Rozstanie i rozwód: praca z rodziną w kryzysie

Konflikt lojalnościowy to sytuacja, w której dziecko czuje, że okazanie miłości jednemu rodzicowi rani drugiego, i próbuje być lojalne wobec obojga jednocześnie. Może mówić każdemu z rodziców to, co ten chce usłyszeć, ukrywać radość po kontakcie, odmawiać wyjazdów lub zgłaszać dolegliwości somatyczne przed zmianą domu. Nasila się, gdy rodzice krytykują się przy dziecku, wypytują je lub czynią posłańcem. Pomaga jasny komunikat od obojga rodziców, że dziecko ma prawo kochać każdego z nich.

Najlepiej, gdy o rozstaniu mówią dziecku oboje rodzice razem, spokojnie i w sposób dopasowany do jego wieku. Warto podkreślić, że to decyzja dorosłych, że dziecko nie jest jej przyczyną i że oboje rodzice nadal będą je kochać i się nim opiekować. Dziecko potrzebuje konkretnych informacji o tym, co się zmieni w jego codzienności, gdzie będzie mieszkać i kiedy będzie widywać każdego z rodziców. Nie przekazuje się mu szczegółów konfliktu ani obwiniania drugiej strony.

Odmowę kontaktu trzeba najpierw zrozumieć, bo może mieć różne przyczyny: realne trudne doświadczenia, przemoc, lęk, konflikt lojalnościowy, rozwojową potrzebę dystansu u nastolatka albo wpływ drugiego rodzica. Nie należy od razu przypisywać sytuacji alienacji rodzicielskiej ani bagatelizować obaw dziecka. Psycholog rozmawia z dzieckiem i oboma rodzicami, bada kontekst i szuka bezpiecznej formy odbudowy relacji. Jeśli pojawia się podejrzenie przemocy, bezpieczeństwo dziecka ma pierwszeństwo, a pomocne są numery 800 70 2222 i 116 111.

Psycholog prowadzący dziecko nie jest biegłym i nie powinien sporządzać opinii o tym, z którym rodzicem dziecko powinno mieszkać. Może, jeśli to uzasadnione, wydać zaświadczenie o fakcie i zakresie pomocy, ale każde takie działanie wpływa na relację terapeutyczną i zaufanie drugiego rodzica. Rodzice często próbują wykorzystać psychologa jako świadka w sporze. Dlatego warto od początku ustalić w kontrakcie, jakie dokumenty psycholog wydaje, a jakie nie, i odsyłać sprawy opiniodawcze do biegłych lub OZSS.

Rodzicielstwo równoległe to model, w którym rozwiedzeni rodzice o wysokim poziomie konfliktu ograniczają bezpośredni kontakt do minimum i każdy z nich wychowuje dziecko we własnym domu według uzgodnionych podstawowych zasad. Komunikacja odbywa się rzeczowo, najczęściej pisemnie, i dotyczy tylko spraw dziecka. Jest alternatywą dla współpracy rodzicielskiej, gdy ta regularnie kończy się kłótniami. Chroni dziecko przed udziałem w sporze i często jest etapem przejściowym, zanim napięcie opadnie.

Dobry plan opieki uwzględnia wiek i potrzeby dziecka, jego więzi z oboma rodzicami, odległość między domami, szkołę i realne możliwości rodziców. Młodsze dzieci zwykle potrzebują częstszych, krótszych kontaktów, a starsze więcej elastyczności i udziału w ustaleniach. Warto spisać zasady dotyczące przekazywania dziecka, świąt, wakacji, komunikacji i sposobu rozwiązywania sporów. Plan powinien być wykonalny na co dzień, a nie tylko sprawiedliwy dla dorosłych, i można go zmieniać wraz z rozwojem dziecka.

Pracy z rodziną w rozstaniu warto uczyć się z uwzględnieniem zarówno wsparcia dziecka, jak i granic roli psychologa. Szkolenie CWP „Rozstanie i rozwód: praca z rodziną w kryzysie” omawia konsultacje rodzicielskie skoncentrowane na dziecku, konflikt lojalnościowy, rozmowę z dzieckiem o rozstaniu, plan opieki, rodzicielstwo równoległe, odmowę kontaktu i ostrożność wobec pojęcia alienacji rodzicielskiej, a także przemoc w rodzinie, współpracę z mediatorem i granicę między pomocą a opiniowaniem.

Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.

Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.

To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.

Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.

Imię i nazwisko wraz z tytułem zawodowym, tytuł szkolenia, liczba godzin dydaktycznych, data wystawienia, numer dokumentu oraz klauzula o zakresie, jaki certyfikat potwierdza. Dane są zamrażane w chwili wystawienia — późniejsza zmiana tytułu szkolenia nie zmienia dokumentu, który już masz.

Tak. Każdy dokument ma numer i indywidualny adres weryfikacyjny. Pracodawca albo placówka może sprawdzić jego autentyczność bez zakładania konta i bez kontaktu z nami.