Kwestionariusze wywiadu pierwszego: którą wersję wybrać dla dorosłego, dziecka, nastolatka, pary i seniora, co powinien zawierać wywiad, jak zapytać o myśli samobójcze i przemoc oraz jak zapisać hipotezy.
Autor: Redakcja CWP
Poniedziałek, godzina 10: rodzice ośmiolatka, który przestał chodzić do szkoły. O 12 starsza pani z córką, która mówi, że mama "wszystko zapomina". O 17 para po zdradzie. Do każdej z tych rozmów potrzebujesz innych pytań, a zeszyt z notatkami z poprzedniej nie pasuje do żadnej następnej. Kwestionariusze wywiadu pierwszego dla różnych klientów, ułożone według jednego schematu, pozwalają nie przepisywać pytań za każdym razem i nie pominąć sekcji o bezpieczeństwie.
Wybierasz według tego, kto jest w gabinecie i kogo dotyczy problem. Dziesięć wersji pokrywa najczęstsze sytuacje:
Przy dziecku zwykle używasz dwóch wersji: rozmowy z rodzicami i rozmowy z dzieckiem. Informacje ze szkoły dokładasz wtedy, gdy diagnoza ich wymaga. Przy dorosłym z uzależnieniem albo depresją rozmowa z bliską osobą pomaga uzupełnić obraz, ale za zgodą klienta albo wtedy, gdy ta osoba sama szuka pomocy. Parę i rodzinę prowadź osobno od pojedynczych klientów, a pytania o przemoc zadawaj każdej osobie oddzielnie.
Chcesz mieć wszystkie wersje w jednym miejscu? Zobacz zbiór „Kwestionariusze wywiadu pierwszego” CWP: 10 części, 130 stron PDF z polami do wypełnienia i miejscem na notatki.
Różne wersje różnią się szczegółami, ale szkielet pierwszego spotkania jest podobny. Dobry kwestionariusz prowadzi przez kilka bloków:
Ostatnia pozycja zwykle ginie w pośpiechu, a wypełniony kwestionariusz to dane o zdrowiu, czyli szczególna kategoria danych. Zasady ich przechowywania opisujemy we wpisie dokumentacja psychologiczna i RODO.
Nie. Wywiad nie ma norm, punktów odcięcia ani wyniku. Nie stawia diagnozy, a jego zapisy służą do tworzenia hipotez roboczych, które sprawdzisz w kolejnych spotkaniach. Ocena kliniczna, także według ICD-11, wymaga danych z kilku źródeł. U dzieci to obserwacja i informacje od szkoły albo opiekunów, u seniorów często badania dodatkowe i rozmowa z rodziną.
Z tego powodu pytań nie odczytujesz od początku do końca. Zadajesz je własnymi słowami, w tempie klienta, i wracasz do tych, na które nie jest jeszcze gotowy. Na pierwszym spotkaniu rzadko uda się przejść całość, więc podział na dwa spotkania jest normalny. Wolno przesunąć sekcje o historii życia i zdrowiu na drugie spotkanie, ale pytania o bezpieczeństwo zostają na pierwszym, w miejscu, w którym pasują do rozmowy. Szerzej o prowadzeniu takiej rozmowy piszemy w tekście wywiad psychologiczny: jak go przeprowadzić.
Pytasz wprost i spokojnie: „Czasem, gdy jest bardzo trudno, ludzie myślą, że nie chcą żyć, albo o odebraniu sobie życia. Czy zdarzyło się to Tobie?”. Pytanie zadane w ten sposób nie zwiększa ryzyka. Po odpowiedzi „tak” ustalasz, czy myśl jest teraz, czy jest plan i dostęp do środków, czy były przygotowania lub próby i co powstrzymuje klienta. Przy planie, zamiarze lub przygotowaniach nie zostawiasz go samego z decyzją: ustalasz bezpieczne najbliższe godziny, ograniczasz dostęp do środków i za zgodą włączasz bliską osobę. Więcej o ocenie ryzyka znajdziesz w tekście ocena ryzyka samobójczego w gabinecie, a ogólne zalecenia dotyczące samouszkodzeń zebrało NICE w wytycznych NG225.
Przy przemocy sprawdzasz, czy klient jest bezpieczny dziś, i omawiasz plan bezpieczeństwa. Jeśli sam stosuje przemoc albo boi się, że ją zastosuje, to osobny temat pracy. Nie obiecujesz pełnej tajemnicy w sprawie zagrożenia życia, a obowiązki zgłoszenia zależą od Twojego zawodu, miejsca pracy i przepisów.
Numery, które trzeba mieć pod ręką na wydruku: 112 przy bezpośrednim zagrożeniu życia, 116 123 dla dorosłych w kryzysie (codziennie 14:00 do 22:00), 800 70 2222 całodobowo, 116 111 dla dzieci i młodzieży, 800 12 12 12 Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka oraz 800 120 002 Niebieska Linia dla osób doświadczających przemocy domowej.
W każdej z 10 części zbioru jest ramka bezpieczeństwa z pytaniami, kolejnymi krokami i telefonami, a po niej pytania do zadania klientowi. Pobierz darmowy fragment i sprawdź kwestionariusze wywiadu pierwszego przed zakupem całości.
Rozmowa z rodzicem i rozmowa z dzieckiem to dwa osobne spotkania z osobnymi pytaniami. Rodzic opowiada o ciąży, rozwoju, śnie i przedszkolu albo szkole, dziecko o tym, jak widzi swój dzień, kolegów i dom. Przy dziecku w wieku 7-12 lat długie pytania otwarte często zawodzą, dlatego wersja dla dzieci używa prostego języka, krótkich pytań, rysunku i zabawy.
Nastolatek przychodzi często z nakazu, więc początek rozmowy służy raczej zbudowaniu kontaktu niż zbieraniu danych. Zanim zapytasz o szkołę, rodzinę i substancje, wyjaśnij, co zostaje między wami, a co możesz przekazać rodzicom i w jakich sytuacjach. Rodzic nastolatka mówi o historii problemu i dojrzewaniu, ale też o własnych oczekiwaniach, które często różnią się od tego, czego chce młody człowiek.
Jeśli planujesz pierwszą wizytę dziecka, pomoże tekst jak zaplanować pierwszą wizytę dziecka w gabinecie psychologa.
Notatka z pierwszego spotkania powinna mieć trzy warstwy, które łatwo pomylić: to, co klient powiedział, to, co widzisz w jego zachowaniu, i Twoje hipotezy. Słowa klienta zapisuj w cudzysłowie, a własne wnioski oddzielaj, na przykład w osobnym polu. Po kilku miesiącach różnica między „powiedział, że nie śpi od tygodnia” a „zaburzenia snu” bywa decydująca.
Dlatego w kwestionariuszach po każdej sekcji jest duże pole na notatki, a na końcu każdej części dwie pełne strony: jedna na obserwacje i cytaty klienta, druga na hipotezy robocze, plan najbliższych spotkań i skierowania. Plik wypełniasz na komputerze i zapisujesz pod oznaczeniem klienta, a oryginał zostaje pusty. Jeśli wolisz papier, drukujesz strony i piszesz odręcznie na liniach.
Kwestionariusze wywiadu pierwszego. 10 wersji to 130 stron PDF dla psychologów i psychoterapeutów: osoba dorosła, rodzice dziecka 0-6 lat, dziecko 7-12 lat, nastolatek, rodzice nastolatka, para, senior, rodzina, nauczyciel o uczniu i bliska osoba klienta. W środku: strona z opisem każdej części (kiedy wybrać i jak prowadzić rozmowę), ramka bezpieczeństwa z telefonami pomocowymi, 625 pól tekstowych i 117 pól wyboru do wypełnienia na komputerze, duże pola na notatki po każdej sekcji i 20 stron na notatki i hipotezy robocze. Do tego tabela „Którą wersję wybrać” i spis treści z numerami stron. Kosztuje 79 zł, płacisz raz, bez konta i subskrypcji. Kup i pobierz PDF z kwestionariuszami wywiadu pierwszego albo zacznij od darmowego fragmentu.
Na kolejne spotkania masz osobne narzędzia: Teczkę diagnosty z 88 narzędziami, o której piszemy w tekście kwestionariusz wywiadu psychologicznego: jak z nim pracować, oraz zeszyt Pytania do sesji terapeutycznej.
Nie. Na pierwszym spotkaniu rzadko uda się przejść całość, więc podział na dwa spotkania jest normalny. Pytania o bezpieczeństwo zadajesz na pierwszym, a część o historii życia i zdrowiu możesz przenieść na drugie.
Tak. Pytania do klienta zapisano na „Ty” i bez końcówek rodzajowych, więc nie zmieniasz ich zależnie od płci. Przy formie „Pan/Pani” wystarczy zmienić zaimki.
Nie. To narzędzie do zbierania informacji i tworzenia hipotez roboczych. Diagnoza wymaga danych z kilku źródeł i zwykle kilku spotkań.
Wypełniony plik zawiera dane o zdrowiu, więc przechowuj go zgodnie z zasadami swojego gabinetu lub placówki, nie wysyłaj go e-mailem bez zabezpieczenia i usuń po upływie okresu przechowywania.
Zapytaj wprost, czy myśl jest teraz, czy jest plan, sposób i przygotowania, i co klienta powstrzymuje. Przy planie lub zamiarze nie zostawiaj go samego z decyzją, a przy bezpośrednim zagrożeniu życia dzwoń pod 112 albo zorganizuj pilną konsultację psychiatryczną.
Pola otwierają się w większości czytników PDF, na przykład w Adobe Acrobat Reader, w przeglądarkach i w Podglądzie na Macu. Jeśli wolisz papier, wydrukuj strony i pisz odręcznie na liniach pod pytaniami.
Część 9 wypełnia nauczyciel lub wychowawca, który przekazuje informacje o uczniu, gdy toczy się diagnoza lub konsultacja dziecka. Zakres informacji i zgodę opiekunów ustalasz wcześniej, zanim kwestionariusz trafi do szkoły.
Ostatnia aktualizacja: 26 października 2026. Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje superwizji ani konsultacji z lekarzem psychiatrą.
Newsletter
Nowe teksty i nowości z biblioteki CWP
Jedna wiadomość, gdy pojawi się coś wartego uwagi: nowe szkolenia i ścieżki, nowe teksty na blogu, zmiany w regulacji zawodu. Bez ofert w każdym mailu.
Z biblioteki
Dostęp w ramach subskrypcji — bez opłat za pojedyncze szkolenie.
Prawo, etyka i zawód psychologa
Od formy działalności i umowy z klientem, przez dokumentację i RODO, po granice tajemnicy zawodowej: wzory, procedury i przypadki z gabinetu.
Materiały akademickie dla studenta
Kurs dla studenta psychologii porządkujący wiedzę o samoocenie i obrazie siebie — od klasycznych teorii (James, Rosenberg, Coopersmith) przez rozwój w ciągu całego życia, związek ze zdrowiem psychicznym, aż po narzędzia pomiaru, krytykę popularnych uproszczeń i praktyczne techniki interwencji terapeutycznej.
Terapia par, rodzin i seksuologia
Praktyczny przewodnik dla rodzica: czym różnią się spektrum autyzmu i ADHD u dziecka, dlaczego z zewnątrz bywają do siebie podobne, jak wyglądają w różnym wieku i co realnie zrobić, gdy podejrzewasz jeden z tych profili.
Blog
26 października 2026
Pytania do sesji terapeutycznej z przykładami: pierwsza sesja, pytania skalujące i o zasoby, jak pytać o przemoc i myśli samobójcze, czego nie pytać klienta i jak zakończyć terapię.
9 min czytania
26 października 2026
Jak rozpoznać w gabinecie, że za lękiem, bezsennością i obniżonym nastrojem stoi perimenopauza, jak pracować z klientką, jak współpracować z lekarzem i kiedy odesłać ją pilnie albo zadzwonić pod 112.
10 min czytania
26 października 2026
Kiedy objawy psychiczne mogą mieć tło hormonalne, o co zapytać w wywiadzie somatycznym, jak mówić o kortyzolu, tarczycy i PMDD oraz kiedy odesłać klienta do lekarza albo zadzwonić pod 112.
10 min czytania
