PopularnyDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
ADHD u dzieci i nastolatków – diagnoza różnicowa i wsparcie
Od wywiadu i skal przesiewowych po realny plan współpracy z rodzicem i szkołą.
Ocena ryzyka, plan bezpieczeństwa i rozmowa z rodzicem w sytuacji, w której nie ma dobrych opcji.

Samookaleczenia bez intencji samobójczej i myśli samobójcze to dwa różne zjawiska o częściowo wspólnych czynnikach ryzyka. Mylenie ich prowadzi albo do paniki, albo do bagatelizowania.
Szkolenie daje ustrukturyzowany sposób prowadzenia rozmowy o ryzyku, konstruowania planu bezpieczeństwa razem z nastolatkiem oraz podejmowania decyzji o powiadomieniu rodzica i o skierowaniu na oddział. Pracujemy na materiale z realnych dylematów: co zrobić, gdy nastolatek prosi o zachowanie tajemnicy, gdy rodzic reaguje złością, gdy szkoła oczekuje od psychologa gwarancji.
Osobny moduł poświęcamy elementom pracy wywodzącym się z DBT: analizie łańcuchowej, umiejętnościom tolerowania dystresu i regulacji emocji, w zakresie możliwym do zastosowania poza pełnym programem DBT.
Szkolenie o samookaleczeniach i myślach samobójczych u nastolatków dla psychologów, pedagogów i terapeutów pracujących z młodzieżą. Szkolenie dostępne online, z certyfikatem do dokumentacji rozwoju zawodowego.
Piszemy to wprost, żebyś nie musiał lub nie musiała zgadywać. Szkolenie doskonalące ma granice — poniżej te, które dotyczą tego materiału.
63 lekcje w 13 modułach. Lekcje oznaczone jako otwarte obejrzysz bez zakładania konta.
Nastolatki okaleczają się najczęściej po to, by poradzić sobie z nieznośnymi emocjami, a nie po to, by zwrócić na siebie uwagę. Samookaleczenie może przynosić chwilową ulgę w napięciu, przerwać odrętwienie, wyrazić złość na siebie albo zakomunikować cierpienie, którego nie da się nazwać słowami. Ulga jest krótkotrwała, a zachowanie łatwo się utrwala. W pracy klinicznej ważne jest zrozumienie funkcji samookaleczenia u konkretnego nastolatka, bo od niej zależy dobór interwencji.
Nie zawsze, samookaleczenia bez intencji samobójczej i zachowania samobójcze to dwa różne zjawiska, choć mają część wspólnych czynników ryzyka. Wielu nastolatków okalecza się, by przetrwać trudne emocje, a nie by umrzeć. Samookaleczenia zwiększają jednak ryzyko przyszłych prób samobójczych, dlatego zawsze trzeba zapytać wprost o myśli i zamiary samobójcze. Mylenie tych zjawisk prowadzi albo do paniki, albo do bagatelizowania. W kryzysie nastolatek może zadzwonić pod 116 111 lub 800 12 12 12, a w nagłym zagrożeniu pod 112.
O myśli samobójcze pyta się wprost, spokojnie i bez oceniania, na przykład: „Czy zdarza Ci się myśleć o tym, żeby nie żyć albo odebrać sobie życie?”. Pytanie o samobójstwo nie zwiększa ryzyka, a często przynosi ulgę, bo nastolatek czuje, że może o tym mówić. Następnie ustala się częstotliwość i nasilenie myśli, istnienie planu, dostęp do środków, wcześniejsze próby oraz czynniki chroniące. Ocenę i podjęte decyzje trzeba dokładnie udokumentować.
Plan bezpieczeństwa to spisana razem z nastolatkiem lista kroków na moment kryzysu: sygnały ostrzegawcze, sposoby na samodzielne obniżenie napięcia, osoby i miejsca, które pomagają się oderwać, zaufani dorośli, numery pomocowe i sposoby ograniczenia dostępu do niebezpiecznych przedmiotów. Tworzy się go z nastolatkiem, a nie za niego, jego własnymi słowami. W planie warto zapisać 116 111, 800 12 12 12 oraz 112 w nagłym zagrożeniu. Plan regularnie się aktualizuje, a jego kopia może trafić do rodzica.
Przy zagrożeniu życia lub zdrowia rodzic lub opiekun prawny musi zostać poinformowany, nawet jeśli nastolatek prosi o zachowanie tajemnicy. Przy samookaleczeniach bez intencji samobójczej decyzja zależy od nasilenia ryzyka, wieku i sytuacji rodzinnej, ale granice poufności trzeba wyjaśnić na początku współpracy. Najlepiej, gdy nastolatek ma wpływ na sposób przekazania informacji i jest obecny przy rozmowie. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy to rodzic jest źródłem zagrożenia: wtedy powiadamia się sąd rodzinny lub inne instytucje.
Rodzic najlepiej pomoże, reagując spokojem i troską, zamiast złością, paniką czy karą. Warto zadbać o opatrzenie ran, powiedzieć, że się zauważyło i chce pomóc, oraz zapytać, co się dzieje, bez przesłuchiwania. Ważne jest też ograniczenie dostępu do ostrych narzędzi i leków oraz jak najszybszy kontakt ze specjalistą. Psycholog pomaga rodzicowi przejść od pierwszej reakcji do konkretnych zadań. Rodzic może szukać wsparcia pod 800 70 2222, a dziecko pod 116 111.
Pilna konsultacja psychiatryczna lub hospitalizacja jest potrzebna, gdy nastolatek ma konkretny plan samobójczy i dostęp do środków, niedawno podjął próbę, nie jest w stanie współpracować przy planie bezpieczeństwa, ma objawy psychotyczne lub gdy samookaleczenia są poważne medycznie. W bezpośrednim zagrożeniu życia trzeba dzwonić pod 112 lub zgłosić się na izbę przyjęć szpitala psychiatrycznego. Decyzję i jej uzasadnienie dokumentuje się. Po wypisie ważna jest współpraca ze szkołą i rodziną przy powrocie.
Pracy z nastolatkiem w kryzysie suicydalnym warto uczyć się w oparciu o ustrukturyzowane procedury i realne dylematy, a potem pod superwizją. Szkolenie CWP „Samookaleczenia i myśli samobójcze u nastolatków” omawia odróżnianie samookaleczeń od zachowań samobójczych, ustrukturyzowaną ocenę ryzyka i jej dokumentowanie, plan bezpieczeństwa tworzony z nastolatkiem, elementy DBT, decyzję o powiadomieniu rodzica i skierowaniu na oddział, współpracę ze szkołą oraz postwencję. Szkolenie nie zastępuje pilnej pomocy w kryzysie.
Gdy nastolatek ma konkretny plan, dostęp do środków i wysoką intencję, nie czeka się na kontakt z rodzicem. Psycholog nie zostawia ucznia samego, wzywa zespół ratownictwa medycznego pod 112 i jednoznacznie przekazuje ocenę ryzyka, a ktoś inny z placówki dalej próbuje dodzwonić się do rodzica. O przyjęciu do szpitala decyduje lekarz. Uczniowi mówi się wprost, co się wydarzy, bez obietnicy, że rodzic się nie dowie. Przebieg, godziny i podstawę decyzji dokumentuje się tego samego dnia.
Tak. Każdy moduł kończy się quizem z sytuacjami z gabinetu i szkoły, z kluczem odpowiedzi i uzasadnieniem. Moduł warsztatowy zawiera trzy fikcyjne przypadki z ćwiczeniem i omówieniem: eskalację samookaleczeń u piętnastolatki, trzynastolatka z ADHD przy rodzicach w konflikcie oraz konsultację doraźną w szkole przy planie samobójczym. Są też arkusze: rozmowa o ryzyku, plan bezpieczeństwa wypełniany przez nastolatka, karta zadań dla rodzica, karta dla szkoły i szablon notatki.
Dla psychologów, psychoterapeutów, psychologów szkolnych i poradnianych, pedagogów specjalnych, doradców zawodowych, studentów psychologii oraz rodziców. Materiał dla specjalistów zakłada przygotowanie kierunkowe: nie tłumaczymy podstaw od zera i nie publikujemy treści rozwoju osobistego. Osobna część biblioteki jest napisana z myślą o rodzicach — porusza m.in. tematy związane z rozwodem i rozstaniem rodziców, które mogą pomóc chronić dziecko przed skutkami konfliktu.
Nie. Certyfikaty są dostępne wyłącznie w płatnym planie (Student, Rodzic, Specjalista albo plan dla placówek). Nie obejmuje ich bezpłatny okres próbny ani darmowe konto. W okresie próbnym możesz uczyć się i kończyć szkolenia, postęp się zapisuje, a certyfikat z każdego ukończonego szkolenia pobierzesz od razu po pierwszej płatności, ze strony szkolenia w strefie kursanta.
Nie, bo do 2028 roku nie ma czego przyznawać. System doskonalenia zawodowego psychologów opisany w art. 29 ustawy z 23 stycznia 2026 r. o zawodzie psychologa oraz samorządzie zawodowym psychologów zacznie obowiązywać wraz z trzonem ustawy 19 maja 2028 r., a doskonalenie ma być wtedy organizowane lub koordynowane przez samorząd zawodowy. Każdy, kto dziś obiecuje punkty, obiecuje coś, co nie istnieje. Wystawiamy certyfikat ukończenia szkolenia z liczbą godzin dydaktycznych i prowadzimy dziennik rozwoju zawodowego, żeby po wejściu przepisów w życie mieć udokumentowany dorobek.
To szkolenia pisane, podzielone na lekcje po kilkanaście minut, z materiałem do czytania. Wracasz do nich w dowolnym momencie i przerabiasz we własnym tempie. W przyszłości planujemy wprowadzić także wersje audio. Zajęć na żywo i superwizji grupowej nie prowadzimy.
Udział w szkoleniu i liczbę godzin dydaktycznych. Certyfikat nie nadaje uprawnień zawodowych, nie jest dokumentem żadnego towarzystwa naukowego ani zaświadczeniem oświatowym. Jest dokumentem do Twojej własnej dokumentacji rozwoju zawodowego oraz do przedstawienia pracodawcy, jeśli tego wymaga.
Tak. Dział Pedagog i psycholog szkolny zbiera szkolenia do pracy w szkole i przedszkolu: uczeń z ADHD i w spektrum autyzmu, agresja i trudne zachowania, uczeń w kryzysie, WOPFU i IPET, trudna rozmowa z rodzicem, ochrona małoletnich, program wychowawczo-profilaktyczny. Znajdziesz go na stronie głównej, w menu jako Pedagog szkolny i pod adresem cwp.edu.pl/kategorie/pedagog-i-psycholog-szkolny. Szkolenia są w planie Specjalista. Na blogu jest osobna zakładka Pedagog szkolny z tekstami do pracy z uczniem i klasą.
PopularnyDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
Od wywiadu i skal przesiewowych po realny plan współpracy z rodzicem i szkołą.
NowośćDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
Szkolenie online dla psychologów dziecięcych, psychoterapeutów dzieci i młodzieży oraz psychologów z poradni i szkół o tym, jak rozpoznać tiki, odróżnić je od innych ruchów, wychwycić czerwone flagi, poprowadzić psychoedukację rodziny i terapię behawioralną CBIT oraz wesprzeć dziecko w szkole.
NowośćDzieci i młodzież: ADHD, autyzm, neuroróżnorodność
Szkolenie online dla psychologów dziecięcych, psychoterapeutów dzieci i młodzieży, psychologów z poradni psychologiczno-pedagogicznych i psychologów szkolnych o tym, jak rozpoznać problem ze snem dziecka, wychwycić czerwone flagi, poprowadzić wywiad i dzienniczek, dobrać metodę behawioralną do rodziny i pracować z bezsennością nastolatka.
Pracoholizm oczami osoby bliskiej: po czym poznać uzależnienie od pracy, jak wpływa na partnera i dzieci, jakie uzależnienia mu towarzyszą, jak rozmawiać, stawiać granice i gdzie szukać pomocy.
11 min czytaniaTiki u dzieci z perspektywy gabinetu: przeczucie tiku, diagnoza zespołu Tourette'a, czerwone flagi do lekarza, różnicowanie z natręctwami, terapia CBIT, szkoła i tiki czynnościowe u nastolatków.
11 min czytaniaZaburzenia snu u dzieci i nastolatków z perspektywy gabinetu: czerwone flagi, wywiad, dzienniczek snu, lęki nocne a koszmary, terapia behawioralna bezsenności i plan pracy z rodziną.