: kartę wywiadu wstępnego dla rodzica, skrypt strukturyzowanego wywiadu, kartę obserwacji zachowania dziecka podczas sesji oraz szablon podsumowania pierwszej wizyty i planu dalszych kroków. Szkolenie kierujemy do psychologów pracujących z dziećmi i młodzieżą — zarówno rozpoczynających pracę w gabinecie, jak i tych, którzy chcą uporządkować i domknąć własny sposób prowadzenia pierwszego spotkania.
63 lekcje w 15 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Arkusze i protokoły do wykorzystania w gabinecie. Lista informacyjna: pliki otwierają się przy lekcji, w planach Student i Specjalista.
Pierwsza wizyta dziecka u psychologa zwykle obejmuje rozmowę z rodzicem, spotkanie z dzieckiem i krótkie podsumowanie z ustaleniem dalszych kroków. Proporcje zależą od wieku dziecka i problemu: z małym dzieckiem więcej czasu poświęca się rodzicowi i obserwacji zabawy, z nastolatkiem często rozmowie indywidualnej. Celem pierwszej wizyty nie jest postawienie diagnozy, tylko zrozumienie zgłaszanego problemu, zbudowanie kontaktu i zaplanowanie dalszej pracy.
Przed pierwszą wizytą warto ustalić z rodzicem powód zgłoszenia, wiek dziecka, to, kto sprawuje władzę rodzicielską i czy drugi rodzic wie o wizycie oraz jak przygotować dziecko do spotkania. Dobrze wyjaśnić, jak będzie wyglądała wizyta, ile potrwa i czy dziecko będzie obecne przez cały czas. W sytuacji konfliktu okołorozwodowego szczególnie ważna jest kwestia zgody obojga rodziców. Jasne ustalenia zmniejszają napięcie rodzica i dziecka.
Kontakt z dzieckiem na pierwszej wizycie najłatwiej nawiązać przez spokojne tempo, zainteresowanie jego światem i zabawę, a nie przez pytania o problem. Warto przywitać się najpierw z dzieckiem, przedstawić się prostymi słowami i wyjaśnić, kim jest psycholog i co będzie się działo. Z przedszkolakiem sprawdzają się zabawki, rysowanie i siedzenie na jego wysokości. Starsze dziecko potrzebuje informacji o poufności i poczucia, że ma wpływ na przebieg spotkania.
Z nastolatkiem na pierwszej wizycie warto rozmawiać z szacunkiem dla jego autonomii, bez protekcjonalności i bez stawania po stronie rodziców. Pomaga wyjaśnienie zasad poufności i ich granic, zapytanie, jak on sam widzi sytuację i czy w ogóle chciał przyjść. Część rozmowy warto przeprowadzić bez rodzica. Opór na początku jest częsty i nie świadczy o braku problemu. Nastolatek chętniej wraca, gdy czuje, że psycholog traktuje jego perspektywę poważnie.
Gdy dziecko milczy na pierwszej wizycie, najważniejsze jest zdjęcie presji mówienia i danie mu czasu. Można zaproponować zabawę, rysowanie czy aktywność niewymagającą rozmowy, komentować to, co się dzieje, i zapewnić, że nie musi odpowiadać. Milczenie może wynikać z lęku, nieśmiałości, złości na rodziców za przyprowadzenie, a czasem z mutyzmu wybiórczego. Warto odnotować to jako ważną obserwację, a nie traktować jako nieudanej wizyty.
W zabawie i rysunku dziecka można zaobserwować m.in. poziom rozwoju, sposób regulowania emocji, koncentrację, zdolność do zabawy symbolicznej, tematy, do których dziecko wraca, i sposób kontaktu z dorosłym. Zabawa swobodna pokazuje, jak dziecko radzi sobie z frustracją, zmianą i porażką. Obserwacje te są cennym materiałem, ale nie należy ich nadinterpretować ani wyciągać z pojedynczego rysunku wniosków diagnostycznych. Traktuje się je jako hipotezy do dalszej weryfikacji.
Pierwszą wizytę dziecka warto zakończyć krótkim, zrozumiałym podsumowaniem dla rodzica i dziecka oraz ustaleniem dalszych kroków. Psycholog mówi, co zauważył, jakie widzi hipotezy i czego jeszcze potrzebuje, np. kolejnych spotkań, informacji ze szkoły czy konsultacji z innym specjalistą. Ważne jest, by nie etykietować dziecka i nie wydawać pochopnych diagnoz. Rodzic powinien wyjść z jasną informacją, co dalej, a dziecko z poczuciem, że spotkanie było bezpieczne.
Prowadzenia pierwszej wizyty dziecka najlepiej uczyć się krok po kroku, od pierwszego kontaktu z rodzicem po dokumentację. Szkolenie CWP „Pierwsza wizyta dziecka w gabinecie psychologa – jak ją prowadzić” omawia przygotowanie wizyty, budowanie kontaktu z małym dzieckiem i nastolatkiem, wywiad z rodzicem, także w trudnych tematach, obserwację, zabawę i rysunek, strukturę spotkania, trudne sytuacje, zakończenie wizyty i najczęstsze błędy początkującego specjalisty.
Gdy oboje rodzice mają pełną władzę rodzicielską, o istotnych sprawach dziecka decydują wspólnie, a podjęcie diagnozy lub terapii psychologicznej zwykle traktuje się jako sprawę istotną. Dlatego przed rozpoczęciem pracy warto ustalić, kto ma władzę rodzicielską, i uzyskać zgodę obojga rodziców. Rozwód sam w sobie tego nie zmienia. Gdy rodzice nie mogą się porozumieć, rozstrzyga sąd opiekuńczy. Krewny, który przyprowadza dziecko, na przykład babcia, nie zastępuje zgody rodziców. W szkoleniu omawiamy też sytuacje nietypowe: rodzica za granicą, pieczę zastępczą i nastolatka po 16 roku życia.
Wtedy bezpieczeństwo dziecka staje się ważniejsze niż plan wizyty i zasady poufności. Przy myślach samobójczych potrzebna jest ocena ryzyka jeszcze na tym spotkaniu, poinformowanie rodziców i plan bezpieczeństwa, a przy wysokim ryzyku pilna pomoc szpitalna lub numer 112. Przy sygnałach krzywdzenia psycholog nie prowadzi przesłuchania i nie konfrontuje domniemanego sprawcy, tylko zapisuje słowa dziecka i powiadamia właściwe służby lub sąd rodzinny. Szkolenie pokazuje, jak zapytać o bezpieczeństwo rodzica, dziecko i nastolatka oraz jakie obowiązki ma specjalista w polskim prawie.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
Nie. Certyfikaty są dostępne wyłącznie w płatnym planie (Student, Rodzic, Specjalista albo plan dla placówek). Nie obejmuje ich bezpłatny okres próbny ani darmowe konto. W okresie próbnym możesz uczyć się i kończyć szkolenia, postęp się zapisuje, a certyfikat z każdego ukończonego szkolenia pobierzesz od razu po pierwszej płatności, ze strony szkolenia w strefie kursanta.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Tak. Dział Pedagog i psycholog szkolny zbiera szkolenia do pracy w szkole i przedszkolu: uczeń z ADHD i w spektrum autyzmu, agresja i trudne zachowania, uczeń w kryzysie, WOPFU i IPET, trudna rozmowa z rodzicem, ochrona małoletnich, program wychowawczo-profilaktyczny. Znajdziesz go na stronie głównej, w menu jako Pedagog szkolny i pod adresem cwp.edu.pl/kategorie/pedagog-i-psycholog-szkolny. Szkolenia są w planie Specjalista. Na blogu jest osobna zakładka Pedagog szkolny z tekstami do pracy z uczniem i klasą.
PopularnyDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
Od wywiadu i skal przesiewowych po realny plan współpracy z rodzicem i szkołą.
NowośćDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
Szkolenie online dla psychologów dziecięcych, psychoterapeutów dzieci i młodzieży oraz psychologów z poradni i szkół o tym, jak rozpoznać tiki, odróżnić je od innych ruchów, wychwycić czerwone flagi, poprowadzić psychoedukację rodziny i terapię behawioralną CBIT oraz wesprzeć dziecko w szkole.
NowośćDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
Szkolenie online dla psychologów dziecięcych, psychoterapeutów dzieci i młodzieży, psychologów z poradni psychologiczno-pedagogicznych i psychologów szkolnych o tym, jak rozpoznać problem ze snem dziecka, wychwycić czerwone flagi, poprowadzić wywiad i dzienniczek, dobrać metodę behawioralną do rodziny i pracować z bezsennością nastolatka.
Pracoholizm oczami osoby bliskiej: po czym poznać uzależnienie od pracy, jak wpływa na partnera i dzieci, jakie uzależnienia mu towarzyszą, jak rozmawiać, stawiać granice i gdzie szukać pomocy.
11 min czytaniaTiki u dzieci z perspektywy gabinetu: przeczucie tiku, diagnoza zespołu Tourette'a, czerwone flagi do lekarza, różnicowanie z natręctwami, terapia CBIT, szkoła i tiki czynnościowe u nastolatków.
11 min czytaniaZaburzenia snu u dzieci i nastolatków z perspektywy gabinetu: czerwone flagi, wywiad, dzienniczek snu, lęki nocne a koszmary, terapia behawioralna bezsenności i plan pracy z rodziną.